Pet Shop Boys : Very : Electropop
เคยเป็นมั้ยคะ? บางทีที่เราฟังงานของศิลปินบางท่านหรือบางวงที่คนทั่วทั้งโลกเขาหลงใหลได้ปลื้มแห่แหนให้เป็นศิลปินเจ๋งระดับตำนานหากแต่พอมาอยู่กับเราแล้วกลับกลายเป็นรู้สึก "เฉยๆงั้นๆ" ออกแนวจะไปในทางที่ต่อให้ดีขนาดไหนก็ไม่อยากจะหวนกลับมาฟังอีกด้วยซ้ำ กรณีเคยเกิดขึ้นกับดิฉันมาแล้วเมื่อฟังงานของศิลปินระดับตำนานหลายท่าน อาทิ The Beatles,Michael Jackson,Celine Dionไปยันพวกคลาสสิคจัดๆอย่างระดับAbbaและCarpentersนี่ก็อย่าได้เฉียดมาใกล้รูหูเชียว แน่นอนที่สุดค่ะPet Shop Boysก็เป็นอีกหนึ่งศิลปินที่เข้าข่ายไม่ค่อยถูกโรคกับดิฉันเท่าไรหากแต่ที่วันนี้ต้องมาทำหน้าที่เขียนแนะนำอัลบั้มของสองพ่อมดซินธิไซเซอร์จากเกาะอังกฆษนี้ให้แก่ "คุณเสาวรส" เพื่อนสาวสมัยมัธยมปลายที่ตอนนี้เธอได้พัฒนาจากหารเป็นแฟนคลับบริทนี่ย์มาฟังPSBเสียแล้ว เหอๆๆๆๆ
สำหรับอัลบั้มที่ขอหยิบมาแนะนำอีรสก็คือ Very งานในปี1993ของทางวงซึ่งเครดิตดีถึงขั้นที่โรลลิ่งสโทนออกมายิ้มตาหยีอันเชิญให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดแห่งทศวรรษ90เลยทีเดียว โดยที่มาของชื่ออัลบั้มสั้นๆแต่คมคายนี้คุณลุงนีล เทนแนนท์ได้จีบปากไว้ว่า "It's Very Pet Shop Boys,It's Very Up,It's Very Hi-Energy,It's Very Romantic,It's Very Sad,It's Very Pop,It's Very Danceable,And Some Of It Is Very Funny" (ขอขอบคุณคอลัมน์Diacographyของพี่เอก อนุรักษ์ หุตะสิงห์จากนิตยสารPopฉบับTeen Divas นะคะ) แม้ว่าส่วนตัวจะไม่ได้คุ้นเคยกับ Pet Shop Boys มากนักแต่เท่าที่ได้ฟังก็ขออนุมานเอาว่าความเป้นตัวตนทางดนตรีถึงขีดสุดของทางวงก็คงเป็นงานดนตรีอิเล็คโทรพ็อพที่การเรียบเรียงและโครงสร้างดนตรีเป็นพ็อพจัดๆบนการเนรมิตซินธิไซเซอร์ลอยๆสวยสง่าคลอไปกับเสียงเศร้าๆอ้างว้างเย็นยะเยือกเปี่ยมด้วยมนต์ขลังของตาลุงนีลและอิทธิพลของดนตรีดิสโก้70ล่อกะเทยที่คุณคริสเธอออกหน้าออกตาว่ามักหลายขยำตำรวมกันออกมาเป็นอัลบั้มพ็อพอิเล็คโทรนิคที่จัดจ้านกระแทกใจชาวสีม่วงสุดๆ สำหรับดิฉันแค่เปิดงานมากับ Can You Forgive Her? ก็ได้ใจไปสุดๆแล้วกับมนตร์เสน่ห์ของเรโทร80อันสุดแสนจะหอมหวนและภาคเนื้อหาที่ว่าด้วยการเพิ่งค้นพบตัวตนทางเพศที่แท้จริง ของแรงซะขนาดนี้ก็เล่นเอาอยากจะติดตามทั้งอัลบั้มชนิดใจจดจ่อ ต่อด้วย To Speak Is A Sin กับอารมณ์ขมุกขมัวเคว้งคว้างอันสุดแสนจะหรูหรากรีดกรายเชื่อว่าจะต้องโดนใจพวกเกย์น้อยใหญ่ทั้งหลายแน่ๆเพราะมันสีม่วงจัดตั้งแต่เริ่มเดินโน๊ตแรกเลยทีเดียว อีกเพลงที่ชอบมากๆแม้จะโหลหน่อยก็ตามเห็นจะเป็น Go West ที่คัหเวอร์มาจากวงดิสโก้ยุค70อย่าง The Village People ช่างติดหูและสีลมดีแท้เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ทำให้ดิฉันรู้จักพวกเขาเนื่องจากเมื่อก่อนนี่เป็นธีมประกอบข่าวกีฬาเลยทีเดียวนะคะแถมวิทยุรายงานผลฟุตบอลช่วงดึกก็ยังหยิบเอามาเปิดให้ฟังกันบ่อยๆ (ฟังไปก็ขำไปเพราะเนื้อหาที่ตุ๊ดสะเด็ดเลย เหอๆๆๆๆ ) ปิดท้ายกับอาหารจานโปรดอย่าง Liberation กับเสียงซินธิ์ลอยๆสวยๆที่ได้เสียงเหงาๆสุดทรงเสน่ห์ของลุงนีลมาช่วยยกระดับโครงสร้างอันสุดแสนเรียบง่ายให้กลายเป็นความเฉียบขาดอันยากจะหาใครมาเทียบ ช่วยให้ความชุ่มชื่นกับชีวิตที่สุดแสนจะแห้งแล้งนี้โดยแท้
ฟังแล้วก็ไม่รู้สึกแปลกใจที่ใครๆเขาก็ยกให้สองคู่หูนี้เป็นปูชนียบุคคลระดับตำนานแห่งวัฒนธรรมดนตรีพ็อพฝั่งสหราชอาณาจักร แม้ว่าฟังแล้วอาจจะไม่สามารถเปลี่ยนดิฉันให้กลายเป็นแม้แต่แฟนขาจรของพวกเขาได้ก็ตามแต่อย่างน้อยก็ต้องคารวะล่ะนะคะว่า Pet Shop Boys เป็นวงดนตรีที่เจ๋งจริงๆและส่วนตัวรู้สึกดีใจที่ได้มีโอกาสทำความรู้จักกับ Very อัลบั้มดนตรีอันทรงคุณค่าระดับตำนานของพวกเขา
