จำกันได้รึเปล่าเอ๋ยว่าแนสทิน่าคนนี้แจ้งเกิดได้เพราะกระทู้อะไร? - - เชื่อว่าสมาชิกบางท่านที่เล่นบอร์ดมาตั้งแต่สมัยยุคเกือบๆจะกลางเมื่อประมาณ8-9ปีที่แล้วคงจำได้ดีว่า "กระทู้มาดอนน่า VS บริทนี่ย์" ของดิฉันนี้เคยเป็นที่โจษจันถึงขั้นที่ช่วงนั้นโดนแฟนคลับบริทนี่ย์ด่ากราดด่าสาดชนิดสาดเสียเทเสียเสียผู้เสียคนมาแล้ว ซึ่งส่วนตัวก็ไม่ได้ยี่หระเนื่องจาก ณ เวลานั้นกะจะขอเกิดในบอร์ดเต็มที่และก็ได้เกิดสมใจในฐานะนักวิจารณ์ดาวรุ่งหน้าใหม่ที่โดนสับมากที่สุดในช่วงเวลานั้น 555 ปีหน้านี่ก็ได้โอกาสประจวบเหมาะจะครบ10ปีของล็อกอิน "Da Nastina" - - นางฟ้ามาเฟีย - - ว่าแล้วก็เลยขอหวนคืนสู่ความหลังเก่าๆซะหน่อย นับว่าเป็นของขวัญให้แก่คนอ่านเก่าๆที่เราจะมาหวนรำลึกอะไรดีๆกัน ในขณะที่คนอ่านใหม่ที่ได้รู้จัก Da Nastina ในยุค Armand D'angouleme ที่คนเก่าๆในบอร์ดเขาตั้งฉายาให้ว่า "มนุษย์ต่างดาว" ...ก็จะได้รู้กันว่า "โมบอร์ดรีวิว" ของคุณเคยแจ้งเกิดในฐานะนักเขียนจอมป่วนตั้งกระทู้ล่อเป้าด่ากับชาวบ้านสดๆข้ามคืนข้ามวันกันเมื่อ9ปีที่แล้วและยังหน้าด้านหนังเหนียวหนังเขียนวิจารณืบ้าๆบอๆอ่านคนเดียวจนถึงทุกวันนี้

