หน้าแรก Forward Magazine

สมัครสมาชิก(Register)ค้นหาช่วยเหลือรายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้เข้าสู่ระบบ(Log in)

ตอบ

สุสานนักเรียน ตอนที่3 เล่ม2 (9 - 10)
ผู้ตั้ง ข้อความ
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ สุสานนักเรียน ตอนที่3 เล่ม2 (9 - 10) 


http://hysteriaculture.wordpress.com

hysteria

สุสานนักเรียน ตอนที่3 เรื่องเล่าสยองขวัญจากห้องน้ำนักเรียนชายที่ถูกปิดตาย เล่ม2 (9 - 10)

บทความ/นิยายในเพจ Hysteria นี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ แก่ผู้เขียน “นายมัลนร ล้ำสกุลวงศ์” ( http://www.facebook.com/ArmandVladJekyllDangouleme8774 และเพจ http://www.facebook.com/hysteriaculture)เท่านั้น ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง คัดลอกส่วนหนึ่งส่วนใด หรือนำไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต

“เอาล่ะครับซิสเตอร์จากคำยืนยันของซิสเตอร์ทั้งสอง,มิสปิยะวดีและมิสเต็มทรัพย์ที่เห็นเหตุการณ์ ซิสเตอร์มีอะไรจะอธิบายต่อหน้าที่ประชุมในวิหารศักดิ์สิทธิ์ของเซนต์มาบุสหรือไม่ครับสำหรับสิ่งที่ซิสเตอร์ได้ทำไปทั้งหมดในวันนี้?” บาทหลวงจรัลยืนมองซิสเตอร์สากุลวดีด้วยสีหน้าเย็นชา,เรียบนิ่งและไร้ความรู้สึกเขารู้สึกผิดหวังในตัวของซิสเตอร์สากุลวดีที่เขาเคยให้ความเคารพมาบ้างโดยตลอดเช่นเดียวกับความรู้สึกขยะแขยงกับการปฏิบัติอันน่ารังเกียจต่อนักเรียนภายใต้รั้วน้ำเงินขาวในวันนี้ “อันที่จริงพ่อไม่อยากจะใช้วิธีพูดเรื่องนี้ต่อหน้าที่ประชุมให้รับรู้รับทราบโดยทั่วกันไปทั่วแบบนี้หรอกนะครับแต่พฤติกรรมของซิสเตอร์ในช่วงหลังๆเป็นอันตรายต่อทั้งนักเรียนและบุคลากรของเซนต์มาบุสตั้งแต่ช่วงต้นเทอมที่ทำร้ายร่างกายฮาเวิร์ดและมีปัญหาไม่ลงรอยกับครูบาอาจารย์และเพื่อนนักบวชในโรงเรียนเสมอมา” บาทหลวงจรัลพูดต่อหลังจากที่เห็นสากุลวดีนั่งยิ้มเย้ยไม่ตอบคำถามใดๆ “ดิฉันต้องการแค่ให้ศุภกรปลดปล่อยตัวเองจากตัณหาราคะหลังจากที่เขาได้ประพฤติผิดกฏข้อห้ามของโรงเรียนโดยมีเพศสัมพันธ์ในห้องน้ำโรงเรียน” สากุลวดีตอบเสียงเยือกเย็น “โดยการให้เขาทำเรื่องนั้นต่อหน้าซิสเตอร์นะเหรอคะ? วิปริตและน่ารังเกียจที่สุด โสเภณีที่ซอยพัฒน์พงษ์ยังไม่มีใครทำตัวต่ำแบบนี้เลย ซิสเตอร์ลืมไปรึเปล่าคะว่าตัวเองเป็นนักบวช?!!!” เต็มทรัพย์ลุกขึ้นชี้หน้าสากุลวดีโดยที่บาทหลวงจรัลและคณะครูบาอาจารย์กับนักบวชในเซนต์มาบุสไม่มีใครใส่ใจห้ามความขัดแย้งต่อหน้าสัญลักษณ์ของพระคริสต์ที่แขวนตระหง่านตระการตาอยู่กลางโบสถ์ “คุณถือสิทธิ์อะไรถึงมาละเมิดสิทธิ์นักเรียนถึงขนาดนี้ฉันถามจริงๆเถอะ” เลวรำพึงยืนขึ้นอีกคนพลางกอดอกค้ำหัวสากุลวดีโดยไม่ใส่ใจสถานะว่าเธอเป็นนักเรียน เลวรำพึงแกล้งทำเสียงเยียบเย็นสุขุมลุ่มลึกทั้งๆที่ใจจริงเธออยากจะลุกขึ้นมาเต้นระบำไปทั่วโบสถ์

