Ashley Tisdale : Guilty Pleasure : 52%
จริงๆแล้วต้องเรียนว่า "แอชลี่ย์ ทิสเดล" นี่เป็นศิลปินที่ส่วนตัวไม่เคยอยู่ในสายตาและไม่คิดจะเขียนรีวิวถึงเลย หากแต่ที่วันนี้สนใจอยากจะลองฟังงานของเธอพร้องเขียนรีวิวแบบเต็มๆดูก็เพราะได้รับรีเควสเกี่ยวกับเธอคนนี้มาในชนิดที่ล้นหลามมากๆ เอาจริงๆก็มีคนอ่านถามถึงรีวิวแม่คนนี้เยอะตั้งแต่งานชุดแรกแต่ดิฉันก็บอกปัดปฏิเสธมาโดยตลอดจนวันนี้มาถึงจุดที่ทนต่อการเรียกร้องของท่านผู้อ่านไม่ไหวเนื่องจากสงสัยว่า "ยัยนี่มันมีดีอะไรถึงได้อยากอ่านกันเหลือเกิน?" ดังนั้นจึงไปดั๊นด้นหา Guilty Pleasure งานชุดล่าสุดของเธอมาฟังและเขียนรีวิวสนองนี๊ดท่านผู้อ่านที่รักหลายๆท่าน (จะได้เลิกรีเควสนางคนนี้มาเสียที หึหึหึ)
รูปแบบเพลง
ตัดสินตากน้ำหนักส่วนมากแล้วภาพรววมของ Guilty Pleasure เป็นงาน "พ็อพร็อค" ประมาณงานทีนพ็อพสมัยรุ่งโรจน์ของบรรดาพวกเกิล แคน ร็อคทั้งหลายอาทิ อาวริล ลาวีญ/ลินด์เซย์ โลฮาน/แอชลีย์ ซิมป์สัน และแน่นอน ฮิลลารีย์ ดัฟฟ์ ซึ่งนอกจากจะเป็นงานที่มีกลิ่นสาปของบรรดาพวกเจ๊ทีนควีนที่กล่าวมาทั้งหมดแล้วนั้นยังร่วมสมัยไปรับเอาอิทธิพลมาจากพ็อพไอค่อนรุ่นล่าทั้งไมลีย์ ไซรัสและเคที่ เพอร์รี่ย์ตลอดจนเล่นของสูงฉีดเอากลิ่นอาเจ๊อเมริกันไอดอลร่างอวบอย่าง "เคลลี่ย์ คลาร์คสัน" แบบจางๆชนิดไม่กลัวหน้าแหกเสียด้วย นอกจากนี้ยังมีกระโดดแปลงกายไปเป็น "พ็อพแด๊นซ์" เครื่องหมายการค้าเดิมที่แฟนๆหนูแอชหลายท่านดฃเฟิร์มมาพร้อมกับรีเควสว่า "ทำออกมาได้ถึงกว่าร็อค" เยอะ (แล้วทำไมทำอีที่ดีๆออกมาแค่นี้ล่ะคะ)
จุดด้อย
ก่อนอื่นก็คงต้องเริ่มกันที่ตัวดิฉันที่ช่วงหลังนิยมบริโภคของหนักทำให้พอลองปรับระดับหูตัวเองลงมาฟังงานแง๊วๆแบ๊วๆแบบนี้แล้วมันเกิดอาการ "แพ้อย่างแรง" ด้วยความที่อย่างที่คุณน้องพาราไดเซอร์ว่าแหละค่ะว่า "อีเจีแนสเจอของแสลงเข้าให้แล้ว" ฟั้งครั้งแรกนี่มีแต่เครื่องหมายผิดๆๆๆๆๆกาแดงเถือกอยู่เต็มหัวเลยทีเดียว ความรู้สึกกระอักกระอ่วนประมาณเดียวกันกับตอนที่นั่งฟังงานอัลบั้มสองของ "ฮิลารีย์ ดัฟฟ์" ยังไงยังงั้นเลยทีเดียว อย่างไรก็ตามส่วนตัวเชื่อเสมอว่า "ทุกอัลบั้มมีจุดดีในตัวมันเองหมด " จึงพยายามที่จะตัดอคติที่มีต่อเธอในการรีวิวโดยไม่นำมาตรฐานทางดนตรีส่วนตนทั้งหมดมาตัดสินงานของเธอแบบองค์รวมเบ็ดเสร็จหากแต่เปิดใจมองเธอในมุมที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้พร้อมทั้งให้ความเคารพเธอในฐานะศิลปินท่านหนึ่ง ซึ่งดิฉันเห็นว่า "เธอคนนี้ก็มีแววพอตัวเหมือนกัน" แม้ว่างานชุดนี้อาจจะไม่ใช่บทพิสูจน์ที่ดีด้วยความที่ "เนื้องานไม่มีอะไรพิเศษเกินสาวๆที่กล่าวมาข้างต้น" แต่ก็ไม่รู้นะคะว่าเธอจะรู้รึเปล่าว่า "เธอมีแนวที่เธอทำได้ดีมากๆและเหมาะกับตัวเธอเองที่สุดแล้ว" คือดนตรีจำพวก "เต้นรำ" รวมถึงพวกเพลงจังหวะกลางๆประมาณ "พ็อพโฟล์คอคูสติค" สวยๆเนิบๆที่เธอทำได้ดีเกินคาด ซึ่งถ้าชุดหน้าลองลดความทะเยอะทะยานที่จะแทรกตัวเองลงไปสู้ใน "สมรภูมิที่เธอไม่มีทางรบชนะ" ด้วยน้ำเสียงที่ไม่เอื้ออำนวย ความที่ไม่มีอะไรโด่นเกินคู่ต่อสู้หลายท่านๆในสายนี้ตลอดจนตระหนักในจุดแข็งที่ตัวเธอมีและไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่าไหลไปตามกระแสที่แม้จะชวนนิยมแต่ถ้าเอทำออกมากล้ำกลืนจะนิยมแบบนี้จะมีประโยชน์อะไรที่จะไปตามพวกเขา จับทิศทางตัวเองให้อยู่และระเบิดออกมาแรงๆเอาให้พวกแม่งหน้าหงายกันไปเลย ที่กล้าพูดเพราะบรรดาคู่ต่อสู้ของเธอในแขนงร็อคส่วนใหญ่ทำงานออกมาได้ในระดับ "เสมอตัว" หากแต่พอจับแอชลีย์ไปวางในแนวของเอเองกลับทำออกมาได้ประทับใจเกินคาด อยู่ในสมรภูมิตัวเองถ้าวางหมากเดินเกมส์ดีๆรบกี่ครั้วงก็ชนะเป็นส่วนมากไม่เชื่อก็ดูอย่างอีเจ๊หอก บริทนีย์ สเปียรส์ไว้เป็นตัวอย่าง10ปีในวงการมีใครโค่นเธอลงได้บ้างล่ะ?
แทร็คเด็ด
แน่นอนว่าเด็ดดวงมากกับซิงเกิ้ลเปิดตัว It's Alright,It's Ok (2.5/5) เพลงเก่งของอัลบั้มที่แม้ว่าจะเป็นงานทีนพ็อพร็อคเกลื่อนๆโหลๆแบบที่หวานใจอเมริกันช่วงครึ่งหลังแห่งทษวรรษ2000มักจะทำกัน แต่ส่วนตัวชอบนะ เพราะติดหูดีแถมยังหลอนเข้าไปในโสตประสาททำเอานั่งร้องตามไปหลายวัน จำได้ว่าตอนไปเดินสยามที่กระหน่ำเปิดซะจนสยองหูกันไปข้าง เพลงแบบนี้แหละมิตรแท้ของสยามสแควร์ทุกซอยโดยแท้ Me Without You (4/5) อดัลท์คอนเทมโพลารีย์พ็อพร็อคบัลลาดผสานโหล์คและออเครสตร้ากรีดกรายสุดอลังการ ที่แอชลีย์ทำออกมาได้ดีเกินกว่าที่คิด ร้องได้เพราะนะอัลบั้มหน้าถ้าคิดไปแย่งแนวเทย์เลอร์ สวิฟท์ล่ะก็ก็คงทำได้น่าลุ้นอยู่ Crank It Up (4/5) อิเล็คโทรพ็อพแด๊นซ์ที่แม้ว่าจะไม่เข้าพวกหากแต่ก็เป็นแทร็คที่ยืนยันได้ดีว่าเธอเหมาะกับดนตรีแนวเต้นรำขนาดไหน ปัญหาคืออัลบั้มนี้ควรจะมีเพลงเต้นรำแรงๆแบบนี้ให้มากขึ้นมากกว่าพวกพ็อพร็อคแกนๆเสี่ยวๆที่ไม่รู้ว่าจะทำออกมาทำไมมากมายนักหนา มั่นใจหรือว่าที่แหกปากตะโกนแง๊วๆๆๆๆ เมี๊ยวๆๆๆๆๆ เงี๊ยวววววว แค่กๆตั้งค่อนอัลบั้มนี่มันเปรี้ยวเท่ห์พิลึกอย่างที่คิดไว้ ปิดงานด้วย Switch (4/5) งานทีนพ็อพร็อคใสๆจางๆที่มาพร้อมกับอัพบีทคอรัสสุดน่ารักติดหูใส่บีทอิเล็คโทรนิคปะทะซินธิ์และยูโรบีทวิ่งว่อนกันสนุกสนานทั้งเพลง แม้ว่าจะเป็นงานพ็อพวัยรุ่นใสๆตามมาตรฐานแต่งานมีเชิงขนาดนี้ก็ไม่ได้ยินมาจากบรรดาพวกศิลปินทีนพ็อพนานแล้ว
สรุป
แม้ว่าจะไม่ชอบแต่ก็ต้องขอบคุณท่านผู้อ่านหลายๆท่านที่รีเควสงานของเธอคนนี้มา นานๆทีฟังงานพ็อพวัยรุ่นใสๆน่ารักๆของยุคนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน
แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Mon Apr 19, 2010 12:05 am, ทั้งหมด 1 ครั้ง
