อ้างอิงจาก:

Hilary Duff : Dignity : 60%




รูปแบบเพลง:




งานชุดนี้ฮิลได้ลดทอนบทบาทของภาคดนตรีพ็อพร็อคลงแล้วฉีกไปนำเสนอแนวใหม่ๆอย่างอิเล็คโทรนิคที่ถ่ายทอดบนฐานของดนตรีพ็อพเต้นรำผสมผสานจังหวะของ อาร์แอนด์บี พ็อพ มิดเทมโพ อัพบีทและซาวนด์ตะวันออกลงในบางแทร็ค เรียกได้ว่าเป็นอัลบั้มซาวนด์ทดลองที่ค้นหาอัตลักษณ์ในการทำงานเพลงในอนาคตของเธอที่บังเอิญโชคดีได้ความลงตัวและเอื้ออำนวยต่อศักยภาพของตัวศิลปินโดยที่เธอไม่ต้องเหนื่อยกับการค้นหาตัวเองในอนาคตมากนัก....




จุดด้อย :




....เพียงแต่จะต้องเหนื่อยอีกเยอะในการพัฒนาฝีมือการเพอร์ฟอร์มและการเอ็นเตอร์เทนของตัวเธอเองให้สามารถสื่อความแรงของตัวเพลงและตัวเธอเองให้ออกมาได้อย่างมากที่สุด สำหรับเดี๊ยนภาพลักษณ์คือสิ่งแรกและสิ่งใหญ่ที่เธอควรเปลี่ยนชนิดที่ต้องเอาให้มันสอดคล้องกับแนวเพลงไปเลย นี่อะไร! เพลงเหยียบๆจะเปรี้ยวอยู่แล้วแต่ภาพลักษณ์เธอกลับอ่อนยวบยาบเหมือนคนไม่มีบุคลิกเอาซะเลย เข้าใจค่ะว่าชื่อ "ฮิลลารีย์ ดัฟฟ์" ขายได้ แต่ในเมื่อถ้าลองทำลองเปลี่ยนแล้วมันจะช่วยขยายฐานคนฟังของเธอให้กว้างมากขึ้นมันก็น่าจะทำถูกมั้ยคะ! เรามาคิดกันง่ายๆก็ได้ค่ะ เทียบฮิลารีย์กับบรรดาศิลปินหญิงที่ทำเพลงแนวๆนี้อย่าง มาดอนน่า, เกว็น สเทฟานี่ ,ไคย์ลีย์ มิโน้ก, บริทนีย์ สเปียร์สฺ หรือแม้กระทั่งที่ออกจากวงการไปแล้วอย่าง ฮอลลี่ วาแลนซ์ แล้วกลับมามองฮิลดูสิคะว่าสามารถเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจเทียบชั้นนางๆเหล่านี้ได้มั้ย สำหรับเดี๊ยนงานเธอไร้คอนเซ็ปท์ไปเลยอ่ะค่ะแล้วแบบนี้มันสมควรจะปรับได้รึยังคะ จุดด้อยเรื่องหนึ่งที่เดี๊ยนถือว่าต้องพูดเลยคือ ความผิดหวังจากอัลบั้มชุดที่สองของเธอ คือแบบว่าปกติเดี๊ยนก็ไม่ได้คลั่งไคล้ศรัทธาอะไรในตัวเธออยู่แล้ว (พูดตรงๆเลยว่าเข้าขั้นเกลียด) ยิ่งโชคร้ายไปจองานเพลงที่ขออนุญาติเรียกว่า "ใช้ตีนทำ" เข้าอีก มางวดนี้เวลาจะควักตังค์จ่ายต้องเดินคิดแล้วคิดอีกเกือบครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว (แม้ว่าหลายๆคนจะเชียร์อยู่ว่าเธอพัฒนาแล้วก็ตาม) อย่างไรก็ตามตบหัวแล้วก็ขอลูบหลังตามธรรมเนียมนะคะเพราะเธอทะลึ่งทำออกมาในระดับที่ดีเกินความคาดหวังไว้เยอะ ฟังจบรอบแรกก็ทำให้เธอก็ได้ควมรู้สึกดีๆจากเดี๊ยนประเคนกลับไปเข้าขั้นกำไรเชียวค่ะ ปิดท้ายหัวข้อนี้อย่างงดงามด้วยเรื่องของเสียงค่ะ แม้ว่าจะสามารถเลือกแนวดนตรีได้เหมาะกับตนเองแต่ต้องยอมรับนะคะว่า "เสียงของหนูขาดมิติ" ซึ่งเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่พอตัวสำหรับผู้ฟังบางท่านในบางเพลงมันดูจืดชืดขาดอารมณ์ร่วมและกลายเป็นขาดชีวิตในตัวเพลงไปเลย แย่ไปกว่านั้นคือศักยภาพของบางเพลงที่มันน่าจะแรงกว่าระดับที่เราได้ยินอยู่แต่หนูไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้ถึงขีดสุด "มันแค่ปิ๊งๆแต่มันไม่ตูมตามน่ะ" ถ้าลองเอาไปเทียบกับงานของรุ่นเดียวกันอย่างแอชลีย์ ซิมป์สัน หรือ ลินเซย์ โลฮาน ความชัดเจนของตัวตนเธอที่ใส่ลงไปในดนตรียังสู้พวกเขาได้ยาก ป.ล. ล่าสุดได้คุยกับคุณน้อง Dhoom Girl เธอให้แง่คิดที่กินใจเดี๊ยนมากๆค่ะ ดังนี้ "ทีนควีนรุ่นนี้หนูว่าสู้รุ่นบริทนีย์หรือว่าคริสทิน่าไม่ได้เลย พวกเธอยังหาจุดยืนที่มั่นคงทั้งในเรื่องของภาพลักษณ์และดนตรีไม่ได้สักคน ขาดความชัดเจนกับไปซะหมด" อันนี้เห็นด้วยค่ะ ถ้าพิจารณาจริงๆยังไม่มีใครทำงานเพลงในระดับที่ออกมาโดนจริงๆแบบทีนดิว่ายุค90ได้ซักคน อันนี้ยกเว้น อาวริล ลาวีญ ไว้คนเดียวนะคะ ที่รอด




