งานโซโล่กับงานวงเมื่อต่างกันหน้ามือกับหลังมือเลยค่ะ โดยเฉพาะงานวงอัลบั้มล่าสุดก่อนทิ้งทวนเมื่อปี2017 คือกระเดียดไปทางงานเมนสตรีมเลย เป็น80's นิวเวฟ ซินธ์พอพ อะไรเทือกนี้เลย ถามว่าโอเคไหมมันก็โอเคนะ ฟังได้เรื่อยๆ แต่ไม่ได้ประทับใจอะไรเป็นพิเศษ ก็อย่างที่เคยบ่นให้กะเทยฟังบ่อยๆ ว่าส่วนตัวไม่ใช่เป็นคนที่ปลาบปลื้มอะไรแนว80'sอยู่แล้ว ยิ่งมาแบบเรโทรย้อนยุคโต้งๆ ไม่มีลูกเล่นอะไรด้วยแล้วอีก
(แต่ถ้าใครชอบดนตรี80'sเป็นทุนเดิม หรือเป็นสายmainstream music ก็น่าจะชอบอัลบั้มนี้ เพราะฟังง่าย ย่อยง่าย แต่ฟังซ้ำได้ ไม่trash music)
ส่วนอัลบั้มโซโล่ของอีเฮลี่คือองค์ลงมาก เป็นแนวอัลเทอร์ อินดี้พอพ experimental อะไรแบบนี้ไปเลย ถือว่านางได้ชาเล้นจ์ตัวเองไปอีกก้าวนึงบนcareer path ซึ่งสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ช้านอยากเห็นในบรรดานักร้องเมนสตรีม ว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็ควรหาเทิร์นนิ่งพ้อยเป็นบทพิสูจน์ให้ตัวเองในฐานะศิลปินจริงๆ ไม่ใช่หาแดก หอกขายฝันติ่งไปวันๆไม่คิดจะพัฒนาส้นตีนอะไร แบบอีอดัม หรืออีบีเบ้อ ที่10ปีที่แล้วเป็นเช่นไร 10ปีผ่านไปก็ยังย้ำอยู่กับที่แบบนั้น
แล้วอีเฮลี่ไม่ใช่แค่นางกล้าที่จะออกจากcomfort zone แต่ผลงานของนางยังทำได้ดีอีกด้วย ที่สำคัญ นางทำได้ดีในแนวดนตรีที่คว่ำหวอดเต็มไปด้วยชายแท้ฟัง สามารถก้าวข้ามกำแพงของหนึ่งในแนวเพลงที่ยังมีความคิดค่อนข้างconservativeเรื่องเพศ ให้เป็นที่ยอมรับ โอเค เพลงนางอาจไม่ได้ถึงระดับฟังง่าย ที่ใครก็สามารถฟังแล้วเก็ตได้ แต่ก็ไม่ถึงขนาดต้องปีนบันไดฟัง เหมือนพวกงานทดลองที่ฟังยากกว่า เช่น งานของอีฟิโอน่าแอพเพิ้ล
_________________
