Demi Lovato - Here We Go Again (3/5)
จริงๆแล้วว่ารีวิวแม่หนูนี่นานอยู่แล้วเหมือนกัน ตั้งแต่ตอนอัลบั้มออก จนนี่ผ่านพ้นมาปีครึ่งได้ จึงได้ฤกษ์สักที เอาเข้าจริงแม่หนูนางนี้แม้ว่าจะมาจากดิสนี่ย์ แต่ก็ฉายแววความเป็นศิลปินได้ชัดเจนแจ่มแจ้งตั้งแต่แหกปากในอัลบั้มแรก ด้วยตัวตนที่ใส่ลงไปในเพลงที่เรียกได้ว่าค่อนข้างชัดเจน บวกกับศักยภาพการร้องที่มีดีพอตัว (พูดง่ายๆคือศักยภาพสูงกว่าเด้กดิสนี่ย์ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด)
จุดเด่นที่สุดของอัลบั้มนี้เลยก็คือการพัฒนาตนเองที่มีเพิ่มขึ้นมาอีก แนวดนตรีโตขึ้นจากอัลบั้มที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด ทักษะการร้องไม่ต้องพูดถึงเพราะมีดีในตัอยู่แล้ว ส่วนแนวเพลงอื่นๆที่ลองจับมาผสมก็ทำออกมาได้ดีไม่ขัดใจอะไรมากนัก
จุดด้อย โดนกลบความเป็นตัวเองไปอย่างชัดเจนในแทร็คที่พี่สองจอน (Jon McLauglin และ John Mayer) มาร่วมแต่ง ชนิดที่ว่าถ้าฟังดนตรีเฉยๆก็เชื่อว่าเป็นเพลงของพี่สองจอห์นในอัลบั้มใหม่ อีกทั้งความกล้าๆกลัวที่จะใส่ให้สุดแบบอัลบั้มแรกมีหายไปบ้าง (แต่ตรงจุดนี้ให้อภัยได้เพราะคนอื่นๆที่ลองหาอัตลักษณ์ตัวเองก็เสียตรงจุดนี้ไปบ้างเช่นกัน)
ซิงเกิ้ล
Here We Go Again (3/5) ป๊อปร็อคตามธรรมเนียมสูตรสำเร็จเด็กดิสนี่ย์ทั่วไปไม่มีอะไรมาก แต่ดีกว่าตรงที่พื้นเสียงนักร้องมันดีกว่าเด็กดิสนี่ย์คนอื่น การแหกปากและขึ้นเสียงสูงแบบร็อคๆเลยไม่ค่อยน่ารำคาญแบบนางอื่นสักเท่าไหร่ แต่ที่เด็ดดวงที่สุดยกให้ยกให้ซิงเกิ้ลที่สองที่สลัดคราบป๊อปร็อคธรรมเนียมดิสนี่ย์สู่ความหนักแน่น Remember December (4/5) อิเล็คโทรร็อค พาวเวอร์ป๊อป ที่โชว์ศักยภาพในการร้องได้เต็มที่ ติดอยู่ที่มันดูเหมือนยังไม่สุด มันน่าจะสุดได้กว่านี้ (น่าเสียดาย เพลงดีควรจะดัง แต่ไม่ดัง)
แทร็คอื่นๆที่น่าสนใจ
Falling Over Me (3/5) ที่ได้ Jon McLaughlin มาช่วยแต่ง คอนเทมโปลารี่ป๊อปร็อคฟังสบายๆ แต่ความเป็นตาจอนมันกลบความเป็นหนูเดมี่หมดเลยอ่ะ Catch Me (3.5/5) เริ่มต้นคอนเทมโปลารี่ป็อปฟังง่ายๆสบายๆ แต่รายละเอียดลูกเล่นในเพลงครบถ้วนและเรียกได้ว่าแทบจะสมบูรณ์เลยทีเดียว ก่อนที่จะยกความเป็นป๊อปร็อคมาใส่ตอนท้ายนิดๆ (ซึ่งแอบผิดคาด) จริงไม่ต้องใส่มาก็ได้ กำลังเพลินอารมณ์อยู่ อยู่เฉยๆกระชากอารฒณ์ซะงั้น Every Time You Lie (4/5) เช่นเดิม แต่ความเป็นพี่จอนจะกลบความเป็นน้องมี่ซะมิด แต่คอนเทมโปลารี่ป๊อปติดกลิ่นโซลอาร์แอนด์บีและเล้านจืแจ๊วเพลงนี้ทำออกมาได้สวยใช้ได้เลย Got Dynamite (3.5/5) ที่ขยับจากป๊อปร็อคมาเป็นร็อคหม่นๆดิบๆ โอเคกว่าอนงค์นางดิสนี่ย์อื่นๆที่เคยทำมาอย่างชัดเจน ออกมาดูมีตัวตนมากกว่ามาตะแง้วๆหรือโหนเสียงเล่น Stop The World (3.5/5) ป๊อปร็อคโฟล์คย้อนยุคนิดๆ ฟังแล้วเพลินดี World Of Chance (3.5/5) ป๊อปร็อคติดกลิ่นบลูในแนวที่ John Mayer ผู้ร่วมแต่งเพลงนี้ถนัด แน่นอนว่าความเป็นพี่จอห์นกลบความเป็นน้องมี่มิดอีกแล้ว (จะพี่จอนไหนๆก็กลบความเป็นน้องมี่มิดจริงๆ) Gift Of A Friend (3.5/5) บัลลาร์ดป๊อปสูตรสำเร็จที่ใช้ในการประบกอภาพยนตร์ทั้งหลายแหล่ โชว์ศักยภาพในการร้องเพลงของน้องมี่ได้ดี ปิดท้ายด้วย So Far So Great (3/5) บับเบิ้ลกัมป๊อปที่เหยาะร็อคและลูกเล่นน่ารักลงในเพลง ปิดท้ายได้น่ารักดี ส่วนแทร็คอื่นๆถ้าอยากจะจิ้มฟังเพลินก้โอเคใช้ได้ไม่แย่ไม่ดี ฟังได้เพลินๆนะครับผม!!!
_________________
April fighting! + angel Sojin�
