สืบจากกระทู้นี้ อะไรดลใจให้สารขัณฑ์แลนด์ซื้อa world of married couple คือแบบเลยนึกประเด็นอะไรได้ออกมา แต่ไม่เกี่ยวกะ kpop เลยมาห้องนี้
คือปัจจุบัน ชะนีแน่งนอยหอยสังฆ์ทั้งหลาย คือชอบพรีเซ้นลุคแบบ ไม่มีมึงกูก็ไม่ตาย ไม่สนหรอกผู้ชายเลวๆ สวยรวยมีเงิน แซบๆ แม่เลี้ยงเดี่ยวบลาๆ ไปจนถึงไม่ชอบหรอกน้ะ ผู้ชายดีๆ ชอบผู้ชายเหี้ยๆแต่ชั้นก็ hadle ได้ เพราะดั๊นมัน bad gal
ซึ่งทางด้านสังคมชั้นก็ขี้เกียจพูดเยอะ ไม่งั้นยาว เลยมาพูดถึงวงการเพลง แบบที่เห็นง่ายๆตื้นๆเลย ว่าจะมีกะหรี่สองประเภท ในแง่ที่เขียนเพลงโดยมี inspiration มาจากผู้ชาย 1.คือเพ้อถึงควย โหยหวน อาลัยอาวรณ์ 2.เชิดใส่ควย แสดงตนเป็นสาวมั่น ด่ากราดผู้ชาย
แต่ไหงงงง บทสรุปชีวิตของอีนักร้องเหล่านี้ แม่งแต่งต่างกันคนละขั่ว ตัวอย่างที่ชัดเจนคืออีเทย์ ที่กะเทยด่าและสาบส่งกันมาก ว่าทั้งชีวิต มีแต่เพลงอาลัยอาวรณ์ผัวคนนู้นทีผัวคนนี้ที เนื้อเพลงก็ตำนานรักดอกเหมยทั้งสิบ แต่ชีวิตรักนางจริงคือ dominant ของจริง ผู้ชายไม่ผ่าน ไม่คลิก นางเฉดหัวทิ้งทั้นที ไม่เก็บไว้ให้รำคาญใจ ไม่ต้องมีข่าว cheating ให้คนเมาส์สามบ้านแปดบ้านและวกกลับไปตายรัง (อย่างนึงเพราะอีนี่ฉลาดเรื่องการใช้สื่อด้วย) เพราะฉนั้น แม้จะเห็นนางมีผัวเป็นร้อยเป็นพันคน แต่ไม่มีใครต้องเห็นอีนี่ในสภาพน่าสมเพช บอกไม่แคร์แต่ถึงเวลาเมาเหมือนหมาโทรหาผัวเก่ารัวๆ
ในขณะที่กะหรี่อีกฟาก ไล่ตั้งแต่อีห่าน อีนิกกี้ จนถึงอีคาดิ เพลงอีพวกนี้คือ ลอกกันมาตั้งแต่เนื้อหายันจิตวิญญาณ คือกะเทยจะเห็นได้เลยว่าเพลง(?)ส่วนใหญ่ของอีพวกนี้ จะเป็นคอนเสปอวดหี ชะนีแรง กูเจ๋ง ไม่สนหรอก กูรวยกูแซบด้วยกันทั้งสิ้น และเพลงด่าผู้ชายของอีพวกนี้คือกินจำนวนเกือบครึ่งในชีวิต พยามพรีเซ้นความเป็น independent women ผู้ชายก็แค่เซ็กส์ทอยบลาๆ แต่ชีวิตจริง คือ โดนผัวซ้อมจ้ะ โดนผัวนอกใจ โดนผัวโกงเงินบ้าง สารพัดสารเพ คนก็จะให้ความสงสาร(หรือสมเพช)อยู่ช่วงนึง ก่อนที่อินดิเพนเด้นฟีเมลเหล่านี้ จะรีบปรี่กลับเข้าไปอมควยเน่าๆที่เคยฟาดหน้าพวกนางภายในสามสัปดาห์
อิดอก คือทำไมชีวิตมันย้อนแย้งขนาดนั้น




