Rihanna : Talk That Talk : 73%
หลังจากที่หลีกทางให้คุณนายโรบินห่านสาวกตัวแม่ขึ้นหิ้งหนึ่งเดียวของริฮานน่าประจำบอร์ดเพื่อนซี้ของดิฉันเขียนวิจารณ์งานของศิลปินสุดรักให้หนำใจไปก่อนเดือนนึงเต็มๆเนื่องด้วยดิฉันติดสถานการณ์ "น้ำท่วม" ด้วยความทุรนทุรายอย่างหนักในช่วงนั้นที่อยากจะหาอัลบั้มนี้มาฟังมากกกกกกกกกกกกกกกก (กว่าจะได้ว่าฟังก็ปาไปต้นเดือนธันวาคม ไม่เท่ห์เลย!!!) แถมยังอยากจะเขียนรีวิวอัลบั้มนี้ใจจะขาดรอนๆด้วยความที่เป็นหนึ่งในอัลบั้มของศิลปินหญิงที่จ้องอยากจะฟังมากที่สุดชุดหนึ่งของปีนี้ไม่แพ้ Femme Fatale,Love?หรือ Born This Way เลยทีเดียว ซึ่งวิกฤติที่ผ่านมาเดือนกว่านั้นวันนี้ดิฉันขอพลิกให้มันกลับเป็นโอกาสนะคะเพราะตลอดเวลาที่ฟังงานชุดนี้มาตลอดได้เก็บรายละเอียดมากขึ้นและเห็นภาพรวมทุกด้านของตัวงานกว้างและลึกขึ้น...จนจากตอนแรกที่บอกว่า "เฉยๆ" กับอัลบั้มนี้ตอนนี้เริ่มจะไม่เฉยซะแล้ว
รูปแบบดนตรี
ก่อนหน้านี้กับอัลบั้ม Loud ที่แม้ว่าส่วนตัวจะประทับใจมากกับ3ซิงเกิ้ลที่ดาหน้าขึ้นอันดับหนึ่งไป - - Only Girl In The World,What's My Name? และ S&M (ไม่นับ The Way You Lie) - - แต่ส่วนตัวกลับไม่ค่อยปลื้มภาพรวมของตัวงานเท่าไรที่มาแนว Good Girl Gone Bad ภาคสองอย่างโฉ่งฉ่างและเห็นได้ชัดเจนน่าเกลียดแถมชั้นเชิงและพลังในตัวงานยังไม่น่าปลื้มด้วยนะเออ มาที่ Talk That Talk สตูดิโออัลบั้มลำดับ6นี้นับว่าเป็นอีกครั้งหลังจาก Rated R ที่ได้เห็นก้าวกระโดดและพัฒนาการทางดนตรีของริฮานน่าที่ขยับขึ้นสูงไปอีกขั้นกับภาคดนตรีที่จุดศูนย์กลางทั้งหมดเอาจริงๆแล้วดิฉันรู้สึกว่า "ไม่ค่อยจะชี้ชัด" สักเท่าไรว่าสัดส่วนของเออร์บันกับอิเล็คโทรนิคอะไรมันจะเด็ดขาดจัดจ้านกว่ากันฟังแล้วเหมือนกับว่าเป็นการจับเอาแนวดนตรีสองอย่างนี้มาสู้ยื้อกันไปลากกันมามากกว่าบนสูตรสำเร็จทางดนตรี "พ็อพ" ของริฮานน่าในช่วงหลังที่โดดเด่นบนจังหวะของดนตรีเต้นรำสนุกๆแรงๆและอาร์แอนด์บีตามสมัยนิยม เพียงแต่ความเป็น "พ็อพ" ในตัวงานของเอในครั้งนี้ไม่ได้ออกมาฉาบฉวยและทำกะฟันยอดขายโต้งๆแบบ Good Girl Gone Bad หรือ Loud ด้วยส่วนผสมของภาคดนตรีหลากหลายล้านแปดที่กลมกลืนบูรณาการกันเข้าอย่างลงตัวตั้งแต่กลิ่นอายเรโทรย้อนยุคอารมณ์80ยันเปรี้ยวเก๋สะบัดเป็นดั๊บสเต็ปร่วมสมัย วัฒนธรรมของดนตรีเต้นรำตั้งแต่อนุรักษ์นิยมจ๋าแบบแคริบเบี้ยนจำพวกเร็กเก้และแด๊นซ์ฮอลล์หนีไปหาดนตรีคลับแบงกิ้งอาทิเฮ้าส์ ยูโร แทรนซ์ยันฮิพฮอพ หลักใหญ่ใจความแล้วงานชุดนี้เล่นกันยากขึ้นย่อยกันยากขึ้นกว่าชุดที่แล้วหลายเท่าตัวถึงขั้นที่ยกยอกันได้เต็มปากว่าเป็นอีกครั้งหลังจาก Rated R ที่เธอกลับเข้าสู่ "หมวดคุณภาพ" มากกว่าจะมาสาย "ตลาดจ๋าขอขาย" อย่างเดียว เพียงแต่ในแง่ของศักยภาพทางดนตรี ความทรงพลังในตัวงานและเอกภาพของการนำเสนอยังไม่เด็ดขาดเท่างานมาสเตอร์พีซของตัวเองชุดนั้นก็แค่นั้น
ป.ล. ฟังแล้วนี่รู้สึกว่า Talk That Talk เรราจะได้บียอนเซ่มาอีกคนแล้วนะเนื้อหาทรงพลังพอกันเลยทั้งเซ็กส์ ความรักและสตรีเพศนี่มาแนวใกล้กันเลยทีเดียว มวยคู่นี้ถ้าขึ้นชกกันสักวันคงมันส์!!!