“ตัณหาสามานย์ในโลกนี้มันคอยกัดกินและทำลายความบริสุทธิ์ของบุตรและธิดาของพระองค์ผู้สถิตย์อยู่ตรงหน้าพวกคุณไม่เว้นแต่ละวัน ความปรารถนาอย่างถึงขีดสุดของฉันไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่จะช่วยดอกไม้ที่บริสุทธิ์ให้พ้นจากความวิบัติของโลกนี้” ซิสเตอร์สากุลวดีลุกขึ้นด้วยทีท่าที่ต่างจากทุกครั้งที่ทุกคนคุ้นชิน เธอปราศจากวี่แววของอารมณ์เกรี้ยวกราดและโมโหร้ายแต่กลับสงบนิ่งเยือกเย็นราวเทวรูปตรงมุมวิหารเซนต์มาบุส เธอมองตรงไปที่ไม้กางเขนขององค์พระเยซูคริสต์พลางประกาศก้อง “หากสิ่งนี้ไม่ใช่พระประสงค์ของพระองค์ก็โปรดมอบความพินาศให้แก่ลูกด้วยเถิด” เธอตะโกนลั่น “ฟังไม่ขึ้น! คุณไม่มีทางเป็นคนขององค์พระเจ้าได้หากไม่รับฟังพระสุรเสียงด้วยปัญญา มโนภาพที่เกิดขึ้นจากความงมงายและพื้นฐานทางจิตใจที่สกปรกของคุณมันฟ้องอย่างชัดเจนจากพฤติกรรมที่สะท้อนออกมาเบ็ดเสร็จ!!!” เป็นฝ่ายซิสเตอร์เวโรนิก้าก่อนจะกระแทกน้ำเสียงทรงอำนาจไปที่สากุลวดีจนทั้งโบสถ์เงียบกริบแม้แต่เต็มทรัพย์กับเลวรำพึงยังตกใจจนถึงขั้นที่ค่อยๆนั่งลง ตอนนี้ทั้งโบสถ์เหลือเพียงจรัล,สากุลวดีและเวโรนิก้าที่ยืนประจันหน้ากันต่อหน้าที่ประชุมทั้งวิหาร “ซิสเตอร์ขอเสนอให้ทุกคนในศาสนจักรร่วมออกเสียง ใครเห็นด้วยกับการให้ปลดมารในคราบผู้รับใช้พระเจ้าคนนี้ออกจากรั้วของศาสนจักรตลอดกาลกรุณาลุกขึ้น” สิ้นเสียงซิสเตอร์เวโรนิก้าบรรดาบาทหลวง,ซิสเตอร์และครูทั้งเซนต์มาบุสก็ลุกขึ้นแล้วหันไปทางสากุลวดีที่ตอนนี้หันไปมองสีหน้าเยาะเย้ยของซิสเตอร์รจิตา “หากเป็นเช่นนั้นพ่อก็จำเป็นจะต้องดำเนินเรื่องนี้ให้ไปตามเสียงบุคลากรส่วนมากของเซนต์มาบุส ซิสเตอร์จะพ้นจากตำแหน่งของคุณแม่ฝ่ายปกครองตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปหากแต่ความดีที่ซิสเตอร์ได้เคยรับใช้องค์พระผู้เป็รเจ้าภายใต้รั้วเซนต์มาบุสมากกว่า30ปีพ่อก็อยากจะขอให้บรรดาบุคลากรน้ำเงิน-ขาวทุกท่านได้โปรดเล็งเห็นถึงคุณประโยชน์ในอดีต พ่อไม่อยากให้ถึงขั้นต้องไล่กันออกเพราะถ้าไล่ซิสเตอร์ออกศุภกรก็ต้องออกเช่นกันหากเรื่องนี้เป็นที่รู้ไปทั่ว ที่สำคัญเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าอับอายและเสื่อมเสียเป็นอย่างยิ่งถ้าหากรายงานต่อเจ้าคณะซาเลเซียนเกียรติยศและความน่าเชื่อถือที่อธิการทุกคนได้สร้างมาคงพังทลาย ซิสเตอร์สากุลวดีจะอยู่ในศาสนจักรของเราจวบจนเกษียณแต่ไม่มีศิษย์เข้ามาเกี่ยวข้องกับการปกครองนักเรียนอีกต่อไป พูดให้ชัดคือซิสเตอร์เป็นแค่เพียงซิสเตอร์ที่ไม่มีหน้าที่เกี่ยวกับการบริหารใดๆในเซนต์มาบุสทุกวิทยาเขตุและหลังจากสิ้นสุดภาคเรียนที่หนึ่งพ่อจะทำเรื่องขอส่งตัวซิสเตอร์ให้ย้ายไปประจำที่โบสถ์ต่างจังหวัดในเครือซาเลเซียนในฐานะตัวแทนของเซนต์มาบุสจนกว่าจะเกษียณอายุ” จรัลประกาศกลางที่ประชุมอย่างเด็ดขาด

“มิสปิยะวดีมีฝีมือกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะนี่!” ซิสเตอร์รจิตาเดินเข้ามาตบไหล่เลวรำพึงที่แสร้งยิ้มอายๆ “ดูในซีรี่ยส์ฝรั่งมาพอดีน่ะค่ะ ไม่คิดว่ามันจะใช้ได้จริงๆ” เลวรำพึงตอบโดยคำนึงถึงภาพลักษณ์ “ต่อไปนี้มิสสบายแน่นอน รู้ไว้เลย!” ซิสเตอร์รจิตากระซิบพลางหัวเราะคิกคักกับเลวรำพึงสองคน

“อันยองฮาเซโยค่ะคุณแม่คุณพ่อ” อารึมโค้งคำนับพ่อกับแม่ของเธอหลังจากลงจากรถแท็กซี่อย่างนอบน้อม “ในรถนั่นเพื่อนๆหนูเองค่ะไว้จะแนะนำให้รู้จักทีหลัง” อารึมชี้ไปที่กลุ่มของดีไซน์ในรถที่ต่างแย่งกันหันมายกมือไหว้พ่อกับแม่ของอารึม “ดีจังเลยนะลูกมีเพื่อนเยอะแยะเลยที่โรงเรียนนี้” อัจฉารวดีพูดด้วยความโล่งใจระหว่างที่มองอารึมโบกไม้โบกมืออำลาเพื่อนๆ “ก็มีแต่พวกเด็กโง่ๆ ไปไหนก็ต้องไปกันเป็นกลุ่ม หลอกง่าย ไม่ทันคน น่ารำคาญน่ะค่ะแม่แต่ดีนะคะที่พวกมันโง่” อารึมหันมายิ้มให้พ่อกับแม่ด้วยรอยยิ้มเลือดเย็นประหนึ่งฆาตกร “อย่าหลุดปากไปนะคะว่าหนูเคยเป็นบีเกิร์ลและชนะการประกวดเชียร์ลีดเดอร์ประจำกรุงโซลมาก่อน เด็กที่นี่เต้นกันน่าสมเพซมากๆ” อารึมเดินฝ่ากลางระหว่างพ่อกับแม่ของเธอไปโดยที่ทั้งคู่ต่างหันมามองลูกสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความเศร้าหมอง “ทำไมลูกเราถึงได้โตมาเป็นคนแบบนี้คะ?” อัจฉารวดีพูดขึ้นด้วยความทุกข์ใจ

“วันนี้ฉันไปคุยกับครูประจำชั้นแกมาแล้วนะ เทอมหน้าแกย้ายไปอยู่ห้องหนึ่งได้เลยแต่ปิดเทอมนี้คงจะต้องงดทริปไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศไว้ก่อนเพราะแม่อยากให้แกเรียนพิเศษฟิสิกส์,เคมีกับคณิตศาสตร์ทุกวันเพื่อจะให้แน่ใจว่าแกจะสู้กับพวกห้องหนึ่งได้เพราะวิ่งเต้นไปเป็นแสนแล้วไปได้ที่โหล่ฉันคงขายขี้หน้าแย่” ฐิตารีย์พูดเสียงดุๆระหว่างมื้อค่ำกับกาโต้และสามีของเธอ “อ๋อ แล้วนี่ของแกรึเปล่า?!!!” เธอเขวี้ยงแผ่นดีวีดีหนังเรทXลงตรงกลางโต๊ะกินข้าวในขณะที่กาโต้ค่อยๆมีสีหน้าที่เจื่อนลงเรื่อยๆจากความกลัว “ของแกรึเปล่ากาโต้!!!” เป็นเสียงสุชาติที่ตวาดดังขึ้นก่อนที่กาโต้จะค่อยๆพยักหน้า “แกนี่มัน!!!” สุชาติเอาแผ่นดีวีดีตบลงไปที่กลางศรีษะของกาโต้หลายสิบทีจนจะเขวี้ยงลงไปบนจานข้าวของกาโต้ “กินเข้าไปสิกาโต้ ไอ้ของต่ำทรามพวกนี้มันทำให้แกเป็นหมอได้มั้ย? ทำไมฮะกลัวทำไม่เป็นหรือยังไง?!!!” ฐิตารีย์กดหัวลูกชายกับจานข้าวจนเขาสำลัก “ไม่ต้องกินมันแล้ว ทรพี เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ” เธอปัดจานข้าวและอาหารอย่างดีทั้งโต๊ะลงไปกองกระจัดกระจายที่พื้นก่อนที่กาโต้จะวิ่งร้องไห้กลับขึ้นไปบนห้อง เด็กหนุ่มกระแทกประตูห้องพลางล็อคกลอน ในห้องกาโต้ลงไปนั่งกุมหัวพลางปล่อยโฮอย่างหมดความอดกลั้นเด็กหนุ่มทึ้งผมตัวเองก่อนจะเริ่มเอาหัวโขกกับกำแพงอย่างแรง

