John Mayer : Born And Raised : FOLK/COUNTRY/BLUES ROCK (90% : 4.5/5)
อีกหนึ่งอัลบั้ม "ไฟต์บังคับ" ที่คงไม่เขียนถึงไม่ได้แม้ว่าส่วนตัวจะไม่ได้สนใจ คาดหวังหรือตื่นเต้นไปกับการกลับมาครั้งล่าสุดของศิลปินท่านนี้ แต่ลองให้ระดับ "จอห์น เมเยอร์"อดีตศิลปินชายอันดับหนึ่งในดวงใจออกงานมาทั้งที...จะไม่พูดถึงเลยก็กระไรอยู่
จากก่อนหน้านี้กับอัลบั้มชุดBATTLE STUDIESงานดีที่แผ่วลงไปเยอะ จะว่าไปงานมันก็ไม่ได้แย่อะไรเพียงแต่ "ไร้พลัง" ไม่มีอะไรน่าสนใจเมื่อเทียบกับ CONTINUUM อัลบั้มบลูส์ร็อคระดับตำนานชุดก่อนหน้า - - นี่แหละหนากรรมของศิลปินที่ออกงานมาสเตอร์พีซมาตั้งแต่หัววัน - - มาที่BORN&RAISEDสตูดิโอวัดดวงชุดล่าสุดที่ดูเหมือนว่าคุณจอห์นของเราจะเพลย์เซฟเต็มที่มากๆเพราะเพลงในงานชุดนี้ล้วนแต่เพราะพริ้งเรียบง่ายดูเหมือนจะไม่มีอะไรเสี่ยงแต่เมโลดี้ติดหูพอตัว แถมไปๆมาๆยังแลดูเป็นงานที่กลมกล่อมลงตัวมีเอกภาพเกือบจะที่สุดของพี่แกแล้วนับเป็นรองจากCONTINUUMด้วยภาคดนตรีโฟล์คและคันทรี่ย์เป็นหลักผสานบลูส์ร็อคเข้มๆเหยาะท่วงทำนองละเมียดละไมแบบพ็อพเข้ามาประสาน ดูธรรมดาๆแต่ความลงตัวเหลือร้าย
แต่พูดก็พูดเถอะถึงในภาพรวมอัลบั้มนี้จะออกมาดูดีกว่าชุดที่แล้วแต่ใน Battle Studies กลับมีแทร็คที่สามารถดึงความประทับใจของอัลบั้มไปถึงจุดพีคมากกว่าในขณะที่อัลบั้มนี้มาแบบเรียบง่ายนิ่งๆไม่โดดเด่นดูกลืนกันไปทั้งอัลบั้ม คือเป็นงานที่เพราะและฟังเพลินผจญไหลลื่นตลอดทั้งอัลบั้มแต่ในแง่ของความรู้สึกแล้วไม่เกิดความประทับใจใดๆทั้งสิ้นต่ออัลบั้มนี้ - - คือมันเป็นอะไรที่ไร้ความรู้สึกมากกว่าคำว่าเฉยๆอีกอ่ะ(ทั้งที่มันก็เพราะดีนะแต่เหมือนกับไม่มีอะไรให้จับต้องแม้แต่จะประทับใจ)- - เพลงที่ฟังแล้วชอบจริงๆก็มี Queen Of California เพลงเปิดอัลบั้มที่เป็นคันทรี่ย์โฟล์คทรงเสน่ห์แต้มด้วยบลูส์หอมๆที่เสน่ห์ของกีตาร์บลูส์ร็อคแบบจอห์น เมเยอร์ยังทำหน้าที่ได้ดี Shadow Days ซิงเกิ้ลแรกในแบบพ็อพโฟล์คคันทรี่ย์ผสานบลูส์ร็อคเป็นเพลงแบบเอาใจขาประจำที่พี่จอห์นทำมาตั้งแต่ยุค Heavier Thing แล้ว Speak For Me นี่เป็นโฟล์คจ๋าบริสุทธิ์เลยเพราะพริ้งมากๆ และปิดท้ายด้วยไทเทิ่ลแทร็คของอัลบั้มใน Born And Raised ก็เป็นงานคันทรีย์ติดบลูส์ผสานโฟล์คจางๆทรงเสน่ห์แถมท้ายด้วย Reprise ในตอนท้ายอัลบั้มในสไตล์อเมริกาน่าจ๋าแบบพวกรากฐานของดนตรีอัลเทอเนทีฟคัยทรีย์ที่เล่นกับตามผับเพลบงเพื่อชีวิตทางฝากตะวันตกของอเมริกา พวกเพลงแบบคาวบอยหน่อยๆอ่ะค่ะ (ฟังดูโง่ๆแต่หาคำอธิบายที่ชัดเจนและไม่เวิ่นเว้อมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว)
ในเรื่องของความสามารถและความเป็นศิลปินคุณภาพของชายที่ชื่อ "จอห์น เมเยอร์" ล่วงเลยมาจนถึงป่านนี้แล้วคงจะไม่มีใครกังขาในพรสวรรค์ของหนุ่มคนนี้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นนักดนตรีและศิลปินจริงๆ Born And Raised ยังคงเป็นอัลบั้มคุณภาพที่ยังคงความเป็นตัวตนของพี่จอห์นไว้ครบสรรพทุกกระเบียดไม่ว่าจะเป็นภาคดนตรี เนื้อหาและลีลาการถ่ายทอดที่เชือดเฉือนเป็นเอกลักษณ์ แต่ในวงการดนตรีที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยหยุดนิ่งการคงมาตรฐานเดิมๆไว้ให้เห็นในระยะยาวเสมอ (แม้จะเป็นมาตรฐานในระดับที่สูงเสียดฟ้า) โดยไม่ได้มอบแง่มุมใหม่ๆหรือรังสรรค์สิ่งใหม่ๆที่ต่างออกไปให้แก่ผู้ฟังแล้วก็อาจจะเป็นสิ่งที่ฉุดให้คนที่เคยยืนอยู่แถวหน้าต้องหลีกทางเขยิบลงมาเรื่อยๆๆให้แก่คนรุ่นใหม่ที่มีไฟในการรังสรรค์ที่ทรงพลังและตรงกับความต้องการของยุคสมัยมากกว่า....จอห์น เมเยอร์ก็ยังคงเป็นจอห์น เมเยอร์ในขณะที่วงการดนตรีก็ยังคงเป็นวงการดนตรี พูดถึงขนาดนี้แล้วก็อยากจะให้ท่านผู้อ่านลองนำไปเป็นปริศนาขบคิดเล่นๆเอาแล้วกันว่าดิฉันกำลังหมายถึงอะไร?
