อัลบั้มที่3ในชีวิตของอีแขและเป็นอัลบั้มที่2 ที่ใช้ชื่อKaty Perry แนวเพลงอัลบั้มเองก็วาไรตี้ป็อป ฉูดฉาด ก็มีทั้งป็อปร็อกเจือทั้งความเป็นอิเล็กโทรนิก้า เออบัน R&B โอลด์สคูล ฟั้งค์ ดิสโก้ จนไปซาวด์แบบจิงเกิ้ล ดรัมแอนด์เบส รวมทั้งซินธิไซเซอร์และโพรแกรมมิ่งมากมาย ก็ป็อปอะค่ะ นางก็ยัดแทบทุกซาวด์ที่ป็อปไว้ในอัลบั้มนางหมดแล้ว
ตอนนี้ทั่วโลกอัลบั้มนี้นางขายได้มากกว่า5ล้าน ก็อปปี้ส์แล้วนะค่ะ นี้ยังไม่รวมยอดขายซิงเกิ้ลนางที่ตัดแล้วตัดอีก ตัดแม่งข้ามปีข้ามชาติ จนคนอื่นเค้าออกอัลบั้มใหม่คนละอัลบั้ม 2อัลบั้มแล้ว อีนี้ก็ยังขายฝันใสๆของวัยเสียตัวไม่เลิก แต่ก็คุ้มนะค่ะ ก็ล่อที่1Billboard ซะ6ซิงเกิ้ลจาก8ซิงเกิ้ล รู้สึกว่านางจะเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ป่ะ ที่มีเพลงจากอัลบั้มเดียวขึ้นที่1มากที่สุด เพราะMJมีแค่5 แต่ไม่แน่ใจว่าPart of Meนับเหรอเปล่า ถ้าไม่นับก็เท่าMJนั้นแหล่ะ
จุดเด่น
ก็อัลบั้มมันเป็นวาไรตี้ป็อปอะค่ะ จุดเด่นก็มาก เหมือนหว่านเมล็ดอะค่ะ ยังไงมันก็ต้องมีซักต้นที่โต เปรียบเสมือนกลุ่มเป้าที่ยังไงก็ต้องได้ซักกลุ่ม แล้วอีกอย่างที่รู้สึกโดนในงานของนางคือคือการผสารระหว่างglamกับretroให้เข้ากันได้ดี ตรงนี้ส่วนตัวค่อนข้างพอใจนะ รวมทั้งความสดและแน่นของบีทนี้ ถือเป็นไฮไลต์ทีเดียว อาจเพราะนางเลือกจิงเกิ้ล ดรัมแอนด์เบสเป็นเมนในการเดินบีทด้วย ส่วนนี้ก็ขอชมนางอะค่ะ ถึงไม่ปลื้มอะไรอัลบั้มนี้เลยก็ตาม แล้วจริงๆเครดิตงานนางอัลบั้มนี้ คนที่ควรค่าแก่การให้เครดิตที่สุดคือDr. Lukeที่คุมบังเหียนอัลบั้มนี้อะค่ะ ถ้าโฟกัสถึงช่วงที่อัลบั้มนี้ออกใหม่ๆ ซาวด์ฟุ้งๆ ซินธ์ป็อปแบบคลับแดนซ์ปาร์ตี้ ก็ยังไม่บูมเท่าตอนนี้ จะบอกว่าอัลบั้มนี้มีส่วนเป็นตัวแปรเหมือนกัน ในการผลิตซาวด์เกล่อๆในช่วงหลัง เพราะใครก็อยากทำเพลงสไตล์Katy Perry เพื่อให้ขายได้ทั้งนั้น
จุดด้อย
ก็อย่างที่บอกข้างต้น งานนางหลากสไตล์ ขายคนหลายกลุ่ม มันก็ค่อนข้างจับฉ่าย รวมถึงเสียงนางนั้นแหล่ะ ปัญหา นางเสียงหลงมาก ถ้าไม่อวยเว่อร์เกินไป เสียงนางเข้าขั้นเหี้ยในหลายๆแทร็คทีเดียวนะ ถ้าเป็นป็อปร็อกก็พอทำเนา แต่ถ้าเป็นพวกเพลงโซลช้าๆโชว์อินเนอร์นี้แบบ.. เสียงป่วยมากกกก
Teenage Dream : 4/5
เสียงเกากีต้าร์สวยๆ แซมเพิ้มตั้งแต่อินโทรบรรเลงจนจบ ตัวเพลงเป็นป็อปร็อคโพรแกรมมิ่งแน่นๆ มีกลิ่นโอลด์สคูลชวนให้หลงภายในวังวนวันเก่าๆ ซิงเกิ้ลชื่อเดียวกับอัลบั้ม ฝันใสๆวัยเสียตัว ที่ถ่ายทอดให้รับผ่านเพียงเมโลดี้ก็เข้าใจได้ทันที ทั้งภาษา น้ำเสียง และความหมาย ความแน่นของบีทขัดเกลาไปพร้อมกับเสียงหลงๆของนางกลับเข้ากันพิลึก ซินธิไซเซอร์และเอ็กเฟ็คต่างๆก็พอดีเหมาะเจาะไปหมด ส่วนตัวยกให้เพลงที่ดีที่สุดในอัลบั้ม แค่เพลงนี้เพลงเดียวก็เล่าทุกอย่างในอัลบั้มได้หมดจดแล้ว
Last Friday Night (T.G.I.F.) : 3/5
Thank God its Friday เพลงจังหวะสนุกสนาน ป็อปร็อค เจือความเป็นฟังกี้สวยๆ เดินบีทจิงเกิ้ล ดรัมแอนด์เบส ความเป็นโอลด์คลูคป็อปทำให้ย้อยไปในเมื่อวัยเด็กกับสนุกพวกปาร์ตี้วันเกิด วันลูกโปร่ง อีกทั้งการมิกซ์ที่ลงตัวที่ผสารไลน์ของของดนตรีสดและซินธิไซเซอร์ให้กลมเกลียว ทำให้ได้ส่วนผสมที่ลงตัวยิ่งขึ้น นี้ยังไม่กล่าวถึงไฮไลต์โค้ดเชียร์ T.G.I.F.และโซโล่แซคโซโฟน เมื่อทุกอย่างเมื่อรวมกันเป็นหนึ่งจึงกลายเป็นเพลงเต้นรำที่มีกึ๋นมากพอ ที่ไม่ต้องกลัวพวกแนวdance floorโหลๆเลยก็ว่าได้ แต่จุดด้อยเพลงก็ยังมีให้เห็นอยู่บ้าง ด้วยรูปแบบที่ต้องการนำเสนอความสนุกสนานของซาวด์ดนตรี ทำให้มีช่องโหว่เล็กน้อย เช่น ซาวด์ที่เยอะจนดูไร้น้ำหนักหรือการมิกซ์ที่ส่งผ่านไม่ดีเท่าที่ควร
California Gurls : 3.5/5
ลีดซิงเกิ้ล ตัวเพลงเป็นป็อปแดนซ์สมัยนิยม ใส่ความเป็นป็อปลูกกวาดและซาวด์ง่ายๆโหลๆ เดินบีทR&Bกรุยกราย แต่แน่นและหนึบในที ชูความเด่นของอิเล็กโทรนิก้าและซินธิไซเซอร์ได้ดี ตัวฮุคเองก็ตัดเข้าบีทแบบยูโรแดนซ์ได้หมดจด แม้ตัวเพลงจะเรียบๆ ไม่หวือหวานัก แต่ก็คงธีมสดใสลูกกวาดๆได้ตลอดทั้งเพลง ส่วนตัว ฟังแรกๆแล้วไม่ชอบนะ มันตลกๆด้วยซ้ำ แต่พอมารวมในอัลบั้มแทร็คนี้โดดเด่งมาก ไอ้ที่เนิบๆนาบๆกลายเป็นเด่นขึ้นมาทีเดียว
Firework : (Only Sound) 2.5/5
เพลงนี้เสียงนางเหี้ยมาก ขาดทั้งพลัง ทั้งหลงและหลอนมากๆ โอ๊ยย อีดอกเป็นนักร้องได้ไงค่ะ (อันนี้คือคอมเม้นท์เฉพาะเสียงนางนะ กะเทยอย่ามาแหกอกรีนะ) คือถ้าเฉพาะแค่นี้ก็คงให้ติดลบอะ ถึงตัวเองก็ไม่ได้ใช่ว่าจะชอบแนวดิว่าอะไรกันหรอก แต่นางเหมือนเลือกใช้เสียงได้ง่อยมาก เพลงอื่นละไม่เท่าไหร่ แต่เพลงนี้มันป่วยมากกก ฟังแล้วอยากจะร้องไห้ ไม่ได้ร้องไห้เพราะซาบซึ้งในเนื้อหานะ แต่เสียงนางบาดหูจริงๆ กลับมาพูดที่ตัวซาวด์เพลงนี้ดีกว่าดีกว่า ตัวซาวด์เพลงนี้น่าสนใจมากๆ เป็นคลับแดนซ์ปาร์ตี้ ฟุ้งๆ ตัวเพลงเป็นป็อปอาร์แอนด์บีมิดเท็มผสมเข้ากับอิเล็กโทรนิก้า การเดินบีทก็ค่อยๆพีคขึ้นไปเรื่อยๆ โดยใช้เสียงไวโอลิน(เก๋นะ)คุมจังหวะและปิดช่องโหว่ช่วงเร่งบีท เพราะหลายเพลงก็ตายช่วงนี้นั้นแหล่ะ คืออัพบีทขึ้นเรื่อยๆ แล้วค่อยมาพีคแดนซ์กระจายท่อนฮุคแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่านางจะทำคนแรกอะไร แต่จะบอกว่าเพราะเพลงนี้ของนางนั้นมีส่วนทำให้หันกลับมาทำการเดินบีทสไตล์นี้มากขึ้น
Peacock : 1.5/5
เอาจริงๆ สำหรับรี ตัวเเพลงนี้มันออกแนวปัญญาอ่อนไปนะ คือไม่รู้ว่าจะทำล้อเพลงเชียร์ลีดเดอร์ไฮสคูลหรือยังไงหรอกนะ แต่เพลงมันทำออกมาคือรู้เลยว่าเอาฮาแน่ๆ ถ้าตัดแล้วถามว่าดังไหม ติดหูไหม ตอบเลยว่าแน่นอน แต่เชื่อเลยถ้านางตัดเพลงนี้แล้วดัง พอซัก10ปีแล้วนางหันมาดูงานของตนเองอีกทีมันคงเป็นงานที่นางอาจต้องผิดหวังก็เป็นได้ ส่วนตัวคิดว่านางไม่รู้เหรอว่าคนเชียร์อยากให้นางตัดเพลงนี้ แล้วคิดว่านางไม่รู้เชียวเหรอว่าฟีดแบ็กเพลงนี้แรงแค่ไหน แล้วทำไมนางไม่ตัดเพลงที่หลายๆคนคิดว่าจะได้ที่1แน่ๆล่ะ อันนี้ความเห็นส่วนตัวนะ ไม่ใช่ข้อเท็จจริงๆอะไรทั้งนั้น
Circle The Drain : 3/5
ร็อคมากค่ะ แกลมฟั้งค์ร็อคดุดันสวยๆ เสริมด้วยeffectcและซินธิไซเซอร์เน้นความเป็นแกลมร็อคมากขึ้น แม้ว่ามันจะธรรมดาไปเสียหน่อย แต่คิดว่ามันเข้ากับนางนะ นางกับป็อปร็อคนี้แหล่ะ เหมาะกันที่สุดแล้ว ถึงเพลงนี้จะดุดัน ฉีกขาดจากคอนเซ็ปต์ฝันใสๆวันเสียตัวไปเสียหน่อย แต่เป้าหมายสุดท้ายก็เสียตัวเหมือนกัน ดังนั้นก็อนุโลมได้ จริงๆอยากให้มิกซ์เพิ่มให้แรงกว่านี้อีกหน่อย รับรองเปรี้ยวตลาดแตกแน่นอน
The One That Got Away : 3.5/5
นิยามสั้นๆง่ายๆเลยว่า ชอบมาก รู้สึกว่ามันลงตัวของทุกส่วนเพลงนี้ ไม่ทำให้รู้สึกขัดใจเลย ตัวเพลงจะเป็นเพียโนป็อปอาร์แอนด์บีโพรแกรมมิ่งสวยๆ เดินบีทแน่นๆสไตล์ที่เดียวกับที่เดินบีทพวกอัลเทอร์เนทีฟ อีกทั้งการเรียบเรียงที่ผสารออกมาได้ลงตัว ดูสวยงาม ไม่มากเกินไปไม่น้อยเกินไป เสียดายเพลงนี้อย่างหนึ่ง คือ พีคไม่พอสำหรับอันดับ1 แต่ก็ถือว่าเป็นงานที่ดีชิ้นหนึ่งของนางทีเดียว
E.T. : 2.5/5
เออบัน อาร์แอนด์บีแน่นๆ จังหวะมิดเท็มโปเหม่นๆ ส่วนบีทนั้น ได้ตัวกลองเดินจังหวะแน่นๆแบบเพลงฮาร์ดร็อคที่เก็บตามทุกเม็ด แล้วที่ขาดไม่ได้เลยคือซินธิไซเซอร์และโพรแกรมมิ่งซึ่งเป็นตัวชูโรงและเข้ามามีบทบาทสำคัญในเพลงนี้ ทำให้เพลงนี้ดูมีอะไรมากขึ้นกว่าอาร์แอนด์ดาดๆธรรมดา ทั่วไป
Who Am I Living For? : 2.5/5
ตัวเพลงคล้ายๆ E.T. แต่เรียบและเฉี่ยวน้อยกว่า จุดต่างชัดๆของ2เพลงนี้คือการเรียบเรียง ซึ่งจุดนี้E.T.ทำได้ค่อนข้างดีกว่า แต่ทั้งนี้ก็โอเคทั้ง2แทร็คนั้นแหล่ะ
Pearl : 3.5/5
เก๋นะ แม้ตัวเพลงจะเป็นป็อปอาร์แอนด์บี คอนเทมโพลารี่ มีกลิ่นแทรนซ์ลอยละล่องนิดหน่อย แต่เพลงนี้ทำออกมาได้สมบูรณ์ในแบบฉบับของตัวเอง ถือเป็นเพลงคูลดาวน์ไว้พักสวยๆ จากเพลงจังหวะหนักๆทั้งหลายก่อนหน้านี้
Hummingbird Heartbeat : 2.5/5
อย่างที่บอกข้างต้น อัลบั้มนี้หลากแนวมากๆ ซึ่งก็อย่างที่เคยพิมพ์ไว้ ส่วนตัวคิดว่าอีแขเหมาะกับป็อปร็อกมากที่สุดแล้วค่ะ เพราะดึงความสามารถนางได้เป๊ะที่สุดแล้ว เพลงนี้ก็จึงเป็นอีกเพลงหนึ่งที่ดึงเอกลักษณ์ของนางออกมาเต็มที่ ตัวเพลงเป็นป็อปร็อคสวยๆก่อนปิดอัลบั้ม ถึงธรรมดาไปหน่อย แต่ก็ไม่แย่ซะทีเดียว
Not Like The Movies : 2/5
เพียโน โซลบัลลาด บัลลาดปิดอัลบั้ม แต่เอาจริงๆนะ มันไม่เพราะเลย เพราะเสียงนางมันมาแนวนี้ไม่รอดอยู่แล้ว ควรเลือกทำเพลงแบบPearlมากกว่า ส่วนตัวฟังไม่จบเพราะหลอนเกินไป
Part of Me : 2.5/5