หลักการนำเสนอก็เหมือนกับ9ปีที่แล้วคือนำซิงเกิ้ลของบริทนี่ย์กับมาดอนน่ามาปะทะกัน "โดยยึดซิงเกิ้ลบริทนี่ย์เป็นหลักตั้งแต่ตัวแรกยันตัวล่าสุด" ...เพียงแต่การเขียนจะเปลี่ยนไปเมื่อ9ปีที่แล้วทำเอาสนุกทำเอาแบบกะจะดังทำเอาให้คนด่า แต่นี่โตขึ้นแล้วและก็ขึ้นแท่น "ตำนานของบอร์ด" ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว - - ไม่ได้อุปโลกเรียกตัวเองว่าเป็นดิว่าหรือเป็นตำนานแบบที่ล็อกอินบางล็อกเขาทำกันนะคะ อันนี้พี่สต๊าฟฟท่านเป็นคนให้เกียรติเรียกดิฉันว่า "ตำนานบอร์ด" เองตอนกระทู้อำลาบอร์ดครั้งใหญ่ที่แล้ว ใครไม่เห็นด้วยก็ไปแย้งกับพี่สต๊าฟนู่นนะคะไม่ต้องพีเอ็มมาให้อ่าน - - ซึ่งก็อยากที่จะทำมัน "ใหม่" ให้เป็นกระทู้ที่ให้เกียรติทั้งสองศิลปินเพราะตลอด8-9ปีในบอร์ดนี่สาวกมาดอนน่ากับบริทนี่ย์ก็น่ารักกับดิฉันมากและให้การสนับสนุนอย่างดีมาโดยตลอด อายุอานามดิฉันจะ10ปีในบอร์ดแล้วก็อยากจะขอทริบิวท์ให้กับกระทู้ที่เคยแจ้งเกิดตลอดจนสองศิลปินหญิงที่เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่ที่สุดจากสองยุค "มาดอนน่า" คือศิลปินหญิงที่ส่วนตัวขอยกให้เธอเป็นคนที่เจ๋งที่สุดแบบที่ไม่มีสตรีท่านใดมาเทียบได้แล้วในอุตสาหกรรมนี้ สมแล้วกับตำแหน่งมหาราชินีเพลงพ็อพเธอผนวกวัฒนธรรมกระแสหลักทุกอย่างให้เข้ามาสยบแถบเท้าของตัวเองอย่างที่น้อยคนจะทำได้ - - เว้นแต่บริทนี่ย์ที่ทำได้ - - ก้าวไปพร้อมกับพัฒนาการ การตลาดและวิสัยทัศน์อันเหนือชั้น ในขณะที่ "บริทนี่ย์" เจ้าหญิงเพลงพ็อพในสายตาดิฉันเธอไม่ใช่ศิลปินที่เก่งที่สุดในบรรดาศิลปินหญิงทั้งหมดของเจเนอเรชั่นสองพันที่ผ่านมา - - สำหรับดิฉันความสามารถเธอยังต้องบอกว่าด้อยกว่าคริสทิน่า บียอนเซ่หรือแม้แต่เลดี้กาก้าในแง่ของฝีมือการทำเพลง - - แต่แปลก!!! ....มันแปลกตรงที่เธอเป็นคนที่มีอะไรโดดเด่นและพิเศษอยู่ในตัวเองมากกว่าคนอื่นมาโดยตลอดและก็แปลกที่หลายคนที่ "เก่ง" กว่าเธอไม่มีใครสักคนที่คู่ควรกับตำแหน่งของ "เจ้าหญิงเพลงพ็อพ" หรือศิลปินหญิงที่โดดเด่นที่สุดในยุคสองพัน....หลายคนจับตามองบริทนี่ย์ว่าจะเป็นมาดอนน่าคนถัดไปของวงการตั้งแต่ช่วงแรกเริ่มที่เธอย่างเท้าเข้าสู่วงการ...ซึ่งตลอดระยะเวลาสิบปีที่พิสูจน์ตัวเองบนเส้นทางนี้ดิฉันว่า "สมมุติฐานนี้ไร้สาระ" โอเคบริทนี่ย์หรือคริสทิน่ายึดเอาแบบฉบับของมาดอนน่ามาเป็นแรงบันดาลใจในการนำเสนองานรวมถึงภาพลักษณ์ของตัวเองอย่างเด่นชัด แต่เธอทั้งคู่ "ไม่ได้เป็น ไม่เคยเป็นและก็คงไม่คิดจะเป็นมาดอนน่าคนถัดไป" - - ฉันว่าก็เป็นเรื่องที่ชาญฉลาดดีที่พวกเธอทั้งสองลบคำครหานี้อย่างเงียบๆด้วยการที่แสดงความเป็นตัวเองออกมาได้อย่างสูงส่งตลอด - - ไม่มีใครสามารถที่จะ "เป็น" มาดอนน่าคนถัดไปได้....เช่นเดียวกับที่ไม่สามารถจะมี "บริทนี่ย์" หรือ "คริสทิน่า" แม้กระทั่ง "มารายห์" คนถัดไป เพราะมันก็เห็นกันชัดๆมาหลายปีแล้วว่าพวกเธอ...."ก็คือพวกเธอที่ไม่มีใครแทนได้และจะไม่ไปยืนแทนที่ใครนอกจากตัวของพวกเธอเอง"

Part1 จะเป็นซิงเกิ้ลของบริทนี่ย์ตลอดอัลบั้มแรกครบ5ตัวนะคะส่วนพาร์ท2นี่มีอารมณืเมื่อไรค่อยเริ่ม

ป.ล. มีคนบอกว่าให้เขียนคริสทิน่า VS มารายห์มา9ปีแล้ว....จะดีเหรอคู่นี้?




แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Sun Jul 03, 2011 3:52 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง

Baby One More Time VS Like A Virgin

ประเดิมด้วย Baby One More Time ซิงเกิ้ลแจ้งเกิดของเจ๊หอก ถ้าจะให้ยกมาเปรียบกันล่ะก็ส่วนตัวเชื่อว่าคงไม่มีเพลงไหนของเจ๊แม่มาดวลกับเพลงนี้ได้มันส์และเหมาะสมมากไปกว่า Like A Virgin อีกแล้ว ทั้งสองเพลงนี้นับว่าเป็นหนึ่งในเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งคู่ เป็นเพลงที่สร้างชื่อของเธอทั้งสองให้โด่งดังในชั่วเวลาข้ามคืน...จวบจนเป็นดาวค้างฟ้ามาจนถึง ณ ขณะนี้ เป็นซิงเกิ้ลที่เป็นไฮไลท์เด็ดและเป็นตัวแทนที่ดีของวัฒนธรรมพ็อพจากทั้งสองยุค...สัญลักษณ์แห่งวัฒนธรรมกระแสหลักที่ทรงอิทธิพลในใจคนดนตรีไม่เสื่อมคลาย





แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Sun Jul 03, 2011 4:12 pm, ทั้งหมด 4 ครั้ง

Sometimes VS Cherish

สำหรับ Sometimes ของบริทนี่ย์นี่ก่อนอื่นต้องขอออกปากชมก่อนเลยนะคะว่าเป็นเพลงที่ "น่ารัก" มากๆคือมันมีไม่มากนะเพลงทีนพ็อพบับเบิ้ลกัมจ๋าอารมณ์ใสๆแบบนี้ที่จะฟังได้ไม่เบื่อและทำให้ประทับใจติดทนมานานมาจนถึงทุกวันนี้ - - 10ปีกว่าแล้วนะนั่น - - พิสูจน์ข้ามกาลเวลามากว่าทศวรรษก็เชื่อว่าจะทำให้ผู้ฟังหลายๆท่านสามารถทลายอคติที่ว่า "มันเป็นแค่เพลงพ็อพใสๆ" ได้ลงอย่างราบคาบนะคะ เพราะนี่คือหนึ่งในเพลงที่ดีที่สุดที่บริทนี่ย์เคยร้องไว้เลยทีเดียว

มาที่ Cherish ของมาดอนน่าส่วนตัวขอออกปากว่า "เสียดาย" ที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรจะเป็น - - แม้แต่ในหมู่สาวกของมาดอนน่าเองก็ยังไม่ยอมรับเพลงนี้มาเท่าที่ควร - - ด้วยความที่มันเกิดมาผิดที่ผิดเวลาในช่วงที่มาดอนน่า "แรงมากกกกกกก" ชนิดออกปากกันทั่ววงการว่าเธอคนนี้เป็นสาว "นักปฏิวัติ" ซึ่งคนส่วนมากมักจะติดภาพลักษณ์ของมาดอนน่าในช่วงนั้นที่เล่นกับเรื่องที่ชาวบ้านไม่ค่อยจะกล้าเล่นอย่าง ศาสนาตลอดจนความเสมอภาคทางเพศมากกว่า - - Like A Prayer กับ Express Yourself เป็นอาทิ - - จึงส่งผลให้เพลงเพราะๆเพลงนี้ที่เป็นแค่ "เพลงพ็อพหวานๆธรรมดาๆ" โดนกลบไปอย่างน่าเศร้าใจ....เพราะเมื่อพิจารณากันดีๆแล้วเพลงพ็อพที่ไพเราะติดหูไม่กิงกองแก้วหวานใสและแน่นเด่นชัดในท่วงทำนองและอารมณืขาวใสบริสุทธิ์ขนาดนี้หาไม่ได้ง่ายๆในงานของเจ๊เธอนะ





แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Sun Jul 03, 2011 4:26 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง

You Drive Me Crazy VS Burning Up

ตอนนี้ขอบอกว่ารู้สึกดีใจมากๆที่ได้กลับมาทำกระทู้นี้อีกครั้ง บางทีเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างการที่ได้กลับมาฟังเพลงเก่าๆที่เคยชอบมากๆหลังจากที่ไม่ได้ฟังมานานอีกครั้งสองเพลงนี้ก็เช่นกันสมัยก่อนเคยเป็นหนึ่งในเพลงที่โปรดปรานที่สุดจนไม่เคยขาดหายไปจากเครื่องเล่นเทป - - สมัยนั้นซื้อเป็นเทปค่ะ - - ไปสักสัปดาห์ You Drive Me Crazy นี่นับว่าเป็นเพลงพ็อพเต้นรำที่แพรวพราวและทรงพลังมากๆงานทีนพ็อพเหยาะบีทเต้นรำและจังหวะอาร์แอนด์บีช่วงปลายยุค90ลูกเล่นแบบที่เป็นที่นิยมในหมู่บอยแบนด์ช่วงนั้นใส่กีตาร์ร็อคกระชากๆช่วงเบรคเอ๊าท์นับว่าลงตัว ส่วนตัวชอบความสดในตัวเพลงที่ฟังเมื่อไรก็รู้สึกซาบซ่าเสมอเช่นเดียวกับ Burning Up ของมาดอนน่าที่แทนเสน่ห์ของดนตรีเต้นรำตามคลับใต้ดินช่วงต้นยุค80ได้ดีดนตรีสดและเท่ห์มากๆบนความเป็นฟั้งค์ร็อคผสานเข้ากับบีทดิสโก้แพรวพราวสมัยนี้ได้ยินแบบนี้ค่อนข้างเยอะในหมูศิลปินอินดี้ที่ทำเพลงจำพวกแด๊นซ์-พั้งค์หรือนิวเวฟยันพวกเรฟเก๋าๆกร่างๆทั้งหลาย เด็กสมัยนี้หารู้ไม่มาอีเจ๊แม่มุดลงใต้ดินก๋ากั๋นสนั่นฟลอร์มาก่อนกว่าสองสามทศวรรษทีเดียว





แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Sun Jul 03, 2011 8:25 pm, ทั้งหมด 3 ครั้ง

Born To Make You Happy VS La Isla Bonita

แรกๆ Born To Make You Happy เป็นเพลงของบริทนี่ย์ที่ไม่ค่อยปลื้มสักเท่าไรด้วยความที่ช่วงนั้นศีกยภาพในการฟังเพลงยังไม่กว้างและไม่แข็งพอที่จะเข้าใจในความแตกต่างออกไปที่เธอสื่อ "วันนี้" - - ย้อนกลับมาฟังอีกทีแล้วมันเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพราะความคิดถึงหรืออวยเอาใจแฟนๆบริทนี่ย์ (จะไปเอาใจทำไมกันเล่า?) ณ วันนี้เพลงนี้นับเป็นเพลงที่สวยสำหรับแนสมากๆเพลงหนึ่งเลยทีเดียวนะงานอาร์แอนด์บีพ็อพมิดเทมโพกึ่งบัลลาดประมาณว่าปล่อยบีทเต้นรำจางๆคุมด้วยความหวานของพ็อพและแทรกความเป็นอาร์แอนด์บีนวลๆเซ็กซี่ลงไปได้ลงตัวพอดู (บริทนี่ย์ยุคนี้แถบจะไม่มีงานแบบนี้ออกมาอีกแล้ว) ในขณะที่ La Isla Bonita คงต้องขอบอกว่าส่วนตัวยกเครดิตให้มากกว่า เพลงนี้เป็นอีกหนึ่งเพลงพ็อพระดับตำนานของมาดอนน่าที่ส่วนตัวประทับใจสุดๆชั้นเชิง ลวดลาย มนตร์เสน่ห์ เนื้อหาและจริตจก้านลูกเล่นครบถ้วนตามที่ใจเรียกร้องและต้องการ ตัวเพลงเป็นงานมิดเทมโพละทินพ็อพบัลลาดที่ละเมียดละไมและเซ็กซี่กว่ากันหลายช่วงตัว - - ของหอกจะออกเศร้าๆใสๆหวานๆ แต่ของเจ๊แม่จะมาแบบมีอะไรลึกๆร้อนแรงเป็นไฟและทรงพลังมากชนิดข้างในเหมือนถูกบิดเร่าๆ - - แค่สแปนิชกีตาร์งามระยับนั่นกับท่วงทำนองจินตลีลาฟลาเมงโก้ก็เอาอยู่...เป็นเพลงเต้นรำและบัลลาดที่มีชั้นเชิงและเซ็กซี่ที่สุดตลอดกาลเพลงหนึ่งของมาดอนน่า คลาสสิค!!!





แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Sun Jul 03, 2011 8:39 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง

From The Bottom Of My Broken Heart VS Crazy For You

ปิดท้ายพาร์ทแรกกับงานบัลลาดในช่วงต้นยุคของทั้งคู่ สำหรับหอกถ้าวันนี้ไม่ได้ย้อนกลับมาฟังเพลงนี้ก็คงจะลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้บริทนี่ย์เคยมีเพลงบัลลาดที่ไพเราะ ทรงพลังและมีท่อนฮุคที่เด็ดขาดไม่แพ้ใครเขาเหมือนกันคงจะไม่เกินความจริงไปใช่มั้ยคะถ้าจะบอกว่าเพลงนี้เป็นหนึ่งในบัลลาดที่บริทนี่ย์ใช้เสียงถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกออกมาได้ดีที่สุดทีเดียว สำหรับมาดกอนน่าเพลงนี้ถูกยกให้เป็นบัลลาดขึ้นหิ้งไปแล้วล่ะค่ะ ไม่ขอพูดอะไรมากนอกจากจะบอกว่าเป็นหนึ่งใน3ของงานบัลลาดที่เพราะที่สุดของมาดอนน่า ทรงพลังและเป็นสาส์นบอกรักผ่านงานดนตรีที่มีระดับมากที่สุดชิ้นหนึ่งของโลกเลยทีเดียว รักเพลงนี้มากกกกกกกกกก

ผมรักและเทิดทูนสองคนนี้มาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรครับ ถูกชะตากับสองนางนี้ พูดจริงๆ
มาดอนน่า ทุกอย่างที่เธอทำ มันคือสัญชาตญาณไม่ใช่ "สักแต่อยากจะทำ อยากจะเด่น"
มาดอนน่าเธอเหมือนทำในสิ่งที่เธออยากจะสื่อจริงๆ อย่างลงตัว
ส่วนบริทนีย์ อาจจะไม่ได้เก่งขนาดทำเพลงเอง แต่เธอน่ารักมากที่ไม่เคยดิสเครดิตใคร
และต้องยอมรับว่าเธอ มีเสน่ห์มาก เธอเรียกศรัทธาได้มากจากทัวร์ล่าสุด(คริคริ แอบสะใจประหนึ่งกูร้องเพลงเป็นเว๊ย) และเชื่อว่าสองนางนี้ ณ ตอนนี้คือตำนานที่มีชีวิตไปแล้ว ครับผม


_________________

From The Bottom of My Broken Heart ชอบเพราะเแฟนเก่าร้องประกวดแล้วเราไปนั่งเฝ้าเขาซ้อมทุกวัน เป็นเพลที่มีความหมายมากสำหรับพาราผู้ที่ไม่เคยจะสนใจในเพลงของบริทนี่ย์เลยนะครับผม!!!


_________________

April fighting! + angel Sojin