จุดด้อย
ในตัวของ Talk That Talk เองเอาจริงๆแล้วไม่ได้มีอะไรที่ไม่ดีนะคะ "ดี" ทีเดียวเพียงแต่ขอใช้มุขเดียวกับที่เขียนไปในอัลบั้ม Born This Way ของเลดี้กาก้าแล้วกันว่า "ไม่ได้สมบูรณ์แบบ" คือเป็นความดีที่ยังมีมาตรฐานและกรอบของศักยภาพสูงสุดที่ศิลปินสามารถจะตะกายไปแตะถึงได้ก็แค่นั้น สิ่งใหม่ๆที่ริฮานน่าสรรหามาให้แฟนๆกันลูกเล่นมิติใหม่ๆขอบอกว่ามีมาให้ชมจนอิ่มใจแต่ก็ไม่ได้มากมายถึงขั้นที่จะ เอ่อ ขอใช้คำว่าทลายกรอบเดิมๆที่เราเคยเห็นก็แล้วกัน ความคาดหวังของคนฟังที่อาจจะอยากได้ยินอะไรจากเธอไม่ว่าจะเป็น งานระดับเทพก็ส่วนหนึ่ง งานที่พ็อพตลาดจ๋าฟังง่ายๆเพลิดเพลินทั้งชุดก็อีกส่วนหนึ่งหรืออยากจะได้ยินแด๊นซ์กระจายยกชุดกันไปข้างนี่ก็อีกหนึ่ง....ซึ่งผิดจากสิ่งที่คาดการณ์รวมถึงคาดหวังไปกันเกือบจะหมด แม้แต่ดิฉันเอแงฟังงานชุดนี้ครั้งแรกยังทำหน้าเมื่อยเลยนะ เพลีย!!! แต่พอฟังแบบซึมซับนานๆไปแล้ว Talk That Talk นี่นับว่าเป้นการกลับมาต่อยอดความเป็นหนึ่งในไอค่อนเบอร์ต้นของยุคได้สมศักดิ์ศรีทีเดียว
แทร็คเด็ด
เปิดอัลบั้มมากับ You Da One (3/5) ฟังครั้งแรกแล้วต้องร้องยี้!!!!เยินๆๆๆๆๆหลายว่ะฮ่ะผู้สาวแต่นานๆไปแล้ว เออ ติดหูใช้ได้นะนับเป็นของใหม่ที่ต้องใช้เวลาพิสูจน์สำหรับดิฉันกับอิเล็คโทรพ็อพตีกับบีทมิดเทมโพอาร์แอนด์บีที่เล่นกับสรรพสำเนียงการร้องที่ประยุกต์เอารากฐานความเป็นเร็กเก้และแด๊นซ์ฮอลล์ในตัวได้เรียกได้ว่าเนียนน่าดูชมทีเดียว แหม มีแอบเก๋เบรคด้วยดั๊บสเต็ปด้วยนะจะว่าไปก็นับว่าเป็นการหยิบเอาความเป็นริฮานน่าใน Music Of The Sun มาปรุงแต่งโฉมใหม่ให้เข้ากับยุค2011ได้อย่างเข้าท่าไปอีกแบบ แต่จะเอาเป็นซิงเกิ้ลถัดไปจริงอ่ะ?!!!! ต่อด้วย Where Have You Been (4.5/5) ที่นับว่าเป็นช่วงเวลาที่เด็ดสุดของอัลบั้มแล้วจริงๆแล้วรืฮานน่านี่เป็นคนที่มีโครโมโซมความเป็นแด๊นซ์ซิ่งควีนอยู่ในตัวอย่างเต็มเปี่ยมทีเดียวนะจากหลายครั้งที่เธอทำดนตรีเต้นรำออกได้ถึงและสะใจมากๆชนิดที่เกิดมาเพื่อเป็นขวัญใจชาวเกย์โดยแท้ เพลงนี้ก็เป็นบทพิสูจน์ที่ดีอีกเพลงกับดนตรีเต้นรำแบบที่หยอดเอาโพรเกรสซีฟแทรนซ์หนักหน่วงที่หยอดเอาบีทกีตาร์อคูสติคสวยๆมาชนกับบีทดิสโก้ตึ๊บๆชนิดที่กระดกว้อดก้ากันเพียวๆและมึนหัวทิ่มกันไปข้างทีเดียวนอกจากนี้ยังสัมผัสได้ถึงความเป็นยูโรเฮ้าส์ช่วงยุค90ในแบบที่เดวิด เกตต้าเคยเปลี่ยนอิบิซ่าให้หลายเป็นเกาะสวรรค์ไปแล้วนั่นแหละ ฮี่ธ่อทำออกมาอีกสัก3-4เพลงก็ไม่ได้!!! We Found Love (4.5/5) ซิงเกิ้ลแรกที่ร่วมงานกับเคลวิน แฮร์ริสเพลงนี้นี่เคยเขียนถึงไปจนหมดไส้หมดพุงแล้ว เอาเป็นว่านี่คือจุดที่พีคที่สุดของอัลบั้มนี้ก็แล้วกันงานอิเล็คโทรพ็อพเต้นรำมีกลิ่นอายของจิตวิญญาณเพลงเต้นรำยุค80เจิดจรัสสะบัดสะบิ้งอยู่ในตัวชอบที่สุดในอัลบั้มนี้แล้ว Talk That Talk (4/5) ไทเทิ่ลแทร็คที่ได้เจย์ซีคู่ขาเก่ามาร่วมลงเสียงแร็พเป็นครั้งแรกที่ได้ยินริฮานน่าทำฮิพฮอพอาร์แอนด์บีได้ดิบและเข้มข้นขนาดนี้ในสตูดิโออัลบั้ม - - Rated R เป็นความเข้มที่ออกไปทางอาร์แอนด์บี ฟั้งค์ร็อคและโซลมากกว่าฮิพฮอพแบบนี้น่ะค่ะ - - มีหลายช่วงในเพลงทีเดียวที่เก๋ไก๋ติดหูติดปากทีเดียว คนที่ชอบงานจากฝากเออร์บันต้องชอบแน่ๆ Farewell (4/5) บัลลาดสูตรสำเร็จที่ริฮานน่าชอบทำตั้งแต่ช่วง2อัลบั้มก่อนหน้านี้ ก็เพราะดีนะคะแต่เบื่อซะแล้วอ่ะ ปิดท้ายด้วย Fool In Love (4.5/5) เพลงปิดท้ายในเดอลุกซ์ที่หวนให้นึกถึงอารมณ์บัลลาดดุดันดิบเกรี้ยวกราดแบบฟั้งค์ร็อคผสานโซลใน Rated R
สรุป
ฟังทั้งอัลบั้มแล้ว Talk That Talk นี่หลังจากซิงเกิ้ลแรกแล้วน่าจะหาเพลงตัดซิงเกิ้ลออกมาแล้ว "ฮิต" ได้ค่อนข้างยากชนิดที่ต้องอาศัยความพยายามสูงกว่าเดิมพอตัว อย่างไรก็ตามนี่เป็นแค่การคาดการณ์ซึ่งก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะคาดการณ์ไปเองแบบผิดๆเพราะจากตอนแรกที่เฉยๆกับงานชุดนี้นี่ดิฉันขอย้ำอีกครั้งว่าตอนนี้หยุดฟังอัลบั้มนี้ไม่ได้แล้วชะเอิงเอย เป็นอีกครั้งหลังจาก Good Girl Gone Bad และ Rated R ที่ดิฉันรักริฮานน่ามากๆๆๆๆๆ งวดหน้า (เชื่อว่าปีหน้าเจอกันอีก) อย่าได้เว้นวรรคไปไหนนะถ้าแน่จริง ถ้าแรงจริง ก็ทำให้ประทับใจให้ได้แบบนี้อีกสิ!!!
แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Wed Dec 14, 2011 11:55 am, ทั้งหมด 1 ครั้ง
