Suede : Dog Man Star : Brit-Pop (96%)
แต่ไหนแต่ไรมาแนสทิน่าก็เป็นนักวิจารณ์ที่ไม่ค่อยจะตามใจผู้อ่านสักเท่าไรแล้ว ด้วยความที่เชื่อมาตลอดว่าถ้าสูเจ้าอยากจะอ่านกันเขียนอะไรก็จะทยอยดาหน้าเข้ามาอ่านให้สลอนชนิดจัดไปใส่เต็มที่ ในกรณีที่เขียนแล้วไม่อยากอ่านก็ไม่ว่ากันเพราะไม่เคยไปกระชากลากถูบังคับขู่เข็นให้เข้ามาอ่านกันจึงดาหน้าเขียนทุกสิ่งที่ต้องการจะเขียนชนิดมั่นใจใส่มันให้ถึงขีดสุด ์เพราะจะอ่านกันหรือไม่อ่านดิฉันไม่ได้เดือดร้อนนี่เจ้าคะได้เขียนสนองตัณหาระบายอารมณ์บ้าๆบอๆก็เป็นอันจบกันคนอ่านชอบก็ถือเป็นผลพลอยได้ - - ยิ่งช่วงหลังพอกลับมาเขียนวิจารณ์ที่บอร์ดนี่ยิ่งเตลิดกันไปใหญ่ คนอ่านต้องการอย่างดิฉันก็ไปอีกทางจนเป็นที่เดือดร้อนฐานแฟนเก่าร่อนอีเมลล์เข้ามาด่ากันยกใหญ่ว่า "ให้กลับไปรีวิวอัลบั้มพ็อพเมนทสตรีมล้วนๆแบบเดิมบ้างล่ะ","ขอให้เขียนแต่งานดิว่าบ้างล่ะจะทำเก๋ใต้ดินไปใย?" ไปยัน วู้ยยยยยยยยย จัดแนวให้เป็นที่เป็นทางบ้างเถอะเดี๋ยวรีวิวพ็อพเดี๋ยวหนีไปอิเล็คโทรนิค ไปโซล ไปแจ๊ซซ์แถมดัดจริตไปเอาเพลงพื้นบ้านพื้นเมืองมาเขียนอีก - - ฉันตามไม่ทันแล้วพี่บัวลอย!!! - - และขอถามหน่อยว่าเป็นอะไรนักหนากับพวกวงบริทพ็อพ90เนี่ยเขียนถี่เหลือเกิน???เอียนโว้ยยยย!!!..ทนหน่อยแล้วกันเด้อเพื่อนฝูงเพราะวันนี้จันทรุปราคาเห็นชัดฤกษ์ดีก็ขอหยิบอัลบั้มสุดโปรดจากวงที่อาจจะโปรดอย่าง Suede มาหากินแก้ขัดไปพลางๆก่อน
ในบรรดาบริทพ็อพ90ทุกวงนี่ดิฉันกล้าพูดได้โดยเอาคอขอคุณพี่ศรีวิการ์อดีตกองปอปและชื่อเสียงของบ.กตี้เป็นประกันว่าวงนี้นี่แหละที่ผูกพันรักใคร่กับประเทศไทยชนิดที่แวะเวียนกลับมาเปิดคอนเสิร์ตเยี่ยมเยียนเราบ่อยๆตั้งแต่ยุค90จนถึงช่วงต้นปีสองพันก่อนจะสลายวง นี่อ้างอิงจากหนังสือปอปปกไดโด้นะคะว่าตาเบร็ท แอนเดอร์สันนักร้องนำของวงถึงกับออกปากว่าหลงรักประเทศไทยมากๆและทุกครั้งที่ทางวงทัวร์รอบโลกจะต้องมีชื่อของไทยแลนด์แดนสยามเหมียวหง่าวเราอยู่ในลิสต์ด้วยให้จงได้ ไหนจะเจ้าป้าไซม่อนมือกลองสุดเท่ห์นัยน์ตาชวนฝันของทางวงที่เดินเฉียดเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตาดิฉันแถวสถานีรถไฟฟ้านานาและทุกจุดสำคัญของกรุงเทพมหานครเราอีกแถมด้วยข่าวล่าจากเจ๊ก๊อฟ - - ศรีวิการ์ - - แฟนตัวจริงที่คอนเฟิร์มว่าพวกเขากลับมารวมวงกันแล้วนะเออ - - ไม่มีเบอร์นาร์ด - - อันนี้จะมาแค่รวมฮิตอย่างที่เพิ่งวางขายกันไปหรือจะมีอะไรใหม่ๆมาให้แฟนๆประทับใจกันอีกครานี่ก็ต้องติดตาม
สำหรับอัลบั้มที่หยิบมาเขียนในวันนี้ดิฉันขอเลือก Dog Man Star งานชุดที่สองของทางวงที่ทางเราลงมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่าเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดของทางวง เป็นย่างก้าวของพัฒนาการอันยิ่งใหญ่ชวนขนลุกตื่นตาตื่นใจของการจับคู่กันระหว่างเสียงแหลมแสบโสตแต่สารพัดประโยชน์แถมยังทะลุทะลวงไปยันจิตวิญญาณของนางเบร็ทท์และกีตาร์สุดแพรวพราวหนักอึ้งหากแต่เฟี้ยวฟ้าวทรงเสน่ห์เปี่ยมด้วยชั้นเชิงของเบอร์นาร์ด ที่ดิฉันกล้าท้าว่ากีตาร์ย้วยๆยานๆวนไปวนมาของไอ้สองกัลลากอร์ กีตาร์เจ้าแกรห์มไปยันกีตาร์ร็อคเท่ห์แพรวพราวเปี่ยมด้วยรสพั้งค์และแกลมร็อคแซมเข้ามากลายๆของวงปัญญาชนอย่าง Manic Street Preachers นี่อย่าได้อาจหาญมาเทียบเทียม - - แต่อย่างไรก็ตามดิฉันก็ยังชอบกีตาร์ของวงคุณคริส มาร์ทิน เจ้าฟรานและวงคุณธอม ยอร์คสมัยยังไม่กลายพันธุ์ที่หวานไสวกรีดใจกว่ากันเยอะ - - การจับคู่ครั้งนี้นี่ถึงขั้นที่คนเขาแห่แหนเอาสองท่านขึ้นไปเทียบกับตำนานอย่างมอริสซีย์และมารร์เชียวนะคะคุณ....ธรรมดาซะที่ไหน!!!
ในส่วนของความสำเร็จอาจจะไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าที่ควรนะคะเมื่อเทียบกับงานชุดแรก อาจจะเนื่องด้วยปัจจัยหลายประการทั้งปัญหาทางวงที่ทำให้เบอร์นาร์ดตัดสินใจลาออกจากวงไปทั้งๆที่อัลบั้มยังไม่เสร็จดี - - หลังจากนั้นดนตรีของวงนี้ก็ด้อยลงอย่างเห็นได้ชัดจนทำให้Suedeไม่สามารถกลับไปแตะจุดสูงสุดได้สักทีหลังจาก2อัลบั้มแรก - - รวมถึงภาคดนตรีที่เอาจริงๆ "ดี" นะคะ เทียบกับในยุคนั้นดูปล่อยของและแตกต่างทีเดียว แต่นั่นแหละหนาเพลงดีใช่ว่าจะประสบความสำเร็จบนชาร์ตกว้างขวางเสมอไปยิ่งดนตรีในงานชุดนี้ลดดีกรีความแรดและความแพรวพราวคึกคักสนานใจแบบอัลบั้มแล้วลงไปมากโขและหันไปโชว์ลูกเล่นและความหัศจรรย์ของเสียงนางนักร้องที่มันทำได้ทุกอย่างจริงๆจะให้กรี๊ดกร๊าดแหลนแหลแบบอัลบั้มแรกนี่ของตาย ทำเป็นหนุ่มอัลเทอดิบๆห้าวๆก็เท่ห์ดีแท้ โหนเสียงแหลมปรี๊ดดดดดดชนิดที่แม่มาลัยกับนางติ๊นามาได้ยินจะต้องยกมือไหว้คุณเธอก็สามารถไปยันเสียงนุ่มๆแบบบริทพ็อพคลอเคลียไปกับกีตาร์สวยๆก็มีมายันบ้าพลังโชว์ไปถึงขั้นเหยียบขึ้นเวทีบรอดเวย์แบบไม่มีใครครหาก็ทำได้ดีทีเดียว ในส่วนของดนตรีเน้นไปที่พวกดาวน์บีทคือเพลงช้าค่อนข้างเยอะผสานกับลูกเล่นที่นักวิจารณ์เขาว่าเป็นการฉีกภาพเดิมๆของบริทพ็อพในช่วงนั้นมาจับแกลมร็อคมาปะทะเข้ากับอาร์ทร็อคผสานออเครสตร้าและอิทธิพลของเดวิด โบวี่ในภาคที่มืดหม่นอนธกาลโหยหวนกว่าหลายช่วงตัวนั่นล่ะนิยามเด็ดของ Dog Man Star ที่คุณอ่านอยู่
เพลงเด็ดนี่ส่วนตัวขอเลือก We Are The Pigs ซิงเกิ้ลเปิดตัวแบบไม่คิดเลยทีเดียว แม้ว่าในแง่ของความสำเร็จอาจจะไปได้ไม่ดีเท่าที่ควรแต่สำหรับดิฉันเพลงนี้นี่แหละเป็นหนึ่งในเพลงที่ทรงพลังที่สุดของทางวงกีตาร์อัลเทอเนทีฟร็อคดิบๆที่ผสานมนตร์เสน่ห์ของความเป็นแกลมได้อย่างลงตัวเครื่องเป่าร้อนแรงเร่งเร้าอารมณ์แถมด้วยเสียงของตาเบร็ทท์ที่โหยหวนก้าวร้าวสุดๆ เรียกได้ว่าทุกองค์ประกอบช่วยกันส่งเสริมให้ตัวเพลงดาหน้าไปถึงจุดพีคแทนความเป็น Suede ได้ครบถ้วน New Generation ซิงเกิ้ลปิดตัวก็เป็นงานบริทพ็อพเพราะตามมาตรฐานบริทพ็อพ90ตามโครงสร้างสูตรสำเร็จทั่วไปเชื่อว่าคอบริทพ็อพฟังแล้วต้องชอบแน่ๆ อยากฟังอะไรหนักขึ้นมาหน่อยก็ขอแนะนำ Heroine กับ This Hollywood Life ออกแนวเสียดสีสไตล์ตาเบร็ทท์นั่นล่ะ ด้านเพลงช้าขอแนะนำ The Wild Ones ซิกเนเจอร์ซองตลอดกาลของทางวงที่ตาเบร็ททเองก็ออกปากยอมรับมาแล้วว่าเป็นเพลงที่ตัวเองชอบที่สุดในชีวิตที่เป็น Suede มา The 2 Of Us,Black Or Blues อะไรพวกนี้ฟังๆไปเถอะแล้วจะอึ้งเป็นงานบริทพ็อพบัลลาดพรมเพียโนหวานผสานออเครสตร้าพร้อมกับเสียงของตาเบร็ททที่โชว์ลูกเล่นได้ดีมากๆ ใช่ว่าจะเก่งแต่ทำเสียงแหลมๆแสบโสตนะเว้ยอย่ามาเม้าท์...ปิดท้ายด้วย Still Life ที่ส่วนตัวประทับใจอย่างถึงที่สุดดนตรีเป็นออเครสตร้าแค่นั่นยังสวยไม่เท่ากับเสียงตาเบร็ททที่ทอดสะพานโหยหวนแถมยังเจิดจรัสสุดๆประหนึ่งเทพยดาจำแลงมาร้อง.....วู้ยยยย ไม่น่าล่ะค่ะว่าทำไมคนเข้าถึงกรี๊ดกร๊าดเพลงนี้ตอนที่ไปเปิดตัวที่กลาสทันบิวรี่ปี1993กันนัก