ซิงเกิ้ล :




Play With Fire (3/5) ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ตั้งใจให้เป็นซิงเกิ้ลแรกอย่างเป็นทางการนะคะ เพียงแต่ตัดออกมาลองเชิงตลาดให้รับรู้ถึงก้าวใหม่ของฮิลารีย์ จริงๆแล้วก่อนหน้านี้เคยเป็นเพลง Happy(2/5) เวอร์ชั่นที่ได้ยินในเรื่อง Material girl มาก่อนน่ะค่ะ แต่ภายหลังเกิดเก่อะไรขึ้นมาไม่รู้นะคะเลยแต่งเนื้อใหม่ทำนองใหม่ออกมาแยกออกมาเป็น Happy เวอร์ชั่นอัลบั้มเป็นพ็อพเต้นรำที่ผสนลูกเล่นของคลับแดนซ์เข้าไปน่ะค่ะ โดยส่วนตัวแล้วหาชั้นเชิงได้น้อยเต็มทีนะคะ กลับมาที่Play With Fire ต่อค่ะ ภาคดนตรีมาแนวคลับแดนซ์เช่นกันแต่เก๋กว่าด้วยการผสานความหลากหลายทั้งซาวนด์ อิเล็คโทรนิค เรโทร ฟังค์กีย์ อาร์แอนด์บีและเหยาะความเป็นร็อคนิดๆได้อย่างตัว เท่ห์มากๆค่ะ! ก่อนอื่นขอบอกว่าฟังครั้งแรกแล้วรู้สึกเกลียดเพลงนี้มากๆเกลียดชนิดที่หาเหตุผลมาตอบไม่ได้ด้วย อย่างไรก็ตามเมื่อฟังมากรอบมากขึ้นรวมถึงเปิดใจให้ตัวศิลปินมากขึ้นข้อดีก็มีมาให้เห็นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆค่ะ แต่ที่รู้สึกว่าดีที่สุดคือเดี๊ยนว่าเธอสามารถระเบิดพลังในตัวเพลงให้ออกมาแรงในระดับที่สมควรจะเป็น โดยส่วนตัวข้อนี้ค่อนข้างพึงพอใจมากๆค่ะเสียดายที่หาแบบนี้ยากมากๆในงานเพลงของเธอ




