มาช่า วัฒนพานิช : Very Best Of Marsha : Pop/Pop-Rock/Pop Dance/Easy Listening (4/5)
แม้ว่าจะดัดจริตชอบเอาอัลบั้มอินดี้ แจ๊ซซ์ เวิลด์ยันพวกดนตรีประเภทมาจากดาวอังคารมาเขียนชมเก๋ไก๋ประหนึ่งว่ากูนี้รสนิยมดีแต่ท้ายที่สุดไตรมาสนี้ก็ต้องยอมแพ้ให้แก่ Very Best Of Marsha งานรวมฮิตล่าสุดของพี่ช่า - - มาช่า วัฒนพานิช - - ศิลปินที่ดิฉันนั่งฟังเพลงของเธอมาตั้งแต่4ขวบ เลิศเลอทรงค่าเอนกอนันต์แค่ไหน - - ยกเว้นหน้าปก - - คงไม่ต้องบรยายนี่เป็นอีกหนึ่งงานรวมฮิตที่ดีเลิศที่สุดของวงการดนตรีไทยในช่วงเวลานี้ไม่แพ้งานรวมฮิต20ปีคริสติน่า อากีล่าร์ที่คอดนตรีไทยควรจะมีไว้ ตลอดทั้งชุดคุณจะได้เห็นพัฒนาการทางดนตรีตลอด20ปีในวงการของมาช่าครบถ้วนสมบูรณ์
ป.ล. อาจจะดูโง่ที่ไปตามซื้อมาอีกเพราะงานเถือกๆนี้ของคุณมาช่าก็มีออกมาเยอะมากๆตั้งแต่รวมฮิตชื่อบ้านโคตรๆอย่างรสชาติมาช่า/The Greatest Hits/The Best Selectionและสารพัดบ้าบออีกมาก แต่ถ้าใครรักมาช่าอย่างที่ดิฉันรัก ซื้อๆไปเถอะค่ะเพราะเพลงแบบนี้หาฟังได้ยากแล้วในยุคนี้หรือแม้กระทั่งตัวคุณมาช่าเองจะให้มีปัญญากลับไปทำเพลงดีๆแบบในอดีตก็เห็นทีจะยาก
2.อัลบั้มสุดโปรดประจำไตรมาส3
Thievery Corporation : Culture Of Fear : Trip Hop/Down Tempo/Electronica (5/5)
อัลบั้มลำดับ6ของวงทริพฮอพจากวอชิงตัน ดีซีเนื้องานโดยรวมยังคงเป็นงานอิเล็คโทรนิคที่เน้นท่วงทำนองลอยละล่องสวยงามสไตล์ทริพฮอพและดาวน์เทมโพมีขยับขึ้นไปเล่นกับดนตรีที่หลากหลายแนวขึ้นอาทิ เวิลด์ยันพวกดนตรีโซนเออร์บันอย่างโซลและบลูส์ซึ่งสะท้อนความดิบหม่นและสดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนตัวชอบมากกว่างานมาสเตอร์พีซตลอดกาลของทางวงอย่าง Mirror Conspiracy อีก
Beverley Knight : Soul Uk : R&B/Soul/Neo-Soul (5/5)
ภายใต้ชื่อสุดแสนจะสิ้นคิด - - นี่คืองานดนตรีจากเกาะอังกฤษที่เฉือดเชือนและเด็ดดวงที่สุดชุดหนึ่งของปีนี้เลยทีเดียว เป็นงานยูเคโซลที่ควรค่าแก่การคารวะและไม่ได้ด้อยน้อยหน้าไปกว่างานของอะเดลซึ่งเป็นดาวรุ่งประจำเกาะอังกฤษในขณะนี้ เป็นงานที่ดีๆมากกกกกกกกกกๆที่อยากจะแนะนำให้ทุกคนต้องฟัง
Pitbull : Planet Pit : Hip-Hop/Electronic/Dance-Pop (3/5)
ม้ามืดประจำไตรมาสนี้ของแท้ คือตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะชอบเหมือนกันเพราะเป็นอัลบั้มแร็พที่รวมสูตรสำเร็จอันน่ารังเกียจของยุคนี้ไว้ครบครันแต่พอมาฟังแล้วเป็นงานพ็อพแร็พที่ฟังง่าย ฟังเพลิน สนุกสนานฟังแล้วอารมณืดีมากๆฟังได้เรื่อยๆทั้งอัลบั้มไม่ค่อยเบื่อ แม้ว่าชั้นเชิงในการแร็พของพิทบูลจะไม่ได้เข้มข้นดุดันแบบเอมิเน็มซึ่งเป็นคนขาวที่มีเสน่ห์ในการแร็พที่โดดเด่นมากๆแต่ออกอารมณ์พวกกวนๆยียงนป่วนประสาทแว๊นซ์ๆแบบชิงกีย์ในภาคคนขาวบางเพลงพาลนึกไปถึงยุครุ่งเรืองของฌอน พอล จะว่าเสี่ยว ดาด โหลทั้งอัลบั้ม199ก็ได้อยู่...แต่ก็เป็นงานที่กล้ายืนยันว่ามีสีสันและมีดีในแง่ขจองความฟังเพลินจริงๆ
Joss Stone : LP1 : Soul/Rock/Blues (3.5/5)
หลังจากงัดกับสังกัดเก่าอย่าง EMI อยู่นานก็ได้เวลาที่จอส สโทนจะบินเดียวกับสังกัดตัวเองเสียทีกับงานดนตรีที่เป็นเธอและตรงต่อความต้องการที่อยากจะให้เป็นอย่างแท้จริง ตัวงานยังยืนพื้นที่โซลเป็นหลักเช่นเดิมแซมด้วยพ็อพ บลูส์ เร็กเก้และฟั้งค์กี้ย์เช่นเคยจะหนักขึ้นก็มีร็อคนี่แหละเข้มข้นและชัดเจนมากๆ แม้ว่าความนุ่มละมุนแบบเดิมๆจะหายไปโขแต่ส่วนตัวก็ชอบในความดิบและการร้อยเรียงแบบหยาบขุขระแต่เปี่ยมไปด้วยพลังเช่นเดิม เอาใจช่วยเสมอ
Tim Maia : Racional Vol.3 : Soul (5/5)
อัลบั้มโซลที่เพราะมากๆจากตำนานแห่งริโอ เดอ จานิโรผู้ล่วงลับ...แม้ประโยคนี้จะซ้ำซากแต่ก็ขอใช้อย่างไม่กลัวจะโดนหาว่าพร่ำเพรื่อว่า "คอดนตรีโซลไปหามาฟังซะ!!! ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง"
Billie Holiday : Icon - Love Songs : Jazz (5/5)
งานVocal Jazz รวมบทเพลงรักสุดอมตะจากเจ้าป้า "บิลลี่ ฮอลิเดย์" ราชินีเพลงแจ๊ซซ์ตลอดกาล...ทุกเพลงถูกขับกล่อมออกมาในแนวสแตนดาร์ดแจ๊ซซ์หลังสิ้นยุคอิทธิพลของดนตรีสวิงสู่ห้วงอารมณ์ของบีบ็อพ บลูส์ บิ๊กแบนด์และTorch Song ความอมตะในวันวานที่ยังคงดังกังวานจวบจนจะสิ้นสุดรุ่งอรุณของโลก
Arctic Monkeys : Suck It And See : Alternative Rock/Indie Rock/Post-Punk/Garage Rock (5/5)
สั้นๆง่ายๆว่าเป็นอัลบั้มที่โคตรเจ๋ง โดดเด่นและทรงคุณภาพที่สุดงานหนึ่งของปีนี้ทีเดียว...งานที่ทำให้คนที่ไม่เคยสนใจและไม่เคยรอคอยพวกเขาอยากที่จะไปควานหาทุกๆงานของวงนี้มาฟังและเสแสร้งทำเป็นว่ารู้จักติดตามกันมานาน อ๋อแน่นอนความรู้สึกถัดไปก็คือ "เกิดอาการอยากที่จะรีอคอยพวกเขาเสมอๆ"
3.EP
Coldplay : Every Teardrop Is A Waterfall : Alternative Rock(4.5/5)
อีพีชุดแรกนี่คงจะเป็นอื่นใดไปไม่ได้นอกจาก Every Teardrop Is A Waterfall งาน Extended Play ช่วงกลางปีของตำนานร็อคเกาะอังกฤษทศวรรษล่าสุดอย่าง Coldplay หลังจากที่ลงไปทำดนตรีเชิงทดลองในงานชุดที่แล้ว อีพีนี้คงเปรียบเสมือนการปูทางกลายๆสู่งานชุดหน้าที่แฟนๆของทางวงมีสิทธิ์สูงทีเดียวที่จะได้พบการบูรณาการระหว่างดนตรีร็อคสวยงามเย็นยะเยือกแบบที่คุ้นเคยเข้ากับดนตรีเอ็กซ์เพอริเมนทัลแบบใน Viva - - แค่เพลงนี้เพลงเดียวก็เห็นภาพแล้วกระมังคะว่าถอดแบบซิงเกิ้ลตัวนั้นมาขนาดไหน
ป.ล. ตอกย้ำอีกระดับถึงความเป็นเงาของ Radiohead ที่ก่อนหน้านี้ดิฉันเถียงคอเป็นเอ็นเสมอมาแต่พอมาฟังงานชุดนี้แล้ว....แหม ก็เงาเขาจริงๆแหละค่ะคุณคริสขา
Keane : Night Train : Alternative Rock (3.5/5)
รู้สึกเสียหมามากๆที่ออกปากว่าเป็นแฟนKeaneแท้ๆแต่ก็ไม่ได้มีโอกาสที่จะเฉียดเข้าไปเขียนถึงอีพีชิ้นนี้เลยจนแฟน Keane ท่านหนึ่ง - - ชื่อตูน ขาประจำนั่นแหละค่ะ - - ท้วงมาว่าชอบจริงหรือตอแหล? - - อ้าว ชะชะช่า ปากแดกหมามารึไงไอ้ฉิบหายนี่ จริงๆแล้วก็ภาวนาให้ตัวเองมีเวลามากกว่านี้สักจี๊ดดดดดดดดนึงมีคนอุปถัมภ์ค้ำชูจะได้นั่งๆนอนๆอ้าขาเอาแอร์เป่าเย็นสบายอยู่ที่บ้านนั่งเขียนรีวิวทุกศิลปินได้อย่างหนำใจไม่ต้องทำอะไร แต่แหมคนมันต้องทำมาหาแดกเข้าไปทุกวันๆๆๆๆๆๆนี่คะเข้าใจกันบ้างสิโว้ยยยย - - จริงๆแล้วก็รู้สึกผิดนะคะที่ปล่อยให้ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้แต่ไม่เป็นไรเขียนช้าก็ยังดีกว่าไม่เขียนนะ งานชุดนี้ก็ดูเหมือนกับจะเป็นช่วงที่ฟื้นตัวจากอัลบั้ม Perfect Symmetry ที่งานของทางวงอ่อนยวบลงไปจนน่าตกใจ ชุดนี้ยังคงยืนพื้นที่งานบริทพ็อพสวยหวานกระจ่างใสสไตล์Keaneแกลมรสชาติของดนตรีอิเล็คโทรนิคและลูกเล่นซาวนด์ทดลองเอ็กซ์เพอริเมนทัลลงไปพอเป็นกระษัย มีย้อนยุคไปแอบเป็นเรโทรจากความเป็นฟั้งค์กีย์ดิสโก้70และอารมณ์ตั้งใจ80ที่สัมผัสได้จางๆ...งานชุดนี้ทางวงดึง "เคนาน" แณ็พเพอร์และกวีชาวโซมาเลียเชื้อสายแคนาเดี้ยนมาร่วมงานด้วยนะคะรวมถึงเป็นงานแรกที่คุณพี่ทิม ไรซ์ อ๊อกซ์ลี่ย์มือคีย์บอร์ดโชว์เสียงร้องด้วยนะเออ...แต่ในฐานะแฟน Keane มันก็ดีล่ะค่ะแต่พูดตรงๆว่าแอบออกจะเฉยๆกับงานชุดนี้มากกว่า รอลุ้นให้กลับมาท็อปฟอร์มเปร้ยงปร้างในอัลบั้มหน้าดีกว่าเน้อ
Brandon Heath : Sunrise : Pop-Rock (4/5)
สลับจากพวกบริทพ็อพฝั่งอังกฤษมาเป็นงานพ็อพร็อคหวานสวยไพเราะเสนาะหูไม่แพ้กันกับงานของแบรนดอน ฮีธศิลปินพ็อพร็อค/โฟล์คและคอนเทมโพลารีย์คริสเตียน...เป็นงานอีพีสั้นๆแค่4เพลงแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความประณีตตระการตาและสุนทรียรสที่สวยงามทางดนตรีโดยแท้
4.อัลบั้มของ Radiohead
Radiohead : In Rainbows : Alternative Rock/Electronic/Experimental Rock (5/5)
ระหว่างรออัลบั้มใหม่จากทางวง - - ล่าสุดก็เพิ่งออก The King Of Limbs ไป...ก็เป็นงานอิเล็คโทรนิค/เอ็กซ์เพอริเมนทัลที่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงน่าภูมิใจสมศีกดิ์ศรี Radiohead เช่นเดิม - - ส่วนตัวก็ขอหางานเก่าๆของทางวงมาฟัง ตอนนี้กำลังติดใจกับ In Rainbows อัลบั้มก่อนหน้าชุดล่าสุดที่สลัดตัวเองออกจากดนตรีอิเล็คโทรนิคหนักหน่วงสุดวิปลาสจากสามอัลบั้มก่อนหน้าสู่การขยับเข้าหารากเหง้าจากดนตรีอัลเทอเนทีฟร็อคที่นำมาประยุกต์ปรุงแต่งเข้ากับดนตรีอิเล็คโทรนิคสุดอ้างว้าง เครื่องสายสวยหวานกรีดกราย ดนตรีเริงระบำพลางหมองหม่นเย็นยะเยือกอยู่ในทีแบบแอมเบี้ยนท์ยันท่วงทำนองของกีตาร์อคูสติคสวยๆของบริทพ็อพ...ได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นงานเอ็กซ์เพอริเมนทัลร็อคสุดโต่งเปี่ยมไปด้วยการฉาบชั้นเชิงทางศิลปะที่สุดแสนตระการตา ซับซ้อน พิสดารและแน่นอนอัจฉริยะเหนือมนุษย์เช่นเคย
แก้ไขล่าสุดโดย Armand D'Angouleme เมื่อ Wed Sep 07, 2011 7:07 am, ทั้งหมด 24 ครั้ง
