บางทีก็อาจจะจริงอย่างคำกล่าวที่ว่า "เพลงบางเพลงคุณจะสามารถเห็นค่ามันได้ก็ต่อเมื่อมันโคจรมากระทบกับสภาพความรู้สึกและชีวิต ณ ขณะนั้น" เฉกเช่นเพลงนี้ Criminal ของบริทนี่ย์ สเปียรส์ที่ส่วนตัวก่อนหน้านี้ไม่เคยทำให้ดิฉันรู้สึกอะไรได้เป็นเพลงที่ฟังเพียง5-6ครั้งและไม่ฟังอีกเลยประมาณเดียวกับพวกเพลงเหลือๆในอัลบั้ม Femme Fatale ที่ไม่ถูกจริตดิฉันอย่างพวกSeal It With A Kiss,Gasoline,Inside OutและTrouble For Meนั่นแหละ
แต่ความรู้สึกในวันนี้มันกลับกันเมื่อมีเหตุการณ์ที่บาดความรู้สึกสุดๆเกิดขึ้น "คุณจะรู้สึกยังไงล่ะค่ะเมื่อตื่นขึ้นมาตอน4ทุ่มและคว้าหนังสือพิมพ์มาอ่านโดยบังเอิญและพบว่าเพื่อนขึ้นหน้าหนึ่งคดีฆาตกรรม!!"...มันทำให้ดิฉันนึกถึงเพลงนี้ของบริทนี่ย์ขึ้นมาทันที "เพลงที่เธออุทิศให้แก่คนที่เธอรักอย่างปราศจากเงื่อนไขโดยไม่แม้แต่จะสนใจว่าเขาเป็นอย่างไร เขาทำอะไรมาก่อนและแน่นอนไม่สำคัญแม้แต่นิดเดียวว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไร เพราะเธอสามารถทะลุเปลือกนอกของชายคนนั้นและดำดิ่งลงไปสัมผีสกับความงามแท้ๆที่อยู่ข้างในอันเป็นสิ่งที่ทุกคนพึงมี" ถ่ายทอดผ่านดนตรีอิเล็คโทรพ็อพตีโครงสร้างด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ให้อารมณ์ขลุ่ยผิวแบบญี่ปุ่นรวมถึงสารพันเครื่องสายที่ฟังดีๆแล้วขยับเพลงนี้ให้สามารถเกือบจะเทียบชั้นทริพฮอพดีๆได้ถ้าไม่แคร์เสียงร้องและการนำเสนอที่ยังคนยืนพื้นที่พ็อพ นอกจากนี้การเบรกอารมณ์ด้วยกีตาร์อคูสติคชวนให้นึกถึงงานของมาดอนน่ายุคโฟล์คโทรนิก้าช่วงยุค Music อย่างเพลง Nobody's Perfect หรือ I Deserve It เป็นต้น
ขออุทิศรีวิวสั้นๆนี้ให้แก่จัสติน จ. ....ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะไปตัดสินสิ่งที่คุณเป็นเพียงเพราะว่าคุณฆ่าใคร ในฐานะเพื่อนที่แม้จะห่างหายกันไปสักระยะจนทุกวันก็แถบจะไม่ได้ติดต่อกันแต่มันสะเทือนใจที่เห็นคนที่เรารู้จัก คนที่เขาดีกับเราและแน่นอนคนที่เราเคยรักต้องตกอยู่ในสภาพเป็นจำเลยสังคมเช่นนี้...ขอให้คุณผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปได้