“ทำไมมาดึกจังคะดาร์ลิ้ง อ้าว! ต๊าย ตาย แอนดี้ดูสิว่าใครมาด้วย” ดีไซน์ที่วิ่งไปกอดฮาเวิร์ดหันมาตะโกนเรียกแอนดี้ที่กำลังจัดจานอยู่ที่โต๊ะทานข้าวกับฟารีดา “อะไรเหรอดีไซน์? อ้าว โห!!! โทรหาก็ปิดเครื่องทั้งวันเลยนะ” แอนดี้เดินตรงเข้าไปหาคิรินทร์ในขณะที่เขารับคีย์การ์ดคืนจากบรูโน่ “ก็อยากจะเซอร์ไพร์สแอนดี้น่ะครับ” คิรินทร์แลบลิ้นใส่ก่อนที่ทั้งคู่จะสวมกอดกัน “โอ๊ยยย กูหิวข้าว!!!” คริสมาสต์เดินเบ้ปากไปที่โต๊ะอาหารเพราะทนความเลี่ยนของคู่รักสองคู่ไม่ได้ “เจอบนบีทีเอสพอดีเลยเดินมาด้วยกันน่ะ” ฮาเวิร์ดที่กำลังกอดรัดกับดีไซน์หันมาตบไหล่แอนดี้ “โอ้ ดาร์ลิ่ง อ๊ายย มิ๊ด ยูววว์” เด็กหนุ่มเดินกางแขนจะเข้าไปกอดฟารีดา “เดี๋ยวก็ถีบไข่แตกเลยนี่ เอาพิซซ่าไปวางบนโต๊ะเลยเร็วๆ” ฟารีดากระโดดหลบ “อ้าว หลินอ่ะ?!!!” คริสมาสต์หยิบไส้กรอกทอดสองสามชิ้นในจานขึ้นมาเคี้ยวหยั่บๆ “ไปส่งที่บ้านแล้วเพราะว่าปวดแผล ตอนเช้าคุณแม่ของหลินจะพาไปล้างแผลที่โรงพยาบาลน่ะ” ฟารีดาหันไปมองคู่ของฮาเวิร์ดกับดีไซน์และแอนดี้กับฮาเวิร์ดพลางทำหน้าเบื่อๆ “อิจฉาล่ะเด่ะ! ไม่อยากมีแฟนบ้างเหรอ?” คริสมาสต์แกล้งหยอด “ถามแบบนี้แกกะจะจีบสินะ!” ฟารีดาหันมาแยกเขี้ยวจนคริสมาสต์พ่นไส้กรอกใส่เต็มหน้าเธอ

“ว่าแต่วันนี้พวกเราก็มีเซอร์ไพร์สให้บรูโน่นะ” ฮาเวิร์ดประกาศหลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารเสร็จ คริสมาสต์หยิบบางสิ่งบางอย่างที่ห่อของขวัญอย่างดีออกจากเป้มาวางตรงหน้าบรูโน่ “แกะเลยบรูโน่!” ฟารีดาเชียร์ก่อนที่เด็กหนุ่มจะแกะห่อของขวัญออกก่อนจะตัวสั่นเทิ้มที่ภาพตรงหน้าคือกล่องไอโฟน5sสีดำ “ค่าตัวกูกับไอ้คริสมาสต์วันนี้เลยนะเว้ย!!! ลงขันออกกันทั้งกลุ่มอีกนิดหน่อย” ฮาเวิร์ดปรบมือในขณะที่บรูโน่เริ่มน้ำตาไหล “วันนี้เราทุกคนในกลุ่มรู้เรื่องปัญหาของบรูโน่หมดแล้วนะ โชคดีจริงๆที่อารึมมาอยู่กลุ่มเราวันนี้เพราะว่าพ่อของอารึมก็ทำธุรกิจสายเดียวกับครอบครัวของเธอพอดีพรุ่งนี้คุณลีพ่อของอารึมจะเข้าไปคุยกัยพ่ออธิการและกับพ่อของเธอด้วยนะบรูโน่” ดีไซน์เดินเข้ามาบีบไหล่ “ช่วงนี้ขาดเหลืออะไรก็บอกกันได้นะพวกเรายินดีช่วยเสมอ” แอนดี้ชกแขนบรูโน่เบาๆในขณะที่ฟารีดาพยักหน้าสนับสนุน “มึงคงชอบมือถือเครื่องใหม่นะ” คริสมาสต์ฉีกยิ้ม




ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ  
“มึงใจเด็ดนี่หว่า!!! แอบหนีออกมาเที่ยวกลางคืนกับพวกกู” โอลิเว่อร์หันไปยิ้มให้กาโต้ที่นั่งตัวเล็กลีบอยู่ตรงเบาะหลังรถยนต์ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนๆของโอลิเว่อร์ที่แต่งตัวกันอย่างหรูหราฟูฟ่าซึ่งทำให้กาโต้ดูเชยและกะโปโลไปถนัดตา “สุชาติกับฐิตารีย์รู้ล่ะก็มึงตายแน่กาโต้แต่ไม่ต้องกลัวนะมากับระดับเทพอย่างกูพ่อแม่มึงจับไม่ได้หรอกว่ะ มึงอยากไปไหน อยากทำอะไร แดกเหล้า อัพยา ปี้หม้อบอกมาวันนี้กูเลี้ยงมึงเอง” โอลิเว่อร์หัวเราะกับเหยื่อรายใหม่ของเขา “เฮ้ย กาโต้! แต่มึงทำอะไรให้กูอย่างได้มั้ยวะ?”

ในห้องนอนของแอนดี้ บรูโน่เป็นเพียงคนเดียวที่กระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับตอนนี้เขารู้สึกอยากอัพยามากจนแทบจะลงแดงแต่ปัญหาคือเงินที่ใช้จากการขายไอโฟนเครื่องเก่าเขาเอาไปใช้ซื้อยาหมดแล้ว เด็กหนุ่มนอนบิดตัวไปมาด้วยความทุรนทุรายในขณะที่ฮาเวิร์ดที่กำลังนอนอยู่ข้างๆหลับสนิทโดยไม่ได้ล่วงรู้ถึงความทุกข์ทรมานของเขาเช่นเดียวกับเพื่อนๆทุกคนในห้องเลย เขาตัดสินใจเดินออกมานอกห้องก่อนจะมานอนบิดตัวไปมาบนพื้นบรูโน่รวบรวมกำลังเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำก่อนจะดื่มน้ำจากก๊อกล้างหน้าไปในปริมาณที่มากพอดูจนเขารู้สึกฟื้นตัวขึ้นเด็กหนุ่มเดินเหงื่อโทรมกายไปที่หน้าห้องรับแขกเพื่อที่จะแอบสอดส่องดูว่าดีไซร์กับฟารีดาหลับสนิทรึยังก่อนจะค่อยๆแอบเดินเข้าไปในห้องนอนของพ่อแอนดี้ บรูโน่เอามือกวาดไปรอบๆห้องในความมืดก่อนจะหยุดที่โต๊ะข้างหัวเตียงเด็กหนุ่มใช้แสงจากหน้าจอไอโฟนส่องไปที่กล่องนาฬิกาที่ดูราคาแพงบนนั้น “เหยด โรเล็กซ์!!!” เขาชั่งใจอยู่แป๊ปนึงก่อนจะเปิดกล่องแล้วหยิบนาฬิกาเรือนล้ำค่านั่นใส่กระเป๋ากางเกงนอนก่อนที่เขาจะหันตัวกลับไปที่ประตูด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องใจก่อนที่เขาจะผงะเมื่อเห็นร่างเล็กๆร่างหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางความมืด

“เข้ามาในห้องนอนของพ่อแอนดี้ทำไมครับบรูโน่?” คิรินทร์ถามเสียงดุ “อ๋อ คือเรา เอ่อ ละเมอน่ะเพื่อนขอบคุณที่มาตามนะ” บรูโน่กลบเกลื่อน “ไม่น่าทำแบบนี้เลยนะถ้าแอนดี้รู้จะเสียใจขนาดไหนและถ้าพ่อเขากลับมาแล้วรู้ว่านาฬิกาโดนขโมยไปแอนดี้จะเดือดร้อนขนาดไหน คุณคิดบ้างรึเปล่า?” คิรินทร์จ้องเขาเขม็งจนเหมือนกับว่าบรูโน่จะเห็นแววตาของเขาส่องประกายออกมาจากความมืดที่แม้จะเป็นสีดำสนิท “เอาไปคืนที่เดิมซะบรูโน่ ไม่งั้นนายอาจจะลำบากกว่าเรื่องเอาคลิปดีไซน์กับฮาเวิร์ดให้โอลิเว่อร์อีก!” บรูโน่สะดุ้งโหยงที่คิรินทร์รู้ความลับนี้เด็กหนุ่มรีบเอานาฬิกากลับไปใส่ไว้ในกล่องของพ่อแอนดี้ตามเดิมก่อนจะรีบเดินออกจากห้องพ่อของแอนดี้ไปโดยไม่แม้แต่จะชำเลืองมองคิรินทร์ บรูโน่ค่อยๆเปิดประตูห้องนอนแอนดี้เข้ามาเขากลัวเป็นอย่างยิ่งว่าเพื่อนๆทุกคนจะตื่นขึ้นมาและรู้ว่าเขาเพิ่งจะแอบเข้าห้องนอนของพ่อแอนดี้มาแต่ทุกคนก็กำลังนอนหลับสนิทเช่นเดิมเช่นเดียวกับ “คิรินทร์” ที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของแอนดี้ บรูโน่ยืนอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้าถ้าคิรินทร์นอนอยู่บนเตียงแล้วคนที่เขาคุยด้วยในห้องพ่อของแอนดี้คือใครกันล่ะ? เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงก่อนที่จะรีบวิ่งไปคลุมโปงเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องนอนของพ่อแอนดี้ดังสนั่นพร้อมเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินมา บรูโน่แอบหรี่ตามองไปที่ลูกบิดประตูห้องของแอนดี้ที่ค่อยๆหมุนออกก่อนที่มันจะค่อยๆเปิดออกภาพของคิรินทร์ค่อยๆเดินเข้ามาในห้องนอนช้าๆก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าบรูโน่ที่บังคับตัวเองให้หลับตาสนิทเด็กหนุ่มกลัวจนฉี่ออกมาเมื่อเขาได้ยินเสียงร้องเพลงมาร์ชโรงเรียนเซนต์มาบุสที่เย็นยะเยือกดังจากตรงหน้าและเหมือนกับว่าจะกึกก้องมาจากทุกทิศทางพร้อมกับเสียงหัวเราะของคิรินทร์ที่ดังตลอดคืนจนเขาพล็อยหลับไป

ซิสเตอร์สากุลวดีจบบทสวดมนต์ของเธอด้วยการกรีดด้านหลังฝ่ามือเธอนำเลือดสดๆของเธอคลุกเคล้าผสมกับกำยานหอมก่อนที่จะพึมพำด้วยบทสวดมนต์อันชวนขนลุกประหนึ่งร่ายคาถาก่อนจะห่อมันในถุงอย่างดี เธอค่อยๆลุกขึ้นแล้วก้าวออกจากห้องพักที่มืดสนิทของเธอสู่แสงไฟสลัวๆบริเวณทางเดินหอพักซิสเตอร์เธอหันมองไปทางห้อวพักของซิสเตอร์รจิตาพลางกระหยิ่มยิ้มย่องก่อนจะเดินลงลิฟท์ไป

ซิสเตอร์สากุลวดีชำเลืองมองซ้ายมองขวาก่อนจะก้าวสู่ทางเดินออกจากหอพักซิสเตอร์สู่สนามโรงเรียนเซนต์มาบุสอันเงียบสงัดเธอหันไปมองภาพของตี้ที่นอนหลับสนิทในป้อมยามก่อนจะหันหลังไปมองหน้าต่างห้องนอนของเลวรำพึงที่มืดสนิทก่อนจะเดินตรงเข้าสู่ตัวอาคารเซนต์มาบุสโดยปราศจากความหวั่นเกรง

จากชั้นสู่ชั้นสากุลวดีก้าวผ่านความมืดโดยที่เธอไม่ได้พรั่นพรึงต่อหลายๆสายตาที่กำลังจับจ้องเธออยู่เลย “ไปให้พ้น!!!” เธอตวาดกลุ่มเด็กประถมนับสิบคนที่วิ่งมารายล้อมรอบตัวเธอพลางหัวเราะคิกคักด้วยเสียงที่แหบต่ำก้องกังวานประดุจเสียงของผู้ชาย สายตาของเธอว่างเปล่าและแตกต่างจากสายตาของซิสเตอร์สากุลวดีที่คนในโรงเรียนเซนต์มาบุสเคยสัมผัสมันหาได้มีความเย่อยิ่งยะโสโอหังไม่เป็นมิตรไม่หากแต่ดูอำมหิตและไร้ซึ่งวิญญาณใดๆภายใน เธอจ้องเขม็งไปที่ร่างของซิสเตอร์ที่กำลังอ้าแขนรอรับกลุ่มเด็กๆที่วิ่งตรงไปหาเธอก่อนจะอันตรธานหายไปพลางเดินผ่านร่างของ “ศักดิ์” ที่กำลังนั่งงอก่องอขิงอยู่ตรงมุมบันไดพลางมองเธอด้วยสายตาหวาดกลัว ชุดคลุมซิสเตอร์ของเธอปลิวไสวอยู่ในความมืดผ่านปีกซ้ายของทางโรงเรียนสู่บันไดเชื่อมโซนกลางโดยเธอหาได้แย่แสชายในชุดภารโรงที่เดินตามเธอทุกย่างก้าวบนหลังคาของบันไดก่อนจะกระโจนลงมาแล้ววิ่งตรงใส่ด้านหลังของเธอแล้วก็หายไปโดยปริศนา

ซิสเตอร์สากุลวดีหยุดตรงหน้าห้องน้ำนักเรียนชายชั้น5ที่ถูกปิดตายก่อนที่เธอจะโปรยผงกำยานที่คลุกเคล้ากับเลือดของเธอไปตรงไม้กางเขนตรงหน้าประตูก่อนที่เสียงกรีดร้องของผู้หญิงจากในห้องน้ำที่ถูกปิดตายนั้นจะดังระงมก้องกังวานไปทั่วทั้งชั้น “ฉันเข้าไปช่วยเธอไม่ได้หรอกนะขนิษฐาถ้าเกิดเธอไม่เปิดประตูให้ฉัน” สากุลวดีพูดหลังจากที่เธอเอานิ้วของเธอลูบไปบนองค์พระเยซูบนไม้กางเขนตั้งแต่พระเศียรจรดพระบาทพลางท่องมนตร์พึมพำอยู่ในลำคอก่อนที่ไม้กางเขนตรงหน้าของเธอจะแตกออกเป็นสองเสี่ยงพร้อมกับโซ่คล้องประตูที่ค่อยๆไหลลงมากองที่เท้าของสากุลวดี เธอเปิดประตูแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำที่เหม็นอับก่อนจะมองตรงไปที่ภาพของโลงศพตรงหน้า “เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ไม่ได้ทำพิธีศพแต่กักขังดวงวิญญาณไว้ในสถานที่สุดท้ายตลอดกาลมันถึงได้เฮี้ยนขนาดนี้ยังไงล่ะ!” สากุลวดียิ้มให้กับภาพโลงศพตรงหน้าก่อนที่จะชำเลืองมองฝ้าบนเพดานที่เป็นรอยร้าวขนาดใหญ่อย่างเข้าใจ ก่อนที่เธอจะค่อยๆโรยผงกำยานผสมเลือดของเธอแล้วเสียงร้องที่กรีดดังโหยหวนนั้นจึงค่อยๆสงบลง