With Love (4/5) ซิงเกิ้ลแรก(ออกน้ำหอมชื่อเดียวกันด้วยนะคะ) พ็อพแดนซ์เจืออิเล็คโทรนิคและท่วงทำนองอาร์แอนด์บีเข้ามานิดๆ ฟังครั้งแรกแล้วตกใจนะคะไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำเพลงเต้นรำออกมาได้ดีเข้าขั้นขนาดนี้ ขอยกให้เป็นซิงเกิ้ลที่ตลาดต้องการที่สุดรวมทั้งมีชั้นเชิงที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอไปเลย ป.ล. คุณแม่เดี๊ยนท่านฟังครั้งแรกยังตกใจเลยค่ะพอบอกว่าเป็นเพลงของฮิลารีย์ ดัฟฟ์ ถึงกับออกปากว่า "หลังจาก Why Not กับ So Yesterday ก็เห็นมีเพลงนี้นี่แหละที่ดูน่าชอบหน่อย" ถ้าได้มารู้จักการฟังเพลงของคุณแม่เดี๊ยนแล้วหล่อนจะต้องภูมิใจกับการชมเชยครั้งนี้มากๆย่ะ ฮิลารีย์ ดัฟฟ์




Stranger (3/5) ซิงเกิ้ลล่าสุด เป็นแทร็คเปิดอัลบั้มค่ะ อาร์แอนด์บี พ็อพร็อค อิเล็คโทรนิคหยอดลุกเล่นและจังหวะจะโคนของกลิ่นอายตะวันออกได้อย่างลงตัว อย่างไรก็ตามเดี๊ยนรู้สึกว่าเพลงนี้ควรจะแรงได้มากกว่านี้ด้วยตัวเนื้อหาที่สื่อออกมาได้ค่อนข้างมีชั้นเชิงอยู่แล้ว --ว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจเอลน่ะค่ะ-- ถ้าให้ออกความเห็นเดี๊ยนก็ขอแนะนำให้ทำออกมาเป็นเพลงอาร์แอนด์บีเต้นรำเจือบีทอาราเบียนฮิพฮอพไปเลยอ่ะค่ะ ลองให้สนู๊พด็อก หรือ อาร์ เคลลีย์มิกซ์ออกมาเป็นแนวนี้เดี๊ยนว่าเกิดกว่านี้แน่ค่ะ




แทร็คอื่นๆ:




Dignity (4/5) ไทเทิ่ลแทร็ค ผสมผสานดนตรีและลูกเล่นการร้องได้น่าปลื้มมากๆ ยืนพื้นที่พ็อพร็อคบนโครงสร้างดนตรีอิเล็คโทรนิคสไตล์ไลท์เทคโน ก่อนจะหยอดบีทเต้นรำและตบความเป็นแทรนซ์เข้าไป เป็นการผสมผสานแบบจับแพะชนแกะแต่ให้ผลลัพธ์ออกมาลงตัวและเปรี้ยวมากๆค่ะ เล่นเอาเดี๊ยนลืมเด็กสาวที่เคยนั่งร้องเพลงมิคกี้เมาส์คลับเสร่อๆไปซะสนิทเลย ยิ่งเนื้อหาขอตบอกว่า เริ่ดมาก! งวดนี้ฮิลมาดุนะคะด่ากราดรัวไม่นับสับไม่ยั้งกวาดเซเลบริตี้กองหน้าอย่างอีย์ปารีด นิโคล ลินเซย์ไปจนถึงอีย์หอกซะเรียบวุธตายอนาถตกไปตามๆกันเลยน่ะค่ะ น่ากลัวมากๆ แต่เบสไลน์เหมือนเพลง Hollywood ใน American Life ของ มาดอนน่าไปนิดนะคะ




