Main :: อ่าน - Para Review : Carrie Underwood

Carrie Underwood - Play On 3.5/5

ในวินาทีนี้วงการเพลงคันทรี่ย์วัยรุ่นสาวๆไม่มีใครหน้าไหนที่ได้รับการการันตีและนิยมในหมู่คอคันทรี่ย์เท่ากับ Carrie Underwood เจ้าของแชมป์อเมริกันไอดอลซีซั่นที่ 4 (ไม่นับแม่หนูเทย์เลอร์ รายนั้นดูจะถูกคอป๊อปมากกว่าสังเกตุจากยอดแอร์สถานีคันทรี่ย์) ทั้งรูปร่างหน้าตาและความสามารถที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆทุกอัลบั้ม ทำให้เธอมีแฟนคลับคอยสนับสนุนไม่น้อยเลยทีเดียว

Play On เป็นงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของแครี่ย์ โดยอัลบั้มนี้ลดทอนความเป็นคันทรี่ย์ของอัลบั้มที่แล้วลงค่อนข้างเยอะพอตัวแล้วนำความเป็นป๊อปอดัลท์คอนเทมโปลารี่มาผสมลงเพื่อให้คอปีอปสามารถฟังได้ง่ายขึ้นอีกด้วย

ข้อดี... เธอจะสามารถกวาดแฟนเพลงทางด้านแนวป๊อปมาเพิ่ม หลังจากที่เธอไปกวาดซานแฟนเพลงคันทรี่ย์มาอย่างหนาแน่นในอัลบั้มที่ผ่านมาแล้ว อีกทั้งตัวเพลงก็สามารถพูดได้เต็มปากว่าดี รวมไปถึงพัฒนาการของตัวนักร้องเรื่องการใช้เสียงทั้งเสียงหลบและเสียงลูกเอื้อนอะไรดูมีสเน่ห์และสมูธมากขึ้นพอสมควร อีกทั้งฝีมือในการแต่งเพลงของเธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยทั้งๆที่พึ่งเริ่มแต่งเพลงเท่านั้น แต่หลายเพลงแต่งออกมาได้กินใจมากๆ แต่ในข้อดีก็มี...

ข้อด้อย... สำหรับแฟนคันทรี่ย์จ๋าของเธอในอัลบั้มที่แล้วที่อยากได้ฟังผลงานคันทรี่ย์จ๋าในอัลบั้มนี้หาไม่ได้เลย ยอมรับเลยว่าคาดหวังไว้ในผลงานที่มีความคันทรี่ย์มากกว่านี้ คือด้วยความที่ผลงานค่อนข้างจะเป็นการครอสโอเวอร์ผสมผสานกันระหว่างป๊อปอดัลท์คอมเทมโปลารี่และคันทรี่ย์ในอัตราส่วนที่พอๆกัน แน่นอนว่าแฟนๆคงจะงงและส่วนหนึ่งคงจะผิดหวัง (สังเกตุได้ใน All Music ที่สรุปไว้ด้วยประโยคทิ้งท้ายว่า "อัลบั้มนี้ไม่มีอะไรโดดเด่นนอกจากความเป็นดิว่าในตัวเธอ" และให้คะแนนแค่ 2ดาวครึ่ง ในขณะที่อัลบั้มก่อนๆให้ถึง 4 ดาว ทั้งที่ผลงานก็ไม่ได้ออกมาแย่ขนาดนั้น) แต่ที่น่าตกใจสุดๆคือเจ้าตัวเองแต่งเพลงและทำออกมาได้น่าสนใจกว่าที่พวกนักแต่งเพลงแต่งและโปรดิวเซ์ออกมาอีกนะ เฮ่อๆ แล้วดันเลือกเพลงเด่นๆและแรงขนาดที่จะมีประสิทธิภาพเป็นซิงเกิ้ลไปเป็นโปรโมชั่นนัลซิงเกิ้ลซะหมด คิดอะไรอยู่จ๊ะ

ซิงเกิ้ล

Cowboy Casanova (4/5) ซิงเกิ้ลเปิดตัวที่เรียกได้ว่าผลิกโฉมแม่สาวบ้านนาที่ได้แต่โชว์พลังเสียงมายักย้ายส่ายสะโพกไปมาได้เซ็กซี่มิหยอก ตัวเพลงเป็นคันทรี่ย์ร๊อคในรูปแบบที่แตกต่างจากเพลงเก่งอย่าง Before He Cheat และที่คล้ายๆกันอย่าง Last Name ที่เป็นแนวมิดเทมโป แต่เพลงนี้จะออกไปแนวอัพเทมโปนิดนึง อีกทั้งลักษณะการร้องก็ไม่เคยได้ยินแครี่ย์ร้องควบคำในหนึ่งห้องจังหวะเยอะขนาดนี้ ความประทับใจในความแปลกใหม่จึงค่อนข้างสูงทีเดียว แล้วอย่างที่บอกยิ่งรวมกับเอ็มวีมันช่างเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจมากๆ เนื้อหาเพลงก็เก๋ออกแนวเตือนว่า "หนีให้ห่างคอยบอย คาสสาโนว่าคนนี้นะ นายคนนี้มีอะไรมากกว่าที่เราคิด อย่าไปคบเลยเพื่อชีวิตที่ดีกว่า" อะไรประมาณนั้น (ว่ากันว่าผู้ชายในเพลงนี้กล่าวถึง Chance ในท่อน Blue Eyes ก็ไม่ทราบว่าเท็จจริงประการใด)

โปรโมชั่นนัล ซิงเกิ้ล

Mama's Song (4/5) ตัวเพลงเป็นคันทรี่ย์ป๊อปอดัลท์คอนเทมโปลารี่ที่เรียบๆแล้วตบช่วงท้ายเพลงด้วยเครื่องสายคลาสสิค เน้นภาคดนตรีที่ละเมียดๆสบายๆ บวกกับเนื้อหาที่ค่อนข้างจะซึ่ง (แหมชื่อเพลงก็บอกแล้วเนอะ) เพลงนี้เลยกลายเป็นเพลงที่ฟัง่ายๆสบายๆในอัลบั้มนี้อีกเพลงนึง วึ่งภาคดนตรีก็ไม่ได้ต่างอะไรกันมากกับ Temporary Home (4/5) ที่เป็นคันทรี่ย์ป๊อปอดัลท์คอนเทมโปลารี่ เนื้อหานำเสนอเกี่ยวกับเด็กชายที่ต้องมาอยู่กับพ่อกับแม่ใหม่ เวลามีคนมาถามว่ารู้สึกอย่าไง เด็กก็บอกไปว่า "นี่คือบ้านชั่วคราวของผมครับ ไม่ใช่ที่ผมจะอยู่ยาวนาน แต่ผมก็ไม่กลัวนะ ก็นี่บ้านชั่วคราวผมนี่นา" ซึ้งมาก

Undo It (3/5) และแล้วแครี่ย์ก็กลับมาซ้ำรอบตัวเพลงในเพลงนี้ที่ภาคดนตรีก็คือ Before He Cheat และ Last Name ย่อมๆ เพียงแต่ความเป็นร็อคที่ปนมาในคันทรี่ย์เพลงนี้ดูเข้มข้นมากกว่าของเก่า ส่วนตัวแล้วไม่ได้รู้สึกชอบหรือไม่ชอบอะไรมากมายนัก แต่เนื้อเพลงนี้ออกแนวสาวเข้มแข็งเนอะ " คุณขโมยความสุขชั้น ทำน้ำตาชั้นไหล ใช่สิ คุณมีหัวใจฉัน แต่ตอนนี้ฉันต้องการมันกลับแล้วละ ก่อนที่คุณจะปล่อยให้มันปลิวหายไป เอากลับมาให้ฉันซะเธอ Undo มันซะ!!!"

แทร็คอื่นๆ

Quitter (2/5) นานๆที่ Max Martin จะมาโปรดิวซ์คันทรี่ย์ (ครั้งแรกรึเปล่าเนี่ย) ออกมาก็ไม่ค่อยจะคันทรี่ย์เท่าไหร่เล๊ย ออกแนวเป็นปีอปร๊อคผสานคันทรี่ย์มากลางๆ แต่กลิ่นป๊อปร๊อคชัดกว่า ไอ้คันทรี่ย์ที่ใส่มาก็จางจนแทบจะหลุดไปเป็นโฟล์คซะแล้ว ยอมรับว่าฟังแล้วสดใส เนื้อหาก็สดใส แต่พ่อแม็กซ์ แครี่ย์ อันเดอร์วู้ด จ๊ะ ไม่ใช่ นักร้องเพลงปีอปร๊อคนะจ๊ะ (รู้สึกว่าช่วงนี้ฝีมือจะตกๆนะพ่อคุณ) มาที่ Change (3/5) ที่มาในแนวป๊อปร๊อคอดัลท์คอนเทมโปลารี่บัลลาร์ดผสานกับคันทรี่ย์จางๆ แบบ เอ่อ ตกลงนี่คันทรี่ย์ใช่ไหมจ๊ะ คือมันป๊อปม๊ากกกกกกกกกกกกกก ชะตากรรมคล้ายๆกันแต่ว่าเพลงนี้เนื้อหามีอะไรให้น่าสนใจมากกว่า อีกทั้งดนตรีก็ดูมีความพีคมากกว่า Quitter อีกด้วย

Someday When I Stop Loving You (2.5/5) แค่ชื่อเพลงก็พอจะชี้แนวทางให่ผู้ฟังทราบแล้วว่าจะออกมาแนวไหน แล้วก็ตามคาด บัลลาร์ดอคูสติก คันทรี่ย์ปีอปอดัลท์คอนเทมโปลารี่ กับเนื้อหาที่ประเด็นหลักก็ชื่อเพลงนั่นแหละ "วันนึงเมื่อฉันหยุดรักคุณ) เพลงเนือยน่าหลับมากๆจ๊ะคุณนายแครี่ย์จ๋า ทั้งเพลงมีแต่เศร้าระดับเดียวทั้งเพลงเลย

หลังจากที่เนือยไปแล้วมาฟังอะไรเร็วบ้างดีกว่า Song Like This (3/5) คันทรี่ย์ปีอปอดัลท์คอนเทมโปลารี่ เหยาะกลิ่น เวสเทิรืนโฟล์ค ร๊อคแอนด์โรลด์ ลงไปนิดๆ ผลลัพธ์ที่ออกมาลงตัวน่ารักในแนวสาวบ้านนาดี แต่ถ้าเทียบกับเพลงเร็วทั้งหมดที่เธอทำมาก็ยังสู้ All American Girl ไม่ได้อยู่ดีอ่ะ ตามมาด้วย This Time (3/5) คันทรี่ย์ป๊อปอดัลท์คอนเทมโปลารี่ย์ฟังสบายๆ กลิ่นร็อคนิดๆ จังหวะกลางๆมิดเทมโป ไม่มีอะไรมากมายนัก ฟังได้เพลินๆดี

กลับมาที่เพลงช้า Look At Me (3.5/5) คันทรี่ย์ป๊อปอดัลท์คอนเทมโปลารี่บัลลาร์ด ตัวเพลงมีการเล่นระดับเสียงอะไรมากกว่าเพลงที่ผ่านๆมา เน้นการถ่ายทอดอารมณ์ของแครี่ย์ได้ดีเลยทีเดียว แต่ฟังนานๆเข้าจะหลับเอาได้นะเนี่ย มากระชากอารมณ์ที่คันทรี่ย์ร๊อคบัลลาร์ดกับ Unapologize (3.5/5) ที่ดูจะเป็นคันทรี่ย์ชัดๆหน่อย แถมเนื้อหากับดนตรีก็เข้ากันได้ดีด้วย แต่เทียบกับที่เป็นโปรโมชั่นนัลซิงเกิ้ลแล้วเพลงนี้ที่ว่าแรงๆดูจืดลงไปพอควรเลยนะ

กลับเข้าสู่โหมดฟังสบายกันต่อ What Can I Say (Ft. Son Of Slyvia) (4/5) คันทรี่ยืป๊อปอดัลท์คอนเทมโปลารี่บัลลาร์ดที่เริ่มต้นมาเบาๆ พอเสียงคนที่มาฟีทเริ่มร้อง็เหยาะความเป็นร็อคเข้ามาเพิ่ม จุดดีของเพลงนี้คือเสียงสองคนสามารถฟีทร้องประสานกันได้เข้ามากๆ อารมณ์ก็เข้ากับเนื้อเพลงได้มาก คือรู้สึกเศร้าอัดอันตันใจ ประมาณว่า "ฉันควรจะพูดอย่างไร ฉันจะพูดมันได้ยังไง" อินมากๆเพลงนี้

ปิดท้ายอัลบั้มด้วยไตเติ้ลแทร็คอย่าง Play On (2.5/5) ตัวเพลงไม่มีอะไรมากครับ คันทรี่ย์ป๊อปอดัลท์คอมเทมโปลารี่ทั่วๆไปไม่มีอะไรมาก เป็นเหมือนบทสรุปที่ชี้แจงแนวทางและสาเหตุที่ทำอัลบั้มออกมาแนวนี้แบบแฝงๆอลงจับจุดดูละกันนะ

สรุป อัลบั้มนี้ มีอัตรส่วนของความเป็นป๊อปที่เพิ่มขึ้นมา คือถ้าจะจับไปอยู่ใน Genre ป๊อปก้ได้ไม่น่าเกลียดแต่อย่างใด (ถ้าไม่ติดไอ้สามสี่เพลงแรกที่ปล่อยมานะ) คือไม่ใช่ที่ให้คะแนน้อยแล้วจะว่าไม่ดีนะ คือเพลงมันก็ดีในระดับหนึ่ง เป็นอัลบั้มที่ฟังสบายๆหากแต่ก็ไม่ค่อยมีอะไรโดดเด่นมากมายอย่างที่ Allmusic บอกนั่นแหละ (แต่อย่างน้อยมันก็คันทรี่ย์มากกว่าน้องเทย์เลอร์เยอะนะ) ดังนั้นใครอยากฟังคันทรี่ย์จ๋าก็กลับไปฟังอัลบั้มที่สองให้อัลบั้มนี้เป็นน้ำจิ้มไปนะจ๊ะ แต่ถ้าใครไม่คิดมาก อัลบั้มนี้ฟังเพลินและฟังง่ายมากๆจริงๆครับผม!!!