ชื่อหัวเรื่องแบบนี้ ผมคิดว่ามันน่าจะเอาไปเขียนไว้ในไดอารี่มากกว่า แต่ที่ผมเลือกมาใช้ในวันนี้ก็เพราะว่าผมได้ฟังสองอัลบั้มที่ให้ความรู้สึก ที่เยือกเย็นมากๆ ซึ่งปกติแล้วผมจะฟังหนึ่งในสองชุดนั้นในตอนกลางคืน ยามที่ไม่มีอะไรจะทำก่อนนอน มันคงจะช่วยคลายความร้อนทั้งกายใจได้บ้าง จะได้นอนหลับสนิทรับเช้าวันใหม่อย่างวันนี้ต่อไป อีกอย่าง ช่วงนี้บรรยากาศในบ้านเราค่อนข้างจะตึงเครียด ถ้าหากมีเพลงที่ผ่อนคลายเสียบ้างก็คงจะดีไม่น้อย

สำหรับวันนี้ผมจะแนะนำให้ทุกท่านรู้จักกับ Near the Parenthesis...



ชื่อ Near the Parenthesis นี้ไม่ใช่ชื่อวง แต่เป็นนามแฝงของหนุ่มจากซานฟรานซิสโกที่ชื่อ Tim Arndt ชายคนนี้มีประสบการณ์ทางดนตรีอยู่พอตัว เขาเคยเล่นเปียโนและกีต้าร์ให้กับวงดนตรีมาก่อน แล้วภายหลัวจากที่วงเก่าของเขาแตกไป ทำให้เขาตัดสินใจทำงานคนเดียวโดยที่จะเน้นการบรรเลงดนตรีอิเลกโทรนิกเป็นหลัก งานของเขาจะผสมกับการทดลองเล็กน้อยแต่พองาม ซึ่งทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ในขณะนี้ เขาออกผลงานมาแล้วสามชุด โดยที่ชุดแรกนั้นออกกับค่ายๆเล็กของแคนาดา แล้วจึงย้ายสังกัดมาอยู่กับ N5MD ในภายหลัง (ไม่รู้เพราะเพลงของหนุ่มทิมคนนี้จะเข้าสโลแกน Emotional Experiment ของค่ายนี้รึเปล่า เขาจึงได้อยู่ในค่ายนี้) แต่ในวันนี้จะพูดถึงอัลบั้มที่เขาทำกับ N5MD ทั้งสองชุดคือ...



Of Soft Construction

และ



L’eixample

งานทั้งสองชุดนี้ผมไม่สามารถเลือกเพลงที่โดดเด่นออกมาได้เลยเพราะ แต่ละเพลงนั้นมีคุณภาพที่ใกล้เคียงกันทั้งหมด แต่ Of Soft Construction จะเป็นงานที่ค่อนข้างฟุ้งและล่องลอยเหมือนกับหมอกที่มีปริมาณมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้รู้สึกลอยอยู่บนบรรยากาศในชั้นสตราโตสเฟียร์ซึ่งสูงเกินกว่าที่จะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แล้วค่อยๆกลับลงพื้นดินอย่างนุ่มนวลหลังจากฟังจบแล้ว ชุดนี้มีจังหวะช้าแบบปานกลางเสียส่วนใหญ่ ซึ่งทิมคงตั้งใจจะทำให้ตัวอัลบั้มเป็น “ผู้ชายใจเย็น” (ที่ไม่ใช่เพลงของโฟร์มด) ที่ยืนอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ส่วนเสียงดนตรีที่ใช้นั้นก็คงหนีไม่พ้นเสียงซินธ์ทดลองน้อยๆที่คอยสร้างบรรยากาศและทำนองที่สละสลวย พร้อมกับมีกีต้าร์แซมอีกนิดหน่อยพอเป็นกระสัย ทำให้เพิ่มความไพเราะมากขึ้น สงบ และเยือกเย็นมากขึ้น

ส่วนชุดหลัง (L’eixample) ก็จะคล้ายๆกัน แต่ให้อารมณ์ที่แยกไปจากชุดที่ผ่านมาเพียงเล็กน้อย เนื่องจากเขาได้รับแรงบันดาลใจในการทำอัลบั้มตอนที่เดินทางไปประเทศสเปน (แถบคาตาลุนย่า) งานชุดนี้จะแสดงให้เห็นวุฒิภาวะทางดนตรีที่โตขึ้น และมีความเยือกเย็นมากขึ้น พร้อมกันนั้นเขาก็ยังรักษาเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้เช่นเดิม อารมณ์ของเพลงในอัลบั้มนี้จะคล้ายๆกับการเดินทางที่สงบสุข และเป็นอิสระจากประการทั้งปวง องค์ประกอบทางดนตรีในชุดนี้ก็ไม่มีอะไรมาก มีแค่เสียงซินธ์ กีต้าร์ และบีทช้าแบบปานกลาง แต่รายละเอียดนั้นวิจิตรบรรจงเช่นเดียวกับชุดที่ผ่านมา ในมุมหนึ่ง ชุดนี้เหมาะจะที่จะเป็นเพลงประกอบในการนั่งสมาธิ หรือ อีกมุม ผมคงจะบอกว่ามันคือ “ประติมากรรมแห่งเสียงสังเคราะห์” ก็คงจะไม่ผิดอะไร

Of Soft Construction นั้นเปรียบได้กับยามกลางคืนที่เรานอนหลับเข้าสู่ภวังค์ความฝัน ส่วน L’eixample นั้นคือยามกลางวันซึ่งเป็นเวลาเดินทาง (หรือเวลาทำการของคนทั่วไป) ซึ่งเป็นไปอย่างสงบสุข และฉายาที่น่าจะเหมาะสมกับหนุ่มทิมคือ “มิเกลันจโลแห่งเสียงสังเคราะห์” เพราะว่าเขาได้สร้างเสียงดนตรีสังเคราะห์ได้งดงามราวกับประติมากรรมชั้นเอก ขอให้เขาได้ถ่ายทอดดนตรีแห่งความสงบสุขเช่นนี้ไปนานๆเถิด