“เฮ้ย!!! น้ำอะไรวะ? หืม ไอ้เชี่ยโน่ ไอ้สัตว์มึงโตเป็นควายแล้วยังเยี่ยวรดที่นอนอีกเหรอ!!!” ฮาเวิร์ดลุกขึ้นมาโวยวายตอนรุ่งเช้าพลางตบหัวบรูโน่อย่างแรง “โอ๊ยยยย ไอ้เหี้ยฮาเวิร์ด มึงแหกปากควยอะไรของมึงวะ!!!” คริสมาสต์ลุกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองด้วยความประสาทเสียงจากการถูกปลุกให้ตื่นในขณะที่แอนดี้เริ่มขยับตัว “ก็ไอ้เชี่ยโน่แม่งเยี่ยวรดที่นอนอ่ะ เฮ้ยๆๆ ไอ้โน่ๆ บรูโน่!!! มึงเป็นอะไรวะ? ไอ้สัสตัวร้อนจี๋เลย” ฮาเวิร์ดเขย่าตัวบรูโน่ “โห!!! บรูโน่ๆ ไหวมั้ย? จะไปโรงพยาบาลมั้ย?” แอนดี้รีบลุกจากที่นอนมาดูแต่บรูโน่ที่ดูเหมือนจะยังมีสติหลงเหลืออยู่ส่ายหน้า “แอนดี้ๆกูขอโทษ กูขอโทษจริงๆกูไม่ได้ตั้งใจ” เด็กหนุ่มเพ้อ “เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวส่งซักข้างล้างแป๊ปเดียวก็สะอาดน่า” แอนดี้รับผ้าขนหนูชุบน้ำจากคริสมาสต์มาเช็ดหน้าให้บรูโน่ “พวกเธอตื่นกันรึยังอาหารเช้าเสร็จแล้วนะจ๊ะ?” ฟารีดาเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้ามา “ทำอะไรกันน่ะ!!!” เด็กสาวถามด้วยความงุนงงก่อนจะเดินมาจับหน้าผากบรูโน่ “เฮ้ย!!! เมื่อคืนยังดีๆอยู่เลย” ฟารีดาสะดุ้งโหยงเมื่อสัมผัสกับอุณหภูมิบนหน้าผากที่ร้อนผ่าวของบรูโน่ “โชคดีที่คิรินทร์กับดีไซน์ทำโจ๊กเธอต้องแข็งใจกินหน่อยนะบรูโน่” ฟารีดาพยุงบรูโน่ขึ้นมาหากแต่เด็กหนุ่มร้องลั่นก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปซบแอนดี้กับฮาเวิร์ดแล้วนอนตัวสั่นเทิ้ม

ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าพวกแอนดี้จะกล่อมและพยุงบรูโน่เข้าล้างหน้าแต่งตัวในห้องน้ำได้ก่อนที่เขาจะมานั่งตัวสั่นเทิ้มร่วมรับประทานอาหารกับเพื่อนๆ แอนดี้สังเกตเห็นว่าบรูโน่ไม่กล้าชำเลืองมองไปทางคิรินทร์พร้อมกับหลบสายตาเขาอย่างแปลกๆซึ่งแอนดี้เชื่อว่าต้องมีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนี้แต่เขาตัดสินใจไม่ทำลายบรรยากาศบนโต๊ะอาหารของเพื่อนๆ

“หลินLineมาบอกว่ามิสผกาจะติดรถไปโรงเรียนพร้อมกับคุณแม่ของหลินเลยแบบนี้พวกเราขึ้นแท็กซี่ไปโรงเรียนคงทันถมเถนะ บรูโน่จะได้ไปนอนห้องพยาบาลเร็วๆด้วย” ดีไซน์บอกเพื่อนๆในขณะที่ทุกคนเดินมารวมตัวกันที่หน้าคอนโดของแอนดี้

“ว่าไงวะกาโต้ มึงหายดีแล้วเหรอ? วันนั้นเล่นเอาพวกกูตกใจแทบแย่” ศุภกรทักกาโต้เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในโรงอาหารแต่กาโต้เดินเลยผ่านเขาไปโดยไม่สนใจแม้แต่จะพยักหน้า เด็กหนุ่มเดินตรงไปนั่งกับกลุ่มของโอลิเว่อร์ที่พาเขาไปตะลุยราตรีเมื่อคืน “อะ อะ อ้าว ไอ้สัตว์นี่แม่งแน่นอนเว้ยเมื่อคืนกลับบ้านเกือบตีห้ายังลุกมาไหวด้วย” โอลิเว่อร์ตบไหล่กาโต้พลางกดให้เขานั่งลงที่โต๊ะกินข้าว “แดกยาดีล่ะสิมึง!” ชลิตเพื่อนสนิทของโอลิเว่อร์ยักคิ้วให้กาโต้ “เอานี่!!!” โอลิเวอร์ยัดแบงค์พันห้าใบลงในกระเป๋าเสื้อของกาโต้ “ไม่ต้องถามน่าไอ้สัตว์ ช่วยกูทำงานก็ต้องได้เงินสิวะ ถ้าเมื่อคืนไม่ได้มึงเป็นไม้เป็นมือคอยอำนวยความสะดวกคงส่งของลูกค้าไม่ทัน ไม่อยากเชื่อว่างานเสี่ยงๆแบบนี้เด็กเนิร์ดอย่างมึงจะทำได้”


ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
ตอบโดยอ้างข้อความ
ตอบ  
Confused Confused Confused vever good
ทางเข้า gclub

ดูข้อมูลส่วนตัว ส่งข้อความส่วนตัว
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:
ตอบ หน้า 1 จาก 1
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน
  


copyright : forwardmag.com - contact : forwardmag@yahoo.com, forwardmag@gmail.com