"หนึ่งคนทิ้งเราให้ตาย อีกคนให้ลมหายใจ หนึ่งทาง คือรักจริง อีกทางก็รักฝังใจ"

ถ้าเพื่อนๆต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เพื่อนๆจามีวิธีแก้ไขปัญหาอย่างไรคะ


_________________

เกลียดรักที่ฝังใจมาก เวลาไม่เจอรู้สึกว่าลืมได้แล้ว ไม่คิดถึงแล้ว แต่พอเจอกันมันก็เจ็บแปล๊บขึ้นมา เหมือนแผลที่ยังหายไม่สนิท จะอักเสบเมื่อไหร่ก็ได้


_________________

ลองถอยออกมาจากทั้ง 2 คนซักพัก

อยู่กับตัวเองให้เยอะ แล้วป๊อปก็จะรู้คะ

ว่าสุดท้ายแล้ว คนที่ป๊อปต้องการ คือ ใคร


_________________

ขอไม่เลือกใครเลยค่ะ

เพราะถ้าหากตัวเราเองดูแลตัวเราเองไม่ได้ ไม่เข้มแข็งพอดีจะยืนยันยืนหยัดต่อสู้กับความรุ้สึกและสารพัดนานาอารมณ์มหาศาลที่สุมอยู่ในตัวเราเองจนไม่เป็นอันมีชีวิตรอดได้ด้วยตัวคนเดียว

ยังจะเอาชีวิตของคนอีกทั้งคนมาร่วมหัวจมท้ายด้วยรอดเหรอ ?

คิดดูขนาดพ่อแม่เรา 2 คน ผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านโลกมากี่สิบๆปี บางทียังพลาดดูแลเราไม่ได้ดีอย่างที่เราต้องการเลย และบางทีคนเราก้มีพร้อมทุกอย่างแต่ก้ยังรุ้สึกขาดตลอดเวลา สิ่งที่สำคัญที่สุดมันอยุ่ที่ตัวเราเองเท่านั้น พ่อแม่หลายๆคนดูแลเราอย่างดีที่สุดแต่เราเพิ่งจะมาเห็นค่าเอาเมื่อเริ่มโดตขึ้นเท่านั้น

เพราะตอนเด็ก ความเอาแต่ใจ ความไร้เดียงสาของความอยากครอบครองอยากได้อยากมีอยากเป็น ทุกอย่างเป้นกิเลสที่บั่นทอนเราทุกอย่างค่ะ

เราเลือกได้ค่ะว่าจะรักและเลือกที่ต้องเจ็บและทำไม่รุ้ไม่เห็นกับอะไรบนโลกนี้ไปบ้างเพื่อความสุขของตัวเอง ดูเห็นแก่ตัวนะคะ

แต่ถ้าถึงจุดนึง ทุกคนก้ต้องเลือกที่จะหลอกตัวเองเพื่อชีวิตคู่ และบั้ทปลายชีวิตสุดท้ายที่ดีทั้งนั้นค่ะ

ความรักและความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ที่ดีที่สุดมีอยุ่ในตัวเราทุกคนค่ะเพียงแต่เราต้องเติมเต็มมันเองด้วยประสบการณ์ ทัศนคติและความเข้าใจ

เจ๊ไม่คิดว่ารักช่วยชีวิตใครได้ เเต่ความรักช่วยมอบพลังและเเต่งแต้มหลุมในจิตวิญญาณให้มีความอ่อนโยนอ่อนแอ และเปราะบางพอที่จะรุ้สึกและเข้าใจถึงสัจธรรมอะไรบางอย่างได้ จนเป้นแรงผลักดันให้รเลกขึ้นมาทำอะไรต่างๆนาๆได้สารพัดบนโลก

แม้กระทั่งจบชีวิตตัวเองลงเพื่อคนที่เค้าไม่รักก้ตาม

โชคดีกับความรักทุกคนค่ะ


_________________

Vixen พิมพ์ว่า:

ลองถอยออกมาจากทั้ง 2 คนซักพัก

อยู่กับตัวเองให้เยอะ แล้วป๊อปก็จะรู้คะ

ว่าสุดท้ายแล้ว คนที่ป๊อปต้องการ คือ ใคร

แอร๊ยยยย คุณพี่วิกเซ่นเตยมณี เริ่ดมากๆ คำตอบนี้ จะลองดูนะคะ


_________________

พระนางแมรียา พิมพ์ว่า:

เกลียดรักที่ฝังใจมาก เวลาไม่เจอรู้สึกว่าลืมได้แล้ว ไม่คิดถึงแล้ว แต่พอเจอกันมันก็เจ็บแปล๊บขึ้นมา เหมือนแผลที่ยังหายไม่สนิท จะอักเสบเมื่อไหร่ก็ได้

ถูกต้องที่สุดๆ แผลอักเสบ ถ้าไม่เจอหน้ากันเลยยังจะดีวะกว่า


_________________

ไม่เลือกได้มะ
คือถ้าเราเลือกคนที่เรารักเค้า
แต่เค้าไม่เคยแคร์ไม่เคยสนใจ
เราก็จะกลายเป็นไอ้งั่ง
แม้ได้รับรักจากปากที่เป็นแค่ลมไม่ได้มาจากใจ
เราภูมิใจเหรอ? เราดูมีค่าเหรอ?
ถ้าเป็นอย่างนี้สู้เก็บมันไว้ในใจไม่ต้องบอกจะดีกว่ามั๊ย?

แล้วถ้าเลือกอีกคนที่เขารักเรา
แต่ในใจเราไม่ได้มีเขาล่ะ
ถ้าเราตกลงที่จะรักเค้า
แน่นอนเค้ามีความสุข
แต่เราแค่เหมือนจะมีความสุข
เราจะรักคนที่เราไม่ได้รักเหรอ?
เพราะสักวันเราเจอคนที่ดีกว่าเค้าคนนี้ที่ดีกับเราก็แค่ตัวเลือก
สักวันเราก็ทิ้งเขาไป
สู้ให้คำว่าเพื่อนจะดีกว่า
เพราะถ้าถึงวันนั้นวันที่ใจเราบอกว่าเค้าไม่ใช่
แล้วเราทิ้งเค้าไม่ใช่เราที่เจ็บคนเดียว
แต่เค้าคนนั้นที่รักเราเจ็บกว่า
ผมสงสารใจตัวเองและสงสารเค้าครับ

ผมไม่เลือกนะ.....


_________________

มาดามจ๊อกกาโล่ พิมพ์ว่า:

ขอไม่เลือกใครเลยค่ะ

เพราะถ้าหากตัวเราเองดูแลตัวเราเองไม่ได้ ไม่เข้มแข็งพอดีจะยืนยันยืนหยัดต่อสู้กับความรุ้สึกและสารพัดนานาอารมณ์มหาศาลที่สุมอยู่ในตัวเราเองจนไม่เป็นอันมีชีวิตรอดได้ด้วยตัวคนเดียว

ยังจะเอาชีวิตของคนอีกทั้งคนมาร่วมหัวจมท้ายด้วยรอดเหรอ ?

คิดดูขนาดพ่อแม่เรา 2 คน ผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านโลกมากี่สิบๆปี บางทียังพลาดดูแลเราไม่ได้ดีอย่างที่เราต้องการเลย และบางทีคนเราก้มีพร้อมทุกอย่างแต่ก้ยังรุ้สึกขาดตลอดเวลา สิ่งที่สำคัญที่สุดมันอยุ่ที่ตัวเราเองเท่านั้น พ่อแม่หลายๆคนดูแลเราอย่างดีที่สุดแต่เราเพิ่งจะมาเห็นค่าเอาเมื่อเริ่มโดตขึ้นเท่านั้น