Gypsy Woman (3/5) ทำเก๋ด้วยการจิกสุนทรพจน์ของท่านเซอร์วินสทัน เชอร์ชิลในปี1940มาแปะหัวท้ายนะคะ ตอนนี้ยังเป็นที่เถียงกันไม่จบสิ้นนะคะว่า "อีย์ขี้ขโมย" ที่เธอกับเฮย์ลีย์พร้อมใจจรดปากกาว่าแดกนี่ย์เป็นใครระหว่าง นิโคล ริชชี่ กับ สาวที่คบชู้กับคุณพ่อของเธอกันแน่ มาที่ตัวเพลงก็ง่ายๆค่ะวางโครงสร้างดนตรีไว้แล้วก็ปล่อยบีทอิเล็คโทรนิคบินว่อนไปทั่วเพลงแล้วก็ร้องคลอไปตามเรื่อง มุขนี้เป็นมุขที่คลาสสิคที่สุดที่คนทำเพลงเต้นรำชอบใช้เลยเชียวค่ะ ดดยส่วนตัวชอบสไตล์การร้องในเพลงนี้ค่ะเซ็กซี่ดี ฟังดูลึกลับเหมือนฮิลกำลังท่องมนต์ดำสาปแช่งคู่กรณีอยู่น่ะค่ะ มาที่ Danger (3.5/5) ยูโรแดนซ์พ็อพอิเล็คโทรนิค เนื้อหากล่าวถึงความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทกับชายที่สูงอายุกว่า ส่วนตัวคิดว่าทำออกมาได้มีเสน่ห์พอตัวทีเดียวถ้าวัดจากมาตรฐานของฮิล นี่ถ้าใส่แทรนซ์แบบอวกาศหลอนๆเข้าไปอย่าง Lonely In Space ของทาทา ยัง จะน่าติดตามกว่านี้เยอะค่ะไม่ก็เอาไปมิกซ์เป็นเฟรนซ์เฮาส์เลยก็ได้นะคะ กล้าๆหน่อย หนึ่งในเพลงสุดโปรดของยกให้ Outside Of You (4/5) เพลงนี้พิงค์สุดที่รักของเดี๊ยนมีเครดิตร่วมแต่ง (ใช้ชื่อว่า A.mooreน่ะค่ะ) พ็อพร็อคอ่อนๆเจือบีทอิเล็คโทรนิคแบบนี้เคยได้ยินมาแล้วในอัลบั้ม State Of Mind ของ ฮอลลี่ วาแลนซ์ น่ะค่ะ โดยส่วนตัวให้ความรู้สึกที่คล้ายกันมากแต่เดี๊ยนว่าระดับฮิลยังสู้ไม่ได้นะคะ ยัยนั่นจริตสูงกว่ามากๆ โดยรวมแล้วชอบค่ะ I Wish (3/5) ว๊าว! ขอบคุณมากๆที่ทำเพลงนี้ออกมา พ็อพร็อคยุค80หนึ่งเดียวในอัลบั้มให้อารมณ์ที่สดและดิบและกระชากตัวเองออกมาให้โดดเด่นจากบรรดาอิเล็คโทรนิคในอัลบั้ม โดยส่วนตัวเพลงนี้เธอร็อคได้เข้าท่าและถูกกาลเทศะในความรู้สึกมากๆค่ะ เหมาะต่อการเล่นสดมากๆค่ะ ดังนั้นไปฝึกร้องสดมานะคะ




Burned (1/5) เพลงนี้แค่ขอพูดถึงสั้นนะคะว่า "แย่สุด" จบข่าว! มาที่ Dreamer (3.5/5) น่าสนใจกว่ามากค่ะ โครงสร้างเพลงคล้ายๆกับ Nothing In This World ของ ปารีส ฮิลทัน พ็อพอิเล็คโทรนิคเจือกลิ่นอายเต้นรำบางๆรวมไปถึงซอฟต์ร็อคด้วยค่ะ (ลองฟังดูดีๆนะคะ) เมโลดีย์น่ารักมากๆชนิดที่สวนทางกับเนื้อหาที่เปรี้ยวแสบสันจนน่าตกใจเลยทีเดียว ชอบค่ะ เลี่ยนกับอิเล็คโทรนิคมามากแล้วเนอะสลับมาฟังพ็อพใสๆกันบ้างดีมั้ยคะนี่เลย Never Stop (2.5/5) กับ Between You And Me (3/5) สองเพลงนี้เป็นพ็อพที่แฝงกลิ่นอายมิดเทมโพช่วงยุค80ฟังแล้วนึกถึงงานของมาดอนน่ายุคอัลบั้ม True Blue มากๆค่ะ ทำออกมาคั่นได้ถูกเวลามากๆ อีกเพลงที่เล็งเป็นการส่วนตัวคือ No Work , All Play (2.5/5) มีกลิ่นอายและอิทธิพลของอาร์แอนด์บีแรงทีสุดในอัลบั้ม ฟังแล้วคิดว่า70%น่าจะเป็นรากฐานของอัลบั้มต่อๆไป (ในกรณีที่เธอคิดจะเปลี่ยนแปลงอีก) นี่เป็นตัวอย่างของเพลงที่จะสามารถทำให้ออกมาแรงจนถึงขั้นติดตลาดได้แต่ติดตรงที่ฮิลยังกล้าๆกลัวๆจะเปลี่ยนแปลงอยู่ จริงๆแล้วถ้าอยากจะแรงก็แรงออกมาเลยดีกว่าเพลงแบบนี้เอาจริงๆจะมิกซ์ให้ออกมาเป็นสตรีทอาร์แอนด์บีแบบที่อแชนทิชอบทำเรียกคะแนนชัวร์ หรือ ถ้าจะเอาชัวร์จริงๆเอาเป็นเออร์บันพ็อพเต้นรำแล้วเรียกแร็พเพอร์ชายมาฟีทก็มีแววรุ่งอยู่ ลองเชิงกับนีโย่หรือไม่ก็บาววาวไปก่อนที่จะขยับไปเล่นกับพวกทวิสทา บัสทา ไรม์หรือเรฟรัน โห! เพลงเธอเอาจริงๆจะก้าวไปหลายขั้นก็ได้อยู่นะแต่มันอยู่ที่ว่าเธอจะกล้าก้าวรึเปล่า คิดเอาแล้วกันว่าอยากจะเป็นแค่บริทนีย์ภาคทีนควีนหรืออยากเป็น The One And Only ฮิลารีย์ ดัฟฟ์ ศักดิ์ศรีมันต่างกันลิบเลย




สรุป:




สำหรับเดี๊ยนหนึ่งในคุณสมบัติที่ดีและสำคัญที่สุดของศิลปินคือ คุณต้องมีพัฒนาการ ขอยอมรับเลยว่าหลังจากที่ได้ฟังอัลบั้มนี้เดี๊ยนลืมไปเลยว่าเพลงเธอเคยอ่อนปวกเปียกแค่ไหน เคยไร้สาระแค่ไหนและที่สำคัญลืมไปเลยว่าเคยเกลียดทุกสิ่งอย่างที่เป็น ฮิลารีย์ ดัฟฟ์ แค่ไหน จากศิลปินที่เดี๊ยนเคยมองเธอว่าเป็นแค่ศิลปินในกองขยะ สู่วันนี้แหละที่เดี๊ยนจะขอยอมลงไปคุ้ยขยะเหล่านั้นแล้วพิจารณาอีกที เพชรบางเม็ดอาจจะไม่ได้ส่องประกายแสงเจิดจ้าในครั้งแรกที่เราสัมผัสมันก็ได้ หลังจากนี้ไปจะเป็นบทพิสูจน์แล้วค่ะว่า ฮิลารีย์ ดัฟฟ์ คนนี้เธอคือเพชรที่เริ่มจะเจิดจรัสออกมาตามกาลเวลาหรือเปล่า

แรงบันดาลใจการรีรีวิวครั้งนี้มาจากหนูพารานะคะ หึหึหึหึห

กระทู้อีติ๊รอบที่4อัพเดทเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะคะท่านผู้อ่านที่น่ารักขอบคุณสำหรับอีเมลล์ทวงงานนี้ทุกฉบับ เหอๆๆๆๆ

ป.ล. โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนสาวเดี๊ยนทั้งหลายนี่ ดิฉันอัพเดทแล้วนะยะเลิกโทรมาก่อกวนเรื่องนี้ซักที

http://www.forwardmag.com/webboard/topic-1098682-30.html

โฮ๊ะๆๆๆ แอบเห็นเจ๊ให้คะแนนบางเพลงเพิ่มด้วยอ่ะ (รึเปล่า รู้สึกว่าใช่นะ) แต่ชอบ WIth Love / Dignity / Gypsy Woman มากๆ ส่วนที่ป๊อปๆก็ชอบ Dreamer / Between You And Me นึกถึงฮิลเวอร์ชั่นบับเบิ้ลกัมป๊อปที่พัฒนาตนเองให้เหนือกว่าดิสนี่ย์สตาร์ทั้งหลายดีครับผม!!!


_________________

April fighting! + angel Sojin�

อีกหนึ่ง การเปลี่ยนลุคที่ค่อนข้าง ฉีกมาก แต่ไม่ช็อคแบบอีติ๊นะคะ แต่อารมณ์แรกคืองงมากกว่า นี่กดเปิดเพลงผิดเปล่าเนี่ย แบบครั้งแรกค่อนข้าง อึ้งๆ นะคะ ว่า ชีเปลี่ยนแปลง (ไปในทางที่ดีขึ้น) มากขนาดนี้เลยหรอ With Love มีทุดองค์ประกอบที่เพลงดีควรจะมีคะ ส่วน Dignity คิดว่าเปนอะไรที่ ไม่สุดอะคะ ด้วยอะไรหลายๆ อย่างทำให่้เพลงนี้ไม่ไปถึงขีดสุด ดนตรีก็ดูรก รุงรัง Stranger ก้อเจิดอยู่นะคะ แต่เพลง มันน่าจะกระชับกว่านี้ เหมือนเทปยานคะ ทนฟังจนจบมิไหว Play With Fire อีกหนึ่งเพลงที่ชอบของอัลบั้มนี้คะ เหมือนเปนอะไรที่ก่ำกึ่งระกว่างคำว่า เริ่ด กับ ง่อย Outside Of You อีกหนึ่งความภูมิใจของอัลบั้มนะคะ เพลงนี้เปนอะไรที่ ฮิลลารี ดัฟ จริงๆ ถ้าอัลบั้มนี้เปรียบเหมือนอัลบั้ม Britney ก็คงเปนเพลง Anticipating อ่ะคะ I Wish เพลงนี้เปิดมาคิดว่าเพลงพี่ใหม่ แต่โดยรวมแล้วชอบมาก และเปนเพลงที่แปลกที่สุดเพลงหนึ่งในชีวิตการทำเพลงของนังฮิลละคะ


_________________


JLo Thailand https://www.facebook.com/Jlothailand
.

สำหรับอัลบั้มนี้ (อีกแล้ว) ชอบมากโดนเลยก็คงเพลง With Love, Stranger, Dignity, Gypsy Women, Between You And Me ที่เหลือก็โอเค แต่เพลงที่ฟังแล้วสร้างปรากฎการณ์คือ I Wish ฟังไปฟังมา เฮ้ย! แปลกดี แนวมาก


_________________

paradizer พิมพ์ว่า:

โฮ๊ะๆๆๆ แอบเห็นเจ๊ให้คะแนนบางเพลงเพิ่มด้วยอ่ะ (รึเปล่า รู้สึกว่าใช่นะ) แต่ชอบ WIth Love / Dignity / Gypsy Woman มากๆ ส่วนที่ป๊อปๆก็ชอบ Dreamer / Between You And Me นึกถึงฮิลเวอร์ชั่นบับเบิ้ลกัมป๊อปที่พัฒนาตนเองให้เหนือกว่าดิสนี่ย์สตาร์ทั้งหลายดีครับผม!!!

เพิ่มค่ะประมาณ3-4เพลง เหอๆๆๆๆ

Dhoom_girls พิมพ์ว่า:

อีกหนึ่ง การเปลี่ยนลุคที่ค่อนข้าง ฉีกมาก แต่ไม่ช็อคแบบอีติ๊นะคะ แต่อารมณ์แรกคืองงมากกว่า นี่กดเปิดเพลงผิดเปล่าเนี่ย แบบครั้งแรกค่อนข้าง อึ้งๆ นะคะ ว่า ชีเปลี่ยนแปลง (ไปในทางที่ดีขึ้น) มากขนาดนี้เลยหรอ With Love มีทุดองค์ประกอบที่เพลงดีควรจะมีคะ ส่วน Dignity คิดว่าเปนอะไรที่ ไม่สุดอะคะ ด้วยอะไรหลายๆ อย่างทำให่้เพลงนี้ไม่ไปถึงขีดสุด ดนตรีก็ดูรก รุงรัง Stranger ก้อเจิดอยู่นะคะ แต่เพลง มันน่าจะกระชับกว่านี้ เหมือนเทปยานคะ ทนฟังจนจบมิไหว Play With Fire อีกหนึ่งเพลงที่ชอบของอัลบั้มนี้คะ เหมือนเปนอะไรที่ก่ำกึ่งระกว่างคำว่า เริ่ด กับ ง่อย Outside Of You อีกหนึ่งความภูมิใจของอัลบั้มนะคะ เพลงนี้เปนอะไรที่ ฮิลลารี ดัฟ จริงๆ ถ้าอัลบั้มนี้เปรียบเหมือนอัลบั้ม Britney ก็คงเปนเพลง Anticipating อ่ะคะ I Wish เพลงนี้เปิดมาคิดว่าเพลงพี่ใหม่ แต่โดยรวมแล้วชอบมาก และเปนเพลงที่แปลกที่สุดเพลงหนึ่งในชีวิตการทำเพลงของนังฮิลละคะ

ส่วนตัวก็งงๆเล็กน้อยนะคะที่จากศิลปินที่เคยทำเพลงที่แบบต้องเรียกว่า เห่ย มากๆๆๆๆ มาชุดนี้พัฒนาขึ้นจนน่าตกใจทีเดียว หลายเพลงที่ชอบตรงกับหนูนะคะ หึหึหึหึหึ

Fabulousgalz พิมพ์ว่า:

สำหรับอัลบั้มนี้ (อีกแล้ว) ชอบมากโดนเลยก็คงเพลง With Love, Stranger, Dignity, Gypsy Women, Between You And Me ที่เหลือก็โอเค แต่เพลงที่ฟังแล้วสร้างปรากฎการณ์คือ I Wish ฟังไปฟังมา เฮ้ย! แปลกดี แนวมาก

ชอบเพลงตรงกันหมดเลย