ถึงธรรมดามากกกกกเกินไปสำหรับเพลงที่สมควรตัดเป็นซิงเกิ้ลก็ตาม แต่นี้ก็เป็นเพลงใหม่ในrepackage Teenage Dream: The Complete Confection ซึ่งมีดรีเป็นถึงลีดซิงเกิ้ลในอัลบั้มrepackageนี้เลยทีเดียว แนวเพลงก็เดิมๆกับเพลงในอัลบั้มเต็มคือเป็นป็อปแดนซ์กึ่งร็อคเล็กน้อย ตัวซาวด์ทำออกมาในลักษณะป็อปเทคโนคลับแดนซ์ ที่มิกซ์ให้ดูทันสมัยเข้ากับยุคมากขึ้น ผสมสารความเป็นป็อปร็อคให้ดูมีมิติมากขึ้น ซึ่งก็มีมิติได้เท่าที่เห็นแค่นี้ จริงๆก็ไม่อยากพิมพ์ด่าอะไรเยอะนักหรอก แต่ถ้าเพลงนี้ไม่ขายชื่ออีแขละก็ ก็ไม่มีทางดังแบบที่เป็นอยู่แน่นอน แต่ก็นะ มันก็ดังได้เพราะอีแขจริงๆนั้นแหล่ะ
Wide Awake : 2/5
E.T. version 20ปะนี้??!! เพลงนี้แลดูพยายามเป็นE.T.มากเกิน ทั้งบีททั้งซาวด์นี้แบบวอนนาบีมาก ถึงจะทำออกมาsoftกว่าก็ตาม แต่กลิ่นความเป็นE.T.มันเด่นจนกลบความเป็นเพลงนี้ไปหมด
Dressin' Up : 3/5
ฟังกี้เทคโนมากค่ะ ต๊ายยย ฟังแรกแรกนี้นึกว่าจะมาแบบอิเล็กโทรอาร์แอนด์บีเนิบๆเป็นE.T.ภาค38 แต่มาเซอร์ไพรซ์ท่อนฮุคนิดหน่อย จริงๆมันก็เกือบเก๋นะ ถึงฮุคจะตัดเข้าเป็นยูโรแดนซ์ไปเลยมันก็เก๋ดีอยู่หรอกนะ แต่ก็น่าจะมิกซ์ให้มีกึ๋นกว่านี้นิดนึง คือมันทำออกมาได้โหลไปหน่อย รวมทั้งความไม่สมดุลของการเชื่อมต่อของซาวด์ต่อซาวด์นี้ไม่เนียนเอาซะเลย ตรงนี้ค่อนข้างหลวมมากทีเดียว
สรุป
อันนี้ก็re-writtenกันใหม่เลยทีเดียว กะเทยอย่ามาแหกอกนะค่ะ นี้ใช้อคติน้อยสุดแล้ว ถึงกระนั้น ส่วนตัวก็ยังไม่ปลื้มภาพรวมอัลบั้มนี้อยู่ดี แม้แทร็คที่โดดออกมาจะทำได้ดีมากๆก้ตาม แต่ภาพรวมอัลบั้มของนางดูไร้จุดยืนอยู่ อีกทั้งแนวเพลงค่อนข้างขาดเอกภาพ รวมทั้งความจำเจของแนวดนตรีที่นางเลือกใส่ในแต่ละแทร็คก็ยังเห็นชัดอยู่ ที่สำคัญเพลงต่อยอดจากrepackageก็ไม่แข็งพอจะเสริมภาพลักษณ์งานนางให้แข็งขึ้นมากนัก แต่ถือว่าเป็นอัลบั้มเพลงป็อปที่โอเคใช้ได้เลยทีเดียว เน้นขายความเป็นป็อปวาไรตี้ได้ดีและเด่นสมราคาKaty Perryแน่นอน ถึงไม่ไม่เท่าอีห่านเพื่อนนาง ที่นับวันเริ่มเจนจัดและผลิตผลงานโดดเด่นจนก้าวมาสู่แถวหน้า แต่นางก็คงรูปแบบ เอกลักษณ์ที่ทำได้เฉพาะKaty Perryเอาไว้ จริงๆอยากเห็นอัลบั้มหน้านางเหมือนกันว่าจะก้าวต่อไปแค่ไหน หรือจะคงที่ไว้จุดยืนเดิม ยังไงก็คอยดูกันไปค่ะ
แก้ไขล่าสุดโดย nini เมื่อ Tue Oct 16, 2012 5:31 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง
_________________