เพราะตอนเด็ก ความเอาแต่ใจ ความไร้เดียงสาของความอยากครอบครองอยากได้อยากมีอยากเป็น ทุกอย่างเป้นกิเลสที่บั่นทอนเราทุกอย่างค่ะ

เราเลือกได้ค่ะว่าจะรักและเลือกที่ต้องเจ็บและทำไม่รุ้ไม่เห็นกับอะไรบนโลกนี้ไปบ้างเพื่อความสุขของตัวเอง ดูเห็นแก่ตัวนะคะ

แต่ถ้าถึงจุดนึง ทุกคนก้ต้องเลือกที่จะหลอกตัวเองเพื่อชีวิตคู่ และบั้ทปลายชีวิตสุดท้ายที่ดีทั้งนั้นค่ะ

ความรักและความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ที่ดีที่สุดมีอยุ่ในตัวเราทุกคนค่ะเพียงแต่เราต้องเติมเต็มมันเองด้วยประสบการณ์ ทัศนคติและความเข้าใจ

เจ๊ไม่คิดว่ารักช่วยชีวิตใครได้ เเต่ความรักช่วยมอบพลังและเเต่งแต้มหลุมในจิตวิญญาณให้มีความอ่อนโยนอ่อนแอ และเปราะบางพอที่จะรุ้สึกและเข้าใจถึงสัจธรรมอะไรบางอย่างได้ จนเป้นแรงผลักดันให้รเลกขึ้นมาทำอะไรต่างๆนาๆได้สารพัดบนโลก

แม้กระทั่งจบชีวิตตัวเองลงเพื่อคนที่เค้าไม่รักก้ตาม

โชคดีกับความรักทุกคนค่ะ

สุดยอด อ่านรีพลายเจ๊แล้วหนูน้ำตาจะไหลอะ ขอบคุณเจ๊มากๆค่ะที่ให้รีพลายนี้เป็นเครื่องเตือน

ใจหนูค่ะขอบคุณจริงๆค่ะ


_________________

badboy_narakmark พิมพ์ว่า:

ไม่เลือกได้มะ
คือถ้าเราเลือกคนที่เรารักเค้า
แต่เค้าไม่เคยแคร์ไม่เคยสนใจ
เราก็จะกลายเป็นไอ้งั่ง
แม้ได้รับรักจากปากที่เป็นแค่ลมไม่ได้มาจากใจ
เราภูมิใจเหรอ? เราดูมีค่าเหรอ?
ถ้าเป็นอย่างนี้สู้เก็บมันไว้ในใจไม่ต้องบอกจะดีกว่ามั๊ย?

แล้วถ้าเลือกอีกคนที่เขารักเรา
แต่ในใจเราไม่ได้มีเขาล่ะ
ถ้าเราตกลงที่จะรักเค้า
แน่นอนเค้ามีความสุข
แต่เราแค่เหมือนจะมีความสุข
เราจะรักคนที่เราไม่ได้รักเหรอ?
เพราะสักวันเราเจอคนที่ดีกว่าเค้าคนนี้ที่ดีกับเราก็แค่ตัวเลือก
สักวันเราก็ทิ้งเขาไป
สู้ให้คำว่าเพื่อนจะดีกว่า
เพราะถ้าถึงวันนั้นวันที่ใจเราบอกว่าเค้าไม่ใช่
แล้วเราทิ้งเค้าไม่ใช่เราที่เจ็บคนเดียว
แต่เค้าคนนั้นที่รักเราเจ็บกว่า
ผมสงสารใจตัวเองและสงสารเค้าครับ

ผมไม่เลือกนะ.....

อร๊ายยยยยย ถูกต้องที่สุด เดี๊ยนจะไม่เลือกใครค่ะ เดี๊ยนต้องสู้ด้วยตัวคนเดียวค่ะ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด




_________________