Tvxq มันก็ไม่เชิงว่าร้องนะ แต่ใช้โหมดว่าอึ้งแดร๊กมากกว่า กับเวทีสุดท้ายที่งานขาวแดงกับ stand by u แย่กว่าร้องอีกมั้ง สภาพแต่ละคนใกล้ซากดีๆ นี่เอง 5555 ตอนนั้นมันปนไปด้วยความอึดอึด โมโห และคำถามที่วนเวียนอยู่คือ ทำไมวะ ๆๆๆๆ มาแยกวงเอาตอนที่โคดดังสุดๆ คนที่ไม่ได้ตามมาแต่แรกจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนั้น ว่าตั้งแต่ hug จนถึง stand by u นี่มันเป็นอะไรที่ลำบากแค่ไหน ดังนั้นถึงเราจะมีเมนหลักแค่คนเดียว ก็เข้าใจพวกคีฟห้าได้ระดับนึง เพราะความทรงจำที่ดีๆ ตอน 6 ปีแรก มันยังชัดมากไง มันมีรายละเอียดของมันที่คนไม่ได้เจอแต่แรกจะไม่รู้
เหมือนเห็นกันตั้งแต่เริ่มเดินอะไรงี้นะ จากร้องบนบันไดห้างเล็กๆ ตั้งแต่ยังโนเนม จนมาถึง โตเกียวโดม แล้วจู่ๆ ก็แตกโพละเหมือนฟองสบู่ที่ว่างเปล่า แล้วทุกอย่างมันยังค้างคามากมาย ณ ตอนนั้น แถมไม่ได้ชอบใครแบบเป็นแฟนคลับเหมือนวงนี้อีก ชอบวงเดียวนี่บรรลุสัจธรรมเส้นมาม่าเลยทีเดียว กร้ากๆๆๆ มีตั้งแต่แอนตี้แฟน วางยา ขาหักขึ้นคอน วงแตก ต่อยกันเองในวง ก็ผู้ชายอ้ะนะ ให้ตบก็ยังไงอยู่ ค่ายออกมาด่างี้ ครบเครื่อง
แม้ไม่ได้จากตาย แต่ก็คิดว่าเป็นการจากแบบเป็น ที่ทำร้ายจิตใจแฟนๆ สมัยนั้นมากพอดู เพราะมันยังมีเหตุการณ์ดราม่าเสียสติตามมาไม่หยุดหย่อนอีกเยอะ แถมยังต้องมาตีกับแฟนๆ ด้วยกันเองอีก ต้องอย่าลืมว่าค่ายนี้มันชอบเน้นมิตรภาพคู่ไปพร้อมขายผลงานศิลปิน พอมาเจอแบบนี้ เงิบบบบค่ะ 555555 น้ำตาไม่ใช่การแสดงอารมณ์ที่เรียกได้ว่าเศร้าที่สุดสำหรับเรา แต่อะไรที่ที่คิดว่ามันต้องใช่ แต่กลับไม่ใช่นี่สิจี๊ดกว่าหลายเท่า
แต่ว่า วันที่รู้สึกปลื้มปริ่มอีกครั้งคือ วันที่ประกาศขึ้นนิสสัน ว่าความพยายามทั้งหมดมันไม่ได้เสียเปล่า ยังกลับมายืนได้อีกครั้ง ถือว่าเป็นวงที่รวมความรู้สึกต่างๆ มากมายแล้วกัน ทั้งที่ทั้งหมดมันก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเองโดยตรงแม้แต่นิดเดียว 5555555555555555
_________________
