นางมารหอหลวม พิมพ์ว่า:
SayMyName พิมพ์ว่า:
นางมารหอหลวม พิมพ์ว่า:
SayMyName พิมพ์ว่า:
นางมารหอหลวม พิมพ์ว่า:
จริงค่ะ ตอนนั้นที่ รร. เราพักคาบบ่ายค่ะ เพื่อนเราเล่าให้ฟังว่ามันไปเข้าห้องน้ำคนเดียวค่ะ ทีนี้เจอกับภารโรงคนนึงค่ะ หน้าตาน่ากลัวมาก น่ากลัวกว่าเทออีก มันปิดประตูห้องน้ำค่ะ มันหวังที่จะข่มขืนเพื่อนเราค่ะ เพื่อนเราก็ตะโกนขอความช่วยเหลือออกไปสุดเสียงค่ะ แต่ก็เหมือนไม่มีใครได้ยินค่ะ เพราะประตูห้องมันปิด เพื่อนเราพยายามดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตให้รอดจากสถานการณ์นั้นให้ได้ค่ะ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครมาช่วยค่ะ มันจึงตัดสินใจโทรไปหา 191 ให้ช่วยค่ะ หลังจากนั้นประมาณ 15 นาที ตำรวจก็มาค่ะ และก็สามารถช่วยเพื่อนเราออกไปได้สำเร็จค่ะ เราอยากให้เพือนๆ ทุกคนระวังตัวนะค้ะ อย่าเข้าห้องน้ำคนเดียวค่ะ พาเพื่อนไปหลายๆ คนค่ะ
โทดทีนะคับ
ที่พูดไปทั้งหมดเนี่ย เพื่อต้องการคำแนะนำว่าจะต้องทำยังไงถึงให้ได้มานะ ไม่ใช่เพื่อต้องการให้พวกพี่มาสอน หรือมาด่าว่าแบบนี้
ถ้าไม่เข้าจัยความรู้สึก ก็ไม่ต้องพิมพ์ดีกว่า ไม่มีใครขอร้องให้พวกพี่มาสอนเลยนะ เพราะคนที่จะซื้อให้คือพ่อ ไม่ใช่พวกพี่
แค่เป็นเด็กวัยรุ่นที่อยากได้มือถือที่อยากได้ ที่เพื่อนมีอ่ะ แล้วผิดตรงไหน เพื่อนคนอื่นบางคนเค้าก็มีกันแล้วนะ พ่อแม่เค้ายังซื้อให้ แล้วทำไมพ่อถึงบอกว่าให้รอไปก่อน เงินแค่นี้ พ่อผ่อนเอาก้อได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย เพราะตอนนี้ก็ไม่มีมือถือใช้อยู่ดี
พวกพี่ไม่มาเป็นเด็ก พวกพี่ไม่รู้หรอกว่า มันจำเป็นมากในสังคมเด็กนักเรียนอย่างพวกเรา ถ้าไม่มีเหมือนเพื่อน ก็ดูเชย คนอื่นเค้าหยิบมาอวด หยิบมาใช้กัน คงอายเพื่อนจริงๆ
ใช่ค่ะ เราว่าเราก็ไม่ได้ว่าเทอเลยนะค้ะ แต่เพื่อนเราก็โดนคุณครูที่โรงเรียนว่ามาค่ะ ว่ามันเป็นคนที่สวย ก็ต้องระวังตัวหน่อยค่ะ ช่วงนั้นหน้าหนาว มันมืดเร็ว เพื่อนเราเดินไปในซอยเปลี่ยนค่ะ ก็โดนน้องน้เพชรจับไปข่มขืนค่ะ เพื่อนเรากลัวมากค่ะ เลยวิ่งหนีออกมา แล้ว็เตะผ่าหมากน้องน้ำเพชรไป 1 ทีค่ะ เราอยากเตือนเพื่อนๆๆ ไว้นะค้ะ เรียนคาราเต้ ยูโด เทควันโด อะไรก็ได้ค่ะ ที่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ยามคับขับ เราว่าก็ดีมากๆ เลยค่ะ
เห็นด้วยครับ คนก็พูดกันไปเรื่อย ไม่รู้เรื่องไหนจริง เรื่องไหนโกหก แล้วเอามาตัดสินกันเอง ยกให้เป็นเรื่องส่วนตัวเค้าบ้างเถอะ .....ดูแต่ผลงาน ไปแล้วกัน ให้กำลังใจทุกคนจ้าาา ไม่อยากเห็นใครทะเลาะกันเรย ......มันน่าเบื่อ...
จริงค่ะ เราเบื่อมากๆ พวกที่ชอบแท๊กรูปในเฟสบุ๊ค แล้วมาบอกว่า ดิชั้นชื่อนั่นชื่อนี้ แล้วก็ขายของค่ะ
ใช่ ใช่ สมัยเด็กๆ ครูสอนศิลปะท่านหนึ่งสอนฉันเสมอว่า เวลาเราใช้ดินสอวาดภาพ เราห้ามใช้ยางลบ ตอนนั้น ฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ของครูสักเท่าไหร่ รู้เพียงแต่ว่าเวลาฉันวาดภาพแล้วเส้นมันบิดเบี้ยว ฉันก็อยากแก้ให้มันตรงสวย แต่ทุกครั้งที่ฉันหยิบยางลบขึ้นมาเพื่อจะลบภาพนั้น ครูของฉันก็จะเตือนถึงกติกานั้นเสมอ สุดท้ายฉันจึงเลือกใช้วิธีต่อเติมภาพๆ นั้นไปตามจินตนาการ เช่นถ้าฉันตั้งใจวาดรูปหน้าคน แต่ฉันเผลอวาดดวงตากลมโตเกินไป ฉันก็จะใช้วิธีเปลี่ยนตากลมๆนั้นเป็นแว่นตาแทน แม้ตอนนั้นฉันจะไม่เข้าใจว่า ทำไมฉันจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ และแม้ฉันจะไม่เคยคิดวาดรูปหน้าคนใส่แว่นตามาก่อน แต่ฉันก็ได้รูปหน้าคนตามที่ต้องการ แถมยังภูมิใจว่า ฉันสามารถวาดภาพๆนั้นด้วยความมั่นใจ และไม่ต้องใช้ยางลบลบภาพเลยสักครั้ง เวลาผ่านไป ฉันโตขึ้น ฉันเรียนรู้ว่า สิ่งที่ครูสอนวันนั้น แท้จริงแล้วมันปลูกฝังนิสัยหนึ่งให้กับฉัน นั่นคือ การเข้าใจธรรมชาติของความผิดพลาด ความผิดพลาดเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของคนทุกคน และในชีวิตหนึ่งนี้ก็มีหลายครั้งที่ฉันได้พบมันโดยไม่ตั้งใจ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันยอมรับความผิดพลาดเหล่านั้น และรวบรวมสติเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆได้ก็คือ การที่ฉันเข้าใจว่า ธรรมชาติของความผิดพลาด คือการที่มันเกิดขึ้นแล้วจะคงอยู่อย่างถาวร ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ ลบความผิดพลาด แต่ฉันจำเป็นต้องใช้สมองต่อเติมแก้ไขภาพวาดของฉันให้สมบูรณ์ด้วยตัวเอง ดังนั้น ถ้าความผิดพลาดมันเกิดขึ้นกับเราแล้ว การที่เราจะมานั่งร้องห่มร้องไห้ อ้อนวอนขอแหกกฎเพื่อใช้ยางลบกลับไปลบแก้ไขมันนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ สิ่งเดียวที่จะทำได้ก็คือ รู้จักพลิกแพลงแก้ไขสิ่งเหล่านั้นด้วยสติ และวาดภาพของตัวเองต่อไปด้วยความระแวดระวังมากขึ้น ทุกคนมีดินสอหนึ่งแท่งเพื่อจะวาดภาพชีวิตของเราให้สวยงาม แต่เราไม่มียางลบสักก้อนที่จะเอาไปลบสิ่งที่เราทำผิดพลาดมาแล้วได้ ดังนั้นเราต้องตั้งใจ และมีสติทุกครั้งที่ลากเส้น และถึงแม้ภาพที่เราวาดจะออกมาไม่เหมือนกับภาพที่เราฝันไว้สักเท่าไหร่ แต่มันก็มาจากมือของเรา เราควรจะภูมิใจกับมันได้เสมอ ไม่ต้องกลัวหรอก แม้จะรู้ดีว่าสักวันหนึ่ง ราอาจลากเส้นบิดเบี้ยวไปบ้าง เพราะถึงอย่างไร ฉันเชื่อว่า ถ้าสมองและหัวใจของเราทำงานอย่างเต็มที่ ภาพชีวิตของเราก็งดงามได้โดยไม่ต้องใช้ยางลบ
_________________
