P!nk : The Truth About Love : Pop/Pop-Rock (65% = 3/5)
จะถามว่าเป็นงานที่ตั้งหน้าตั้งตา"รอคอย"มั้ย?ก็"ไม่"นะ อยากฟังมั้ย?ก็"เฉยๆ"นะ แต่อย่างไรก็ตามศิลปินหญิงที่ชื่อ "P!nk" นี่ก็ยังเป็นคนพิเศษสำหรับดิฉันเสมอ อย่างที่บอกไปว่าว่าคิดกับเธอไม่ต่างจากพี่สาวด้วยความที่ยึดเธอเป็นหนึ่งในไอดอลและโตมากับเพลงของเธอติดตามแห่แหนมาตั้งแต่อัลบั้มชุดแรก มา The Truth About Love นี่ถ้านับไม่ผิดก็ล่อเข้าไปชุดที่หกแล้ว แถมเป็นงานที่ทำขึ้นระหว่างชีวิตครอบครัวของเธอเปี่ยมสุขสมบูรณ์พร้อมกับเรื่องน่ายินดีของการให้กำเนิดชีวิตใหม่และบทบาทใหม่ในฐานะ "แม่" ซึ่งก็คาดว่าน่าจะหลอมมุมมองใหม่ๆให้แก่งานดนตรีของสาวพิ้งค์พอควร
จากงานชุดแรก Can't Take Me Home ในคราบของสาวอาร์แอนด์บีจ๋า มาร็อคขึ้นใน M!ssundaztood! และออกแนวดิบดุเป็นพั้งค์ กรั๊นจ์และอินดี้ซึ่งกระแสตอบรับไม่ค่อยตูมตามใน Try This! สู่การพุ่งชนกับตลาดเมนสตรีมตั้งแต่ I'm Not Dead เป็นต้นมา ซึ่งก็ดูเหมือนกับว่าเจ๊พิ้งค์เราจะเปลี่ยนคอนเส็ปท์จากศิลปินแนวๆโชว์ของกลายเป็นศิลปินทำเพลงขายตลาดแบบสุดโต่ง ดังนั้นงานชุดล่าสุดที่คุณกำลังอ่านวิจารณ์อยู่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับ Funhouse ในภาคที่ตัวดนตรีดร็อปลงไปสักสองสามเท่าแถมเมโลดี้ที่พ็อพขึ้นอีกระดับ จนเล่นเอาลืมพิ้งค์ในสมัยแรกๆไปโดยปริยาย...จนฟังได้เรื่อยๆไม่มีอารมณ์งงๆเหมือนกับงานของเธอสมัยแรกๆ...จนไม่มีอะไรน่าฟัง!!!
นับว่าเผอิญเป็นโชคร้ายของดิฉันที่ดันไปได้ยิน Snippet ซะก่อนเมื่อวาน พอฟังแล้วแหมๆๆๆเมโลดี้มันช่างไพเราะเสนาะหูไหลลื่นดีจริงเชียวแต่พอมาฟังเต็มๆ เอ่อ โอ๊ววว กูละอยากตบปากตัวเองจริงๆ...คือก็มันก็ฟังได้ทั้งอัลบั้มน่ะค่ะไหลลื่นแบบเข้าหูซ้ายและทะลุหูขวาลงแดนสัมพเวสีไปหมดเลย ยอมรับนะว่ามันฟังได้ยกอัลบั้มไม่ต้องกดข้ามแต่ก็เป็นไปแบบเซ็งๆน่าเบื่อหน่ายจนแบบไม่ต้องกดอะไรข้ามทั้งนันปล่อยมันเล่นไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็หยุดเอง ฮุคและเมโลดี้ติดหูดีแต่ก็โรยแรงไม่มีพลังกลืนกันไปหมดคือฟังได้แต่ไม่จับเข้าไปในส่วนใดของความรู้สึกเลยฟังได้ผ่านเป็นสิบๆรอบโดยไม่รู้สึกสะดุดใดเลยแม้แต่หันหน้าไปสนใจ - - อีแบบนี้เรียกว่า "เพราะ" มั้ยคะ?
เพลงที่ฟังแล้วชอบจริงๆนะเหรอคะ ยกความดีให้แก่ Try (4/5) ซิงเกิ้ลล่าสุดที่เพิ่งเขียนเชียร์ไปแหมบๆไม่นานดูมีอนาคตที่สุดแล้วในอัลบั้มกับงานดนตรีพ็อพร็อคสูตรสำเร็จที่จับคนฟังอยู่หมัดและมีแววที่จะประสบความสำเร็จบนชาร์ตค่อนข้างสูง ดูเป็นเพลงที่มีพลังของความเป็นพิ้งค์มากที่สุดละ True Love (4/5) อันนี้ไพเราะหวานหูมากๆ เป็นงานมิดเทมโพบนบีทดนตรีที่มีอิทธิพลของเร็กเก้เป็นงานชิลล์ฟีลกู๊ดเข้ากับสมัยดีช่วงท่อนคอรัสโดดเด่นกระชากใจแบบพิ้งค์ น่าจะเข้ากันได้ดีกับพวกอดัลท์คอนเทมโพรารียแล้วพวกที่ชอบ Easy Listening เป็นสองแทร็คที่ทำมาเพื่อดักทางคนฟังแท้ๆ ท้ายสุด Blow Me Up (One Last Kiss) (3/5) ซิงเกิ้ลเปิดตัวที่เพิ่งจะมาเข้าหูเอาอีตอนฟังทั้วอัลบั้มนี่ล่ะ เป็นงานที่เหมือนเอาเพลง Funhouse มายำกับสูตรสำเร็จของ So What และ Raise Your Glass พอมาอยู่ในอัลบั้มแล้วดูดีขึ้นจม
นับว่า "พลัง" ลดถอยลงไปมากจนน่าตกใจแต่ก็เอาเถอะค่ะรักกันจริงก็ต้องทำใจกับพิ้งค์ยุคนี้ - - ยุคที่ทำเพลงออกมาเพื่อความอยู่รอดในอุตสาหกรรมดนตรี - - อย่างน้อย The Truth About Love ชุดนี้ก็เป็นงานที่ฟังเพื่อจะฆ่าเวลาหรือฟังสำหรับคนที่อยากจะเสียเวลาได้อย่างดี
