รีเควสจากคุณน้อง Mcqueen สุดที่รักที่พีเอ็มมาบอกว่าอยากอ่านงานของมาดอนน่ามากๆซึ่งก็ประจวบเหมาะพอดีเพราะคุณพี่จ้องที่จะเขียนถึงเพลงนี้อยู่มา3-4ปีแล้วยังไม่มีโอกาสได้เขียนสักทีเลยขอเอามารีวิวให้อ่านเรียกน้ำย่อย ก่อนที่เจ๊จะรีวิวมาดอนน่าแบบเต็มๆให้หนูอ่านอีกทีอย่างที่ได้บอกไปนะคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาเขียนถึงรีวิวเต็มๆเลย เหอๆๆๆๆ
สำหรับเพลงที่ยกมารีวิวคือ Nothing Really Matters ซิงเกิ้ลปิดตัวจากงานมาสเตอร์พีซชุด Ray Of Light ในปี1997นะคะ ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงที่ดีมากๆของมาดอนน่าที่ไม่ค่อยจะมีใครพูดถึงตัวเพลงเท่าไร (แต่มิวสิควิดีโอเริ่ดและไฮแฟชั่นมากๆ) อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อนำไปเทียบกับอีกหลายๆแทร็คในงานชุดนี้แล้วต้องบอกตามตรงเลยว่าทำให้เพลงนี้ดูอ่อนยวบไปเลยทีเดียว หากแต่ส่วนตัวเป็นหนึ่งในแทร็คของมาดอนน่าที่มีอิทธิพลและพิเศษต่อความรู้สึกมากๆนอกจากภาคเนื้อหาที่หยิบยกเรื่องราวของกรรมและความรักที่เป็นแก่นแท้ของทุกสิ่งที่มนุษย์โหยหาในฐานะเป็นบ่อเกิดของขุมพลังทางจิตวิญญาณ เติมเต็มศรัทธาและระบายความสวยงามให้แก่ชีวิตที่เต็มไปด้วยมรสุมฉกาจฉกรรจ์ได้อย่างมีชั้นเชิงแล้วยังสามารถระบายศิลปะและแฟชั่นลงสู่ภาคดนตรีได้อย่างเก๋ไก๋ดังที่มาดอนน่าเป็นมืออาชีพในด้านนี้มาตลอดอยู่แล้วได้อย่างสมศักดิ์ศรีเลยทีเดียว
ตัวเพลงเป็นอิเล็คโทรพ็อพแดนซ์ที่ผสานจังหวะเสน่ห์ของดนตรีเต้นรำที่หลากหลายทั้งเฮ้าส์ เทคโนตลอดจนบีบเสน่ห์ของสรรพสำเนียงแอมเบี้ยนท์อ่อนๆหยอดสู่ตัวเพลงได้อย่างลงตัว ฟังแรกๆแล้วอาจจะรู้สึกว่างั้นๆนะคะเมื่อเทียบกับเพลงอื่นในอัลบั้มอีกหลายเพลงที่มาเหนือเมฆกว่าเพลงนี้มาก แต่ถ้าเทียบกับเพลงเต้นรำในตลาดสายพ็อพล่ะก็ คุณภาพของแทร็คนี้อีเจ๊ตีชาวบ้านกระจุยไปหลายศพเลยทีเดียว เริ่ด
คะแนน (4/5